Εξαιρετικό επεισόδιο για μία σελίδα της ιστορίας που δεν είναι και τόσο γνωστή στο ευρύ κοινό, γιατί κατισχύει το διαστρεβλωτικό πέπλο των «κοινών δυτικών νατοϊκών αξιών». «Μιλά» και για την εποχή...

Πλήρες Κείμενο:

Εξαιρετικό επεισόδιο για μία σελίδα της ιστορίας που δεν είναι και τόσο γνωστή στο ευρύ κοινό, γιατί κατισχύει το διαστρεβλωτικό πέπλο των «κοινών δυτικών νατοϊκών αξιών». «Μιλά» και για την εποχή μας βλ Τραμπ-Ερντογάν. Οι Αμερικανοί σχεδίαζαν την κατοχή της Γαλλίας μετά την απελευθέρωση.

Έβλεπαν την Γαλλία ως έναν ανταγωνιστή, αγκάθι στα σχέδια τους για τον μεταπολεμικό κόσμο.

Μάλιστα ήταν πολύ πιο κυνικοί στον σχεδιασμό σε σχέση μ’αυτόν που χρησιμοποίησαν για να διαλύσουν την Βρετανική Αυτοκρατορία.

Δεν είχαν κανένα πρόβλημα να συνεργαστούν με το προδοτικό φασιστικό καθεστώς του Βισύ.

Έτσι έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιο «Vichy-sans-Vichy», ένας συνδυασμός καρότου και μαστιγίου.

Ένα σχέδιο που στήριξε και μέρος της εγχώριας ελίτ, συγκεκριμένα η φιλελεύθερη-ατλαντική (libérale-atlantiste). Ένα παράδειγμα ήταν η συμφωνία Στρατηγού Clark και Ναυάρχου Darlan τον Νοέμβριο του 1942 η οποία έθετε ολόκληρη την Βορ.

Αφρική στην διάθεση των ΗΠΑ, καθιστώντας στην ουσία την Γαλλία ένα κράτος υποτελές με διομολογήσεις, εξωεδαφικά δικαιώματα, αποκλειστικές στρατιωτικές ζώνες κλπ. Οι Αμερικάνοι αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τον Ντε Γκωλ, που τόσο σιχαίνονταν, επειδή τον αναγνώρισαν πρώτα οι Βρετανοί και κυρίως οι Σοβιετικοί. Ο Ντε Γκωλ είχε δίκιο στην ιδέα της στρατηγικής αυτονόμησης της Ευρώπης, εξάλλου είχε προειδοποίησε πολλάκις τον γερμανό καγκελάριο, Κόνραντ Αντενάουερ, ότι οι Αμερικανοί δεν είναι «αξιόπιστοι ούτε σταθεροί» και ότι «δεν κατανοούν την ευρωπαϊκή ιστορία», αλλά κατά την άποψη μου μίλησε πρόωρα σε μια Ευρώπη που ακόμη δεν είχε συνέλθει από τον όλεθρο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και συχνά λόγω του εγωισμού του εκνεύριζε τους εταίρους του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους