Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΘΟΡΩ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΦΤΙΑΧΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ Και ένα σχόλιο για τη χαμένη σχέση των ανθρώπων με το νερό και την καθαριότητα Σήμερα μας φαίνεται απίστευτο αλλά στην εποχή του Χένρι Ντέιβιντ Θορώ το μπάνιο κάθε ημέρα δεν ήταν καθόλου συνηθισμένη πρακτική.

Δεν είχαν αναπτυχθεί ακόμη τα δίκτυα και οι εσωτερικές εγκαταστάσεις και το νερό έπρεπε να μεταφερθεί από κάποια βρύση ή δεξαμενή.

Γι’ αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι έπλεναν καθημερινά μόνο το πρόσωπο, τα χέρια και τις μασχάλες τους, ενώ ολόκληρο το σώμα το έπλεναν μία φορά την εβδομάδα ή και αραιότερα. Ο Θορώ όμως είχε διαφορετική άποψη. «Είμαι ολοένα και περισσότερο πεπεισμένος ότι το μπάνιο είναι σχεδόν μία από τις αναγκαίες προϋποθέσεις της ζωής.

Κι όμως, είναι εκπληκτικό πόσο αδιάφοροι παραμένουν πολλοί άνθρωποι απέναντί του.

Πόσο τραχιά, πόσο βρόμικη, πόσο φορτωμένη ζωή ζούμε, ακόμη και σε σύγκριση με τους κατοίκους των Νήσων του Νότιου Ειρηνικού.

Τα παιδιά που το σκάνε από το σχολείο βρίσκουν τον δρόμο για να κολυμπήσουν.

Οι αγρότες όμως, που το έχουν περισσότερο ανάγκη, σπάνια βουτούν το σώμα τους σε κάποιο ποτάμι ή σε μια λίμνη.

Ένας γνωστός μου έλεγε χθες πως, μόλις τελείωσε το σκάλισμα, σκέφτηκε να πάρει λίγο σαπούνι και να κατεβεί στη λίμνη Γουόλντεν για να πλυθεί καλά.

Κάτι όμως προέκυψε και το ανέβαλε.

Τώρα θα πάει άπλυτος και στον θερισμό· ίσως ακόμη και μέχρι να τελειώσει και το επόμενο σκάλισμα.

Καλύτερη είναι η πίστη και η πρακτική των Ινδουιστών που τιμούν τον ιερό Γάγγη.

Εμείς ούτε τόση πίστη δεν έχουμε στον ποταμό Μασκετάκουιντ* ώστε να πλυθούμε μέσα του, ακόμη κι αφού έχουμε δουλέψει στα χωράφια.

Οι άνθρωποι μένουν στην όχθη, κρατούν το σώμα τους στεγνό και πίνουν ρούμι.

Πείτε μου λοιπόν: για ποιον λόγο φτιάχτηκαν τα ποτάμια; Ένας αγρότης, που ήρθε μια Κυριακή να κολυμπήσει στη Γουόλντεν όσο ζούσα εκεί, μου είπε πως ήταν το πρώτο του μπάνιο έπειτα από δεκαπέντε χρόνια.

Τι είδους θρησκεία μπορούσε άραγε να είναι αυτή; Ή μήπως ήταν καλύτερη από εκείνη ενός Ινδουιστή;» Από το Ημερολόγιο του Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, 8 Ιουλίου 1852. Ο Θορώ σε αυτό το σημείωμα δεν γράφει απλώς για την καθαριότητα.

Γράφει για μια χαμένη σχέση με το νερό.

Δεν μπορεί να καταλάβει πώς ένας άνθρωπος που ζει δίπλα σε λίμνες και ποτάμια περνά ολόκληρα χρόνια χωρίς να βουτήξει μέσα τους.

Η τελευταία του ερώτηση ακούγεται ακόμη και σήμερα επίκαιρη: «Για ποιον λόγο φτιάχτηκαν τα ποτάμια;» Στην καρδιά του καλοκαιριού, όταν αναζητούμε μια παραλία ή μια λίμνη για να δροσιστούμε, ίσως αξίζει να θυμηθούμε ότι το μπάνιο δεν είναι μόνο αναψυχή.

Είναι ένας τρόπος να ξανασυναντήσουμε το σώμα μας με τη φύση.

Για τον Θορώ, το νερό δεν καθάριζε μόνο το δέρμα· καθάριζε και τον νου.

Κι ίσως γι' αυτό δεν μπορούσε να φανταστεί έναν άνθρωπο που στεκόταν στην όχθη, απέφευγε το ποτάμι και προτιμούσε να πιει ένα ποτήρι ρούμι. *Ο ποταμός Musketaquid ήταν το παλιό ινδιάνικο όνομα του σημερινού ποταμού Concord.

Στη γλώσσα των αυτόχθονων Αλγκόνκιν σήμαινε περίπου «ο ποταμός που κυλά μέσα από τα χορτάρια». Η περιοχή κατοικούνταν για χιλιάδες χρόνια από ιθαγενείς φυλές.

Το 1635 εγκαταστάθηκαν εκεί οι Άγγλοι άποικοι και μετονόμασαν τον τόπο σε Concord, δηλαδή «ομόνοια» ή «ειρηνική συμφωνία», αναφερόμενοι στη συμφωνία που είχαν συνάψει με τους αυτόχθονες κατοίκους.

Όταν ο Θορώ έγραφε αυτές τις γραμμές, το 1852, είχαν περάσει ήδη 217 χρόνια από την άφιξη των αποίκων και οι Ινδιάνοι είχαν πλέον σχεδόν εξαφανιστεί από την περιοχή, έχοντας μετατραπεί περισσότερο σε μια εξιδανικευμένη ανάμνηση παρά σε ζωντανή παρουσία.

Στη φωτογραφία: Η λίμνη Γουόλντεν δεν ήταν για τον Χένρι Ντέιβιντ Θορώ μόνο τόπος περισυλλογής.

Ήταν και τόπος καθημερινού λουτρού, μια υπενθύμιση ότι τα καθαρά νερά είναι από τις πιο απλές και πολύτιμες απολαύσεις της ζωής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους