Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν δεν μπορείς να γελάσεις με τη ζωή, δεν την έχεις δει ακόμα.

Διάβασα ένα απόσπασμα του Όσσο που έλεγε πως αν συναντήσεις έναν «άγιο» χωρίς χιούμορ, και πολύ σοβαρό, καλύτερα να απομακρυνθείς, γιατί η ενθύμηση της Αλήθειας, φέρνει γέλιο.

Και συμφώνησα.

Όχι επειδή το γέλιο είναι απόδειξη σοφίας.

Υπάρχουν άνθρωποι που γελούν από αμηχανία, από ειρωνεία ή από άμυνα.

Αλλά γιατί, όταν δεις πραγματικά τη ζωή, κάτι μέσα σου παύει να παίρνει τόσο τραγικά στα σοβαρά το προσωπικό σου δράμα.

Δεν σημαίνει ότι δεν πονάς.

Σημαίνει ότι ο πόνος δεν είναι πια το κέντρο του σύμπαντος και δεν είναι λάθος και "πρόβλημα"! Χρόνια ολόκληρα πίστευα πως οι άνθρωποι αγαπούν.

Εδώ και 20 χρόνια, δεν το πιστεύω.

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προσκολλώνται.

Ονομάζουν την προσκόλληση αγάπη, επειδή δεν έχουν γνωρίσει ακόμα την αγάπη.

Αν φοβάμαι ότι χωρίς εσένα δεν μπορώ να υπάρξω, δεν σε αγαπώ.

Σε χρησιμοποιώ για να καλύψω το κενό μου.

Αν σε χρειάζομαι για να νιώθω ότι αξίζω, δεν σε αγαπώ.

Σε χρησιμοποιώ σαν ψυχολογικό οξυγόνο.

Αν η απώλειά σου με διαλύσει ολοκληρωτικά, τότε αυτό που πενθώ δεν είναι μόνο εσένα.

Πενθώ την κατάρρευση του υποκατάστατο, που κρατούσε όρθια τη δική μου εσωτερική ορφάνια.

Το πένθος, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, είναι τα στερητικά της προσκόλλησης.

Η αγάπη δεν εξαφανίζει το πένθος.

Η αγάπη εξαφανίζει τη συντριβή.

Μπορεί να κλάψει.

Μπορεί να λυγίσει.

Μπορεί να πονέσει βαθιά.

Αλλά δεν χάνει τον εαυτό της.

Γιατί έχει ήδη βρει το σπίτι της.

Και το σπίτι της δεν κατοικεί μέσα σε κανέναν άλλο άνθρωπο.

Κατοικεί μέσα της.

Όσο περισσότερο ωριμάζω, τόσο περισσότερο βλέπω ότι όλοι οι άνθρωποι γύρω μου λειτουργούν σαν καθρέφτες.

Δεν είναι εχθροί.

Δεν είναι εμπόδια.

Δεν είναι ούτε καν "οι άλλοι" . Είναι κομμάτια του ίδιου ονείρου που ονομάζω "εγώ" - η ιστορία της ταυτότητας του Παναγιώτη! Όταν βλέπω έναν άνθρωπο να ψεύδεται, βλέπω μια πιθανότητα του εαυτού μου.

Όταν βλέπω έναν απατεώνα, έναν δολοφόνο, έναν παιδεραστή, δεν βλέπω ένα τέρας διαφορετικό από εμένα.

Βλέπω έναν άνθρωπο που, αν είχε τις ίδιες ακριβώς βιολογικές, οικογενειακές, κοινωνικές και ψυχολογικές συνθήκες, θα μπορούσα να είμαι εγώ.

Δεν αισθάνομαι ανώτερος.

Αισθάνομαι ταυτόσημος.

Γι' αυτό μπορώ να αγκαλιάζω τους πάντες! Όχι γιατί εγκρίνω τις πράξεις τους.

Αλλά γιατί αρνούμαι να ξεχάσω την αθωότητα που προϋπήρχε του τραύματος.

Κανένα παιδί δεν γεννήθηκε παιδεραστής.

Κανένα παιδί δεν γεννήθηκε βασανιστής.

Κανένα παιδί δεν γεννήθηκε δολοφόνος.

Κάπου χάθηκε.

Κάπου πόνεσε.

Κάπου μιμήθηκε.

Κάπου τραυματίστηκε.

Και συνέχισε να μεταφέρει ένα φορτίο που ούτε το επέλεξε ούτε κατάφερε να θεραπεύσει.

Αυτό δεν καταργεί την ευθύνη.

Καταργεί το μίσος.

Και όσο λιγότερο μισώ, τόσο καθαρότερα βλέπω.

Η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι να αγαπήσω τους καλούς.

Είναι να μη σταματήσω να βλέπω άνθρωπο ακόμα και εκεί που όλοι βλέπουν μόνο το έγκλημα.

Για μένα, η ζωή είναι μια διαδικασία οντολογικής ενηλικίωσης.

Δεν μεγαλώνουμε όταν αποκτούμε βιολογική ηλικία.

Μεγαλώνουμε όταν παύουμε να ψάχνουμε γονείς μέσα στους ερωτικούς μας συντρόφους, επειδή έχουμε αναπτύξει τους εσωτερικούς γονείς και έχουμε εσωτερική μονιασμένη οικογένεια και τα εσωτερικά μας παιδιά, είναι ασφαλή να εκφράσουν την αυθεντική τους ύπαρξη! Όταν μπορούμε να μείνουμε μόνοι χωρίς να νιώθουμε εγκαταλελειμμένοι.

Όταν μπορούμε να αγαπήσουμε χωρίς να φυλακίζουμε.

Όταν μπορούμε να χάσουμε χωρίς να διαλυθούμε.

Όταν μπορούμε να γελάσουμε ακόμα και μέσα στα δάκρυά μας.

Τότε αρχίζει η Αγάπη.

Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο.

Ξαφνικά βλέπεις ότι τίποτα δεν ήταν προσωπικό.

Ο πατέρας σου δεν ήταν ο εχθρός σου.

Ήταν ένας τραυματισμένος άνθρωπος που κουβαλούσε μια ιστορία μεγαλύτερη από τον ίδιο.

Εσύ δεν ήσουν το θύμα.

Ήσουν ο επόμενος κρίκος που είχε την ευκαιρία να σταματήσει την αλυσίδα.

Το τραύμα έγινε η κοπριά.

Και μέσα από αυτήν άνθισε η ζωή.

Γι' αυτό σήμερα γελάω με την ψυχή μου! Όχι επειδή η ζωή είναι εύκολη.

Όχι επειδή δεν υπάρχει πόνος.

Αλλά επειδή βλέπω ότι όλο αυτό το αδιανόητο δράμα που παίζουμε μεταξύ μας είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη κωμωδία και το μεγαλύτερο σχολείο.

Και ίσως τελικά ο Όσσο είχε δίκιο.

Αν κάποιος δεν μπορεί να γελάσει με τη ζωή, με τον εαυτό του, με το δράμα του, με τις βεβαιότητές του, ίσως δεν έχει δει ακόμα πόσο απέραντα μυστηριώδες, παράδοξο και παιχνιδιάρικο είναι αυτό το όνειρο που όλοι ονομάζουμε ζωή.

Γιατί όλα είναι μια θεία αυνανιστική φαντασμαγορική κωμωδία, και όλοι μας Εμείς, ο ένας και μοναδικός απρόσωπος Θεός, είμαστε συγχρόνως όλοι οι άνθρωποι-ρόλοι, και παίζουμε, χωρίς κανέναν έλεγχο, για όλη την αιωνιότητα! Ευδαιμονία και ευγνωμοσύνη! Παράδεισος επί της Γης!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους