Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννήθηκα το 1936, στ' Ανώγεια. Δώδεκα χρονών πρωτόπιασα λύρα και δεκαπέντε, έκανα διασκεδάσεις σε γάμους και σε πανηγύρια.

Ήταν ωραία εποχή.

Αισθανόμουν ελεύθερος.

Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, είχαμε γνωριστεί στην Κρήτη.

Με είχε ακούσει να τραγουδάω και είχε ενθουσιαστεί.

Ήθελε να με πάρει στην Αθήνα, για να του τραγουδήσω ένα έργο. Πήγα.

Ο δίσκος ήτανε, το «Χρονικό». Η ζωή στην πρωτεύουσα δε μου αρέσει, αλλά είμαι ευχαριστημένος από την αγάπη, που μου έχει ο κόσμος.

Αυτό, με συγκινεί πολύ.

Μου αρέσει που έρχονται στη μπουάτ «Λήδρα» να μας ακούσουν, γιατί δείχνουν ότι ενδιαφέρονται για τη μουσική μας.

Ίσως αυτός να είναι ο λόγος, που δεν κουράζομαι να τραγουδώ.

Πολλές φορές συμβαίνει να είμαι κακόκεφος, κουρασμένος ή λίγο ανήσυχος.

Ε, λοιπόν, όταν βγω και πιάσω το μικρόφωνο και δω τον κόσμο, τα ξεχνάω όλα.

Ούτε κακοκεφιές, ούτε κούραση, ούτε ανησυχία, ούτε τίποτε.

Και από την άλλη μεριά, δε μπορώ να μη σκέφτομαι το κοινό.

Νιώθω, ότι του έχω υποχρέωση.

Δεν έχει σημασία, πόσοι σε ακούν εκείνη τη στιγμή.

Ένας άνθρωπος να βρίσκεται στο μαγαζί, πρέπει να τραγουδάς όπως πάντα.

Και ο ένας μετά, όταν τελειώσεις, θα σκεφτεί τι άκουσε, θα σε κρίνει.

Η μόνη περίπτωση που έχω τρακ είναι, όταν το κοινό είναι ενθουσιώδες.

Μόλις ακούσω πολλά χειροκροτήματα ή φωνές, αισθάνομαι και βλέπω το χέρι μου να τρέμει.

Καταφέρνω, να μη φαίνεται τίποτε στη φωνή μου.

Αλλά, το χέρι μου τρέμει. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Σταύρος Ξαρχάκος με βοήθησαν να βρω κουράγιο, στην αρχή που ήρθα στην Αθήνα.

Μου έδωσαν δουλειά.

Με αξιοποίησαν.

Μου κάνανε καλό, αλλά νομίζω ότι κι εγώ έχω προσφέρει.

Πριν, ζούσα στο χωριό μου και τώρα, ζω σε μία πόλη.

Αλλά στο βάθος, η ζωή μου δεν έχει αλλάξει καθόλου.

Όπως τότε, που ήμουν ένα με τους ανθρώπους του χωριού μου, έτσι αισθάνομαι και τώρα, ότι είμαι ένα με τους ανθρώπους της πόλης.

Έχω ένα προσωπικό όνειρο: Με τις οικονομίες μου θα ήθελα να φτιάξω στο χωριό μου μία μάντρα.

Μία μάντρα με πρόβατα.

Να βάλω ανθρώπους να εργάζονται, να φτιάχνουν ανθόγαλο και τυρί και τα καλοκαίρια να πηγαίνω εκεί και να δουλεύω κι εγώ μαζί τους. Το βουνό, η ζωή... όλα είναι ωραία εκεί... Αυτό είναι, το όνειρο μου... (Νίκος Ξυλούρης)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους