Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν έχεις χάσει άνθρωπο, αυτό θα το νιώσεις μέχρι το κόκαλο.

Για εκείνη την απώλεια που δεν την εξηγείς.

Την κουβαλάς.

Αν έχεις χάσει άνθρωπο, ξέρεις.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

Δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Δεν χρειάζεται να σου πει κανείς πώς είναι.

Το ξέρεις στο σώμα σου.

Στην ανάσα σου.

Στο στήθος σου.

Στα βράδια σου.

Στα πρωινά που ξυπνάς και για ένα δευτερόλεπτο πας να ξεχαστείς… και μετά θυμάσαι.

Και σε κόβει.

Γιατί η απώλεια δεν είναι μόνο ότι έφυγε ένας άνθρωπος.

Είναι ότι έφυγε μαζί του και μια εκδοχή της ζωής σου.

Έφυγε μια φωνή.

Έφυγε ένα βλέμμα.

Έφυγε μια αγκαλιά.

Έφυγε μια συνήθεια.

Έφυγε ένα “πάρε με όταν φτάσεις”. Έφυγε ένα “τι κάνεις;”. Έφυγε ένα “έλα να φάμε”. Έφυγε ένα “μη φοβάσαι, είμαι εδώ”. Και μετά μένεις εσύ με όλα αυτά μέσα σου.

Ο κόσμος νομίζει ότι πενθείς μόνο την ημέρα της απώλειας. Λάθος.

Πενθείς όταν βλέπεις το νούμερό του στο κινητό.

Πενθείς όταν περνάς από ένα μέρος που πηγαίνατε μαζί.

Πενθείς όταν ακούς ένα τραγούδι.

Πενθείς όταν μυρίζεις ένα άρωμα.

Πενθείς όταν κάθεσαι στο τραπέζι και λείπει η θέση του.

Πενθείς όταν γίνεται κάτι καλό και δεν μπορείς να του το πεις.

Πενθείς όταν γίνεται κάτι κακό και δεν μπορείς να τρέξεις σε εκείνον.

Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουν όσοι δεν το έχουν ζήσει.

Η απώλεια δεν τελειώνει στην κηδεία.

Δεν τελειώνει στο μνημόσυνο.

Δεν τελειώνει επειδή πέρασε καιρός.

Η απώλεια αλλάζει ρούχα και σε βρίσκει αλλιώς κάθε μέρα.

Άλλοτε σαν δάκρυ.

Άλλοτε σαν νεύρο.

Άλλοτε σαν σιωπή.

Άλλοτε σαν κόμπος στον λαιμό.

Άλλοτε σαν βάρος στο στήθος που δεν λέει να φύγει.

Και θα το πω καθαρά.

Δεν είναι όλοι ικανοί να σταθούν δίπλα σε άνθρωπο που πενθεί.

Κάποιοι θέλουν να σε δουν γρήγορα “καλά”, για να βολευτούν εκείνοι.

Κάποιοι κουράζονται με τον πόνο σου.

Κάποιοι σου πετάνε μια φράση και νομίζουν ότι σε παρηγόρησαν.

Μα όταν έχεις χάσει άνθρωπο, δεν θες κούφια λόγια.

Θες να μη σου μικραίνουν τον πόνο.

Θες να μη σου λένε “πέρασε”. Θες να μη σου μετράνε το πένθος με ημερολόγιο.

Θες να μη σου ζητάνε να γίνεις όπως πριν.

Γιατί όπως πριν δεν γίνεται.

Κάτι μέσα σου άλλαξε για πάντα.

Και δεν είναι αδυναμία αυτό.

Είναι η απόδειξη ότι αγάπησες αληθινά.

Γιατί μόνο η αληθινή αγάπη πονάει έτσι.

Μέχρι το κόκαλο.

Μέχρι την ανάσα.

Μέχρι εκεί που δεν φτάνει κανένας άλλος άνθρωπος να δει.

Αν σήμερα σου λείπει κάποιος τόσο πολύ που δεν μπορείς να το πεις με κανονικές λέξεις, μην πιέζεις την ψυχή σου να το κάνει όμορφο.

Δεν είναι όμορφο.

Είναι βαρύ.

Είναι άδικο.

Είναι σκληρό.

Αλλά μέσα σε αυτό υπάρχει και κάτι ιερό.

Ότι ο άνθρωπός σου υπήρξε.

Πέρασε από τη ζωή σου.

Άφησε σημάδι.

Άφησε αγάπη.

Άφησε μνήμη.

Άφησε κάτι που δεν το παίρνει ούτε ο θάνατος.

Γιατί ο θάνατος παίρνει το σώμα.

Δεν παίρνει την αγάπη.

Η αγάπη μένει.

Μένει σε ένα κερί.

Σε μια φωτογραφία.

Σε μια προσευχή.

Σε μια κουβέντα που θυμάσαι.

Σε ένα ρούχο.

Σε ένα όνειρο.

Σε εκείνη την ανεξήγητη στιγμή που νιώθεις πως ο άνθρωπός σου είναι κάπου κοντά, χωρίς να μπορείς να το αποδείξεις σε κανέναν.

Και δεν χρειάζεται να το αποδείξεις.

Η ψυχή ξέρει.

Αν έχεις χάσει άνθρωπο, αυτό θα το νιώσεις μέχρι το κόκαλο.

Γιατί δεν μιλάμε για απλή στεναχώρια.

Μιλάμε για απουσία που έγινε κομμάτι της ζωής σου.

Μιλάμε για αγάπη που δεν έχει πού να πάει και γυρίζει συνέχεια μέσα στην καρδιά σου. Ο Θεός να αναπαύει τις ψυχές που λείπουν.

Να κρατά στο φως τους ανθρώπους που αγαπήσαμε.

Και να δίνει δύναμη σε όσους συνεχίζουν με ένα χαμόγελο έξω και έναν ολόκληρο πόνο μέσα.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν “ξεπερνιούνται”. Τους κουβαλάς.

Τους αγαπάς.

Τους μιλάς μέσα σου.

Τους θυμάσαι. Και συνεχίζεις. Όχι γιατί δεν πονάς. Αλλά γιατί η αγάπη τους ακόμα σε κρατά όρθιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους