Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι Ιούλιος του 2017, κανονικά θα έπρεπε να είμαστε στη δροσιά, κάτω από ένα αλμυρίκι στη Μονεμβασιά , αλλά σήμερα κλείνουμε 548 μέρες στο Αντικαρκινικό Νοσοκομειο «Άγιος Σάββας» . Κανονικά θα έπρεπε να περιμένουμε το πρωτο μας παιδί, αλλά εσένα μόλις σε πήρε ο ύπνος, μετά από την παρακέντηση για να σου αφαιρέσουν το υγρό που πιέζει την κοιλιά σου! Κανονικά δεν θα έπρεπε να κλαίω, γιατί εγώ είμαι δυνατή, αλλά δεν μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα μου, τα οποία όμως δεν πρέπει να δεις, για αυτό βγαίνω αθόρυβα από το δωμάτιο να μην σου χαλάσω τον ύπνο που τόσο έχεις ανάγκη . Που να πάω να κλάψω όμως ; δεν μπορώ να απομακρυνθώ και δεν θέλω να με βλέπουν να κλαίω ,γιατί εγώ είμαι δυνατή! Και πώς μπορώ να κλαίω , δεν μου επιτρέπεται εμένα ο ρόλος μου είναι να στηρίξω και να σταθώ ! Κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι υγρά τα μάτια μου, τώρα που βρήκα τον έρωτα της ζωής μου, αλλά έχω βαρύ παράπονο μέσα μου και όσο κανείς δεν μου απαντάει, σ´ αυτό το εγωιστικό και αμείλικτο «γιατί σε εμάς;», το παράπονο μεγαλώνει . Ευτυχώς στον διάδρομο του τέταρτου ορόφου έξω από το Ά παθολογικό - ογκολογικό τμήμα , δεν υπάρχει κίνηση, μεσημέρι βλέπεις, όλοι μειώνουν ρυθμούς για να αντέξουν τη ζέστη, εκεί θα κλάψω στις δυο πολυθρόνες από δερμάτινη κάτω από το καρτοτηλέφωνο , πλησιάζω και βλέπω την φθαρμένη δερματική και τα χαλασμένα ελατήρια και με πιάνει το παράπονο, για την παραμέληση της ανάγκης του φροντιστή να κλάψει ! Νομίζω εκείνη τη μέρα γεννήθηκε η ιδέα και η ανάγκη μου να φτιάξουμε βιβλιοθήκες ανάσας στα ογκολογικά τμήματα των νοσοκομείων . 12 βιβλιοθήκες ανάσας σε νοσοκομεία δομές υγεία σε όλη τη χώρα , μια κινητή και συνεχίζουμε Γράφει η Πίστη Κρυσταλλίδου #βιβλιοθήκηΑνάσαςWinCancer #βιβλιοθήκηΑνάσας #ΒιβλιοθήκηΑνάσας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους