Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μεγάλη Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου Η μεγάλη κινηματογραφική έκπληξη που γεννήθηκε στον Άλιμο.

Είδαμε την Μεγάλη Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου και μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν μια από εκείνες τις κινηματογραφικές εμπειρίες που αποδεικνύουν ότι το ελληνικό σινεμά εξακολουθεί να μπορεί να εκπλήσσει, να προκαλεί, να συγκινεί και να ψυχαγωγεί ταυτόχρονα. Ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος, στο σκηνοθετικό και σεναριακό του ντεμπούτο μεγάλου μήκους, παραδίδει ένα έργο τολμηρό, αντισυμβατικό και πολυεπίπεδο, το οποίο αρνείται να εγκλωβιστεί σε ένα μόνο κινηματογραφικό είδος.

Η ταινία ξεκινά ως ψευδοντοκιμαντέρ, εξελίσσεται σε αστυνομικό μυστήριο, μετατρέπεται σε μαύρη κωμωδία, σατιρίζει ανελέητα τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και τελικά, καταλήγει να μιλά με ειλικρίνεια για την απώλεια, τη μοναξιά, το τραύμα και την ανάγκη των ανθρώπων να δώσουν νόημα ακόμη και στις πιο παράλογες καταστάσεις.

Η κεντρική ιδέα είναι εξαιρετικά ευρηματική.

Ένα αποκλειστικά γυναικείο, ΛΟΑΤΚΙ+ κινηματογραφικό συνεργείο επιστρέφει πέντε χρόνια μετά από μια ανεξιχνίαστη τραγωδία στα Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου, προσπαθώντας να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από μια καταστροφική έκρηξη που συγκλόνισε ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

Η έρευνα δεν αφορά μόνο την αναζήτηση ενός ενόχου, γίνεται αφορμή για να ξεδιπλωθεί μπροστά μας ένα μωσαϊκό χαρακτήρων, φοβιών, προκαταλήψεων, κοινωνικών στερεοτύπων και μικρών ανθρώπινων δράσεων που συνθέτουν τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Σκλάβου είναι πως κατορθώνει να ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στο γέλιο και στη συγκίνηση, εκεί που ο θεατής γελά με μια απολαυστικά σουρεαλιστική σκηνή ή έναν καυστικό διάλογο, αμέσως μετά βρίσκεται αντιμέτωπος με ιστορίες βαθιά ανθρώπινες, σημαδεμένες από πένθος, ψυχικά τραύματα και απώλειες.

Η ταινία δεν χρησιμοποιεί τη μαύρη κωμωδία απλώς ως μέσο πρόκλησης γέλιου, τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο για να μιλήσει για δύσκολα θέματα με έναν τρόπο που σπάνια συναντάμε στον ελληνικό κινηματογράφο.

Το σενάριο είναι γεμάτο ιδέες, ανατροπές και έξυπνες αφηγηματικές επιλογές.

Οι τρεις βασικοί ύποπτοι δεν λειτουργούν απλώς ως πιόνια ενός αστυνομικού γρίφου, αλλά ως τρεις διαφορετικές όψεις μιας κοινωνίας γεμάτης φόβους, προκαταλήψεις και προσωπικά αδιέξοδα.

Η αφήγηση αλλάζει διαρκώς ύφος, χωρίς όμως να χάνει τη συνοχή της, ενώ το μοντάζ δίνει στην ταινία τον ρυθμό και την κινηματογραφική ενέργεια που πρέπει να έχει.

Το χιούμορ είναι συχνά καθαρά κινηματογραφικό, βασισμένο στο timing, στη σκηνοθεσία και στον τρόπο με τον οποίο χτίζονται οι σκηνές, κάτι που αποδεικνύει ότι ο σκηνοθέτης γνωρίζει πολύ καλά τη γλώσσα του σινεμά.

Παράλληλα, η ταινία ασκεί καυστική κοινωνική και πολιτική σάτιρα.

Σχολιάζει τη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης, την εμμονή της κοινωνίας με τις θεωρίες συνωμοσίας, τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης, τη μικροπολιτική, την υποκρισία, τη σοβαροφάνεια αλλά και τις προκαταλήψεις απέναντι στη διαφορετικότητα.

Όλα αυτά ενσωματώνονται οργανικά στην αφήγηση και υπηρετούν τον κόσμο της ταινίας.

Οι ερμηνείες αποτελούν έναν ακόμη σημαντικό λόγο για τον οποίο η ταινία λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά. Η Λυδία Μπαγεώργου δίνει ζωή σε μια απαιτητική και αντισυμβατική ηρωίδα, αποδίδοντας ιδανικά μια σκηνοθέτιδα αυταρχική, ιδιόρρυθμη αλλά και βαθιά ανθρώπινη. Η Έλλη Ξείπα, ο Άρης Κρούσκος και ο Νίκος Δαμουλής προσφέρουν ερμηνείες που κινούνται με άνεση ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα, αποδεικνύοντας ότι οι χαρακτήρες τους δεν είναι καρικατούρες αλλά ολοκληρωμένες προσωπικότητες με παρελθόν, πληγές και συναισθήματα.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους δεκάδες ερασιτέχνες ηθοποιούς και δημότες του Αλίμου που συμμετέχουν στην παραγωγή.

Η παρουσία τους εδώ προσδίδει αυθεντικότητα, ζεστασιά και μια μοναδική αίσθηση τοπικής ταυτότητας.

Η συμμετοχή ανθρώπων της ίδιας της περιοχής κάνει την ταινία να μοιάζει ζωντανή, αληθινή και βαθιά συνδεδεμένη με τον τόπο στον οποίο εκτυλίσσεται.

Ακόμη και η σύντομη εμφάνιση του Δημάρχου Αλίμου, Ανδρέα Κονδύλη, εντάσσεται οργανικά στο ύφος της ταινίας και υπογραμμίζει τη στενή σχέση της παραγωγής με την τοπική κοινωνία.

Αξίζει επίσης να αναγνωριστεί η τόλμη του Δήμου Αλίμου να στηρίξει μια τόσο ιδιαίτερη κινηματογραφική πρόταση.

Αντί να επιλέξει μια ασφαλή, τουριστική ή διαφημιστική απεικόνιση της περιοχής, επέτρεψε σε έναν νέο δημιουργό να εκφραστεί ελεύθερα, δημιουργώντας ένα έργο με προσωπικότητα, χιούμορ και καλλιτεχνική ταυτότητα.

Αυτή η επιλογή δείχνει εμπιστοσύνη στην τέχνη και αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός μπορεί να αναδειχθεί μέσα από τη δημιουργική ελευθερία. Η Μεγάλη Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου είναι μια ευφυής κινηματογραφική πρόταση που χρησιμοποιεί το γέλιο για να μιλήσει για τη μνήμη, την απώλεια, τη διαφορετικότητα, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις αντιφάσεις της σύγχρονης Ελλάδας.

Είναι ένα έργο γεμάτο φαντασία, κινηματογραφική αυτοπεποίθηση και αυθεντικότητα, που αποδεικνύει ότι ακόμη και με περιορισμένα μέσα μπορεί να δημιουργηθεί σινεμά υψηλού επιπέδου όταν υπάρχουν όραμα, έμπνευση και πάνω απ' όλα όμως αγάπη για την τέχνη.

Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν για αυτό το σπουδαίο αποτέλεσμα στον Αθανάσιο Τόμμυ Σκλάβο, όπου σε ελληνική ταινία δεν βλέπουμε συχνά, καθώς και σε όλους τους επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιούς, στους δημότες που συμμετείχαν, σε όλους τους συντελεστές και στον Δήμο Αλίμου που πίστεψε σε αυτή την ξεχωριστή δημιουργία. Η Μεγάλη Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου πρόκειται για μια ελληνική ταινία που αξίζει να τη δει κανείς όχι μόνο γιατί προσφέρει άφθονο γέλιο, αλλά γιατί πίσω από κάθε αστείο κρύβει μια ουσιαστική σκέψη για την κοινωνία και τον άνθρωπο.

Είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις πιο ευρηματικές, θαρραλέες και απολαυστικές ελληνικές κινηματογραφικές προτάσεις των τελευταίων ετών και όπου δεν πρέπει να χάσει κανείς σας! Συγχαρητήρια σε όλους: Tommy Sklavos Tanweer Aris Krouskos Nikos Damoulis Ανδρέας Κονδύλης, Έλλη Ξείπα, Λυδία Μπαγεώργου, ερασιτέχνες ηθοποιούς και δημότες Αλίμου, καθώς και στον Δήμο Αλίμου για όλο αυτό το σπουδαίο κινηματογραφικό εγχείρημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους