Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Παόλα Ρεβενιώτη ήταν δύο πράγματα. Πρώτον, ένα τεράστιο κεφάλαιο για την πολιτιστική ιστορία της χώρας.

Η επιδραστικότητα που είχε το Κράξιμο των 80s για την ανάδυση των πολιτικών ταυτότητας και τους αγώνες κοινωνικής δικαιοσύνης μέχρι σήμερα είναι ανυπολόγιστη, μαζί με την παρηγοριά, το καταφύγιο, και το περιθώριο έκφρασης που έδινε σε μια ομάδα ανθρώπων που η ελληνική κοινωνία κυνήγησε με μανία.

Δεύτερον, ήταν μια γυναίκα που δεν απέφευγε τον πόνο, και εξ αυτού γνησίως ελεύθερη.

Συναφώς, ήταν και ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να ανήκει ακριβώς πουθενά για πολύ καιρό, που ήταν έως αδύνατο να μην τσακωθείς μαζί του, που δρούσε ταυτόχρονα εντός, εκτός, και ενάντια στην κοινωνία, όπως κάθε τι το αυθεντικά ριζοσπαστικό.

Θυμάμαι πόσο μου την έδινε το ότι αποκαλούσε τους φασιστές μικροτσούτσουνους και ενίοτε αδερφές.

Θυμάμαι και πως κάποτε είχε ποστάρει ένα αλφάδι γράφοντας από κάτω “ό,τι και να γίνει, ό,τι και να συμβεί, η καρδιά και η ψυχή μου θα είναι εδώ” και με είχαν πιάσει τα κλάματα, ίσως γιατί κι εγώ αισθάνομαι εδώ και πολλά χρόνια μακριά από εκεί που πίστεψα ότι ήταν το σπίτι μου όσο πουθενά αλλού.

Θα μας λείψει η παρουσία της, ο τρόπος που έκανε χαβαλέ και ο τρόπος που μας θύμωνε, η καύλα της, η παντελής απουσία καθωσπρεπισμού που εκπροσωπούσε. Σήμερα γίναμε, στ' αλήθεια, συλλογικά φτωχότεροι, ειδικά δε τα τεκνά από Αγρίνιο και γύρω περιοχές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους