Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Bonnie Tyler που έφυγε χθες, σε νέα σχετικά ηλικία, δίνει θαρρώ ένα μάθημα σε όλες κι όλους μας.

Δεν ήταν η 'τελειότητα' που την έγραψε στην ιστορία.

Ήταν η σπασμένη της φωνή και ιστορία, ήταν η 'ρωγμή' που μέσα από αυτήν έβρισκαν δίοδο να φανερωθούν πράγματα πίσω από το 'μπετόν αρμέ' τσιμέντο ενός κόσμου που ανταγωνίζεται με βάση τέλειες ζωές, τέλεια χαμόγελα, τέλειες φωνές (μα κι η Μελίνα δεν το είχε αυτό κι ας ερχόταν από αλλού;), νοτροπία που γινόταν κυρίαρχη στην 'μετα' τα οράματα του κοινωνικά φιλελεύθερου 60-70 εποχή της δεκαετίας του 80. Ο ήρωας (η ηρωίδα) που αυτή η φωνή μας ψιθύριζε πως περιμένουμε (Holding Ot for a Hero, παντοτινά συ6νδεδεμένο με τον Jion Erik Hexum για τον έφηβο εαυτό μου) μπορούσε να αφήνει το διαβρωτικό νερό να υγραίνει το κάτω από το τσιμέντο χώμα και να 'φυτεύει', ήταν ραγισμένος/η και αυτή είναι η καλύτερη φωνή για μουσικά ρεύματα όπως το ρεμπέτικο (Μπέλου, Γκρέυ κ.ά,) το φάντο (Ροντρίγκεζ ή και Μαριζα ακόμη) το ροκ (από την Joplin ως την Smith και την πιο 'εμπορική' Tyler κ.ά που εκφράζουν μαζικά το μπερδεμένο, αντιφατικό, ελπιδοφόρο υπόστρωμα των απόκληρων που μπορεί να έχει μαζικά εξημερωθεί αλλά βρίσκει τρόπους να επικοινωνεί -και να κοινωνεί (με)- τις ρωγμές του.

Every now and then/I get a little bit tired/Of listening to the sound of my tears (Turn around)/Every now and then/a get a little bit nervous That the best of all the years have gone by/.../ (Turn around)/Every now and then/I get a little bit restless/And I dream of something wild... Καλό ταξίδι Bonnie

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους