Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο ενός μέσου είναι η αξιοπιστία των συντακτών του και η συσσωρευμένη γνώση τους.

Όταν απομακρύνονται δημοσιογράφοι με ισχυρό μορφωτικό κεφάλαιο, κριτική άποψη και αναγνωρίσιμο ύφος, αποδυναμώνεται το σημαντικότερο όπλο ενός Μέσου: η εμπιστοσύνη του αναγνώστη. Στην ΕφΣυν εδώ και καιρό απολύονται τέτοιας εμβέλειας δημοσιογράφοι, όπως έγινε προχθές με τον Γιάννη Κιμπουρόπουλο, λίγο καιρό πριν με τον Tάσο Τσακίρογλου, αλλά και με αρκετούς ακόμα που προηγήθηκαν.

Αναφέρω μόνο τα δύο αυτά ονόματα, γιατί γνωρίζω προσωπικά την δουλειά τους και την συγκρότησή τους.

Μου κάνει δε πολύ μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζονται δημοσιογράφοι που καθόρισαν το στίγμα της εφημερίδας ως συνεταιριστικής εφημερίδας των συντακτών.

Είδα σε κάποια ανάρτηση σημερινού στελέχους της εφημερίδας πριν λίγες μέρες να γίνεται ειρωνικά λόγος περί του "ζεύγους Ψαρρά", σε μια ακατανόητη σε μας τους αναγνώστες επίθεση σε δύο ανθρώπους που έχουν ταυτιστεί με την ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία στην Ελλάδα και με το στίγμα μιας εφημερίδας που έδωσε φωνή στους "εκτός των τειχών". Αν το ζητούμενο των απολύσεων και της νέας ταυτότητας είναι ένας περισσότερο ελεγχόμενος, ομοιόμορφος και λιγότερο συγκρουσιακός δημοσιογραφικός λόγος, τότε οι απολύσεις έχουν νόημα, αλλά είναι πολύ αρνητικό.

Αφορούν τον επαναπροσδιορισμό του ποιος μιλά και μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κριτική του. Η ΕφΣυν δημιουργήθηκε ως απάντηση στην κατάρρευση ενός εκδοτικού οργανισμού και ως υπόδειγμα μιας διαφορετικής σχέσης μεταξύ ιδιοκτησίας, δημοσιογράφων και ενημέρωσης.

Αν σήμερα μετασχηματίζεται σε ένα ακόμη Μέσον που λειτουργεί με τη λογική της επιχειρηματικής ιδιοκτησίας, τότε η απώλεια δεν αφορά μόνο τους εργαζομένους. Αφορά ένα ολόκληρο συμβολικό πρότυπο για το τι θα μπορούσε να είναι η ανεξάρτητη ενημέρωση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους