Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παράδειγμα 1ο: Ο Ειδικός Φόρος Ακινήτων (ΕΦΑ) Νομοθετήθηκε το 2002 με τον Ν.3091.

Τότε, αν ιδιοκτήτης ενός ακινήτου ήταν μια αλλοδαπή εταιρεία ή μια ελληνική εταιρεία με μετόχους αλλοδαπές εταιρείες, δεν υπήρχε τρόπος να υποχρεώσεις την εταιρεία να αποκαλύψει τους πραγματικούς δικαιούχους πίσω από το νομικό πρόσωπο. Ο ΕΦΑ λοιπόν ήταν ένας έμμεσος τρόπος να εξαναγκάσει τις εταιρείες αυτές να αποκαλύψουν τους πραγματικούς δικαιούχους· αν δεν το έκαναν, επιβαρύνονταν με ΕΦΑ που ήταν 3% στην αντικειμενική αξία του ακινήτου.

Από το 2010 μάλιστα, με τον Ν. 3842, ο φόρος από 3% έγινε 15%. Οι εταιρείες λοιπόν είχαν δικαίωμα να κρατήσουν κρυφούς τους πραγματικούς δικαιούχους, αλλά αυτό θα κόστιζε πολύ ακριβά.

Από το 2018 όμως με τον Ν. 4557 η αποκάλυψη του πραγματικού δικαιούχου κάθε εταιρείας είναι υποχρεωτική και προβλέπονται μάλιστα βαρύτατα πρόστιμα για όσες εταιρείες δεν το κάνουν.

Οπότε πλέον ο Ειδικός Φόρος Ακινήτων δεν έχει νόημα.

Συνεχίζεται ως μια παγίδα προστίμων προς τις εταιρείες που για οποιοδήποτε λόγο ξεχάσουν να κάνουν υποβολή της δήλωσης ή την υποβάλλουν λανθασμένα.

Μάλιστα φέτος, η ΑΑΔΕ άλλαξε τον τρόπο υποβολής της δήλωσης την τελευταία στιγμή, δίνοντας μόλις 8 ημερολογιακές μέρες εκ των οποίων οι 5 εργάσιμες, για να υποβληθεί η δήλωση.

Με τον νέο τρόπο υποβολής άλλαξε και τους κωδικούς απαλλαγής, με αποτέλεσμα όσες εταιρείες απλά αντέγραψαν την περσινή δήλωση, να δουν με έκπληξη ότι επιβαρύνθηκαν με έναν τεράστιο φόρο και μετά έτρεχαν στην ΑΑΔΕ να κάνουν διόρθωση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους