Στη μνήμη της Πάολας Ρεβενιώτη Το 1ο Gay Pride στον Λόφο Στρέφη, στις 27 Ιούνη 1992 (από "Το χωνί του Στρέφη", τεύχος 2ο, Δεκέμβριος 2023) Είναι 1992 και έχουν περάσει δυο ολόκληρα χρόνια σκληρής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο τότε πρωθυπουργός, Κωσταντίνος Μητσοτάκης, συνεπής στη βασική υπόσχεση του για τη διάλυση του κοινωνικού κράτους προχωράει στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αστικών συγκοινωνιών, στη διάλυση του ασφαλιστικού, σε περικοπές δαπανών στην εκπαίδευση, στον πειθαρχικό έλεγχο μαθητών και μαθητριών εντός και εκτός σχολικής ζωής, σε αυξήσεις τιμολογίων ρεύματος, στην απευθείας ανάθεση των μεγάλων τεχνικών έργων στους εθνικούς εργολάβους, στην κατάργηση της ΜΟΜΑ (κρατική υπηρεσία δημόσιων έργων) και στη διάλυση όλης της κρατικοποιημένης βιομηχανίας όπως τα Ναυπηγεία της Ελευσίνας, τη Βιομηχανία Ζάχαρης, την Αμυντική Βιομηχανία, τη Βιομηχανία Λιπασμάτων, την ΑΓΕΤ, την Πειραϊκή, την Πατραϊκή και τα λοιπά, οδηγώντας περισσότερα από 9.000 εργαζόμενα άτομα στην απόλυση.

Για να γίνουν πράξη όλα τα παραπάνω, ο Μητσοτάκης κάνει δυο πράγματα.

Πρώτον, καλλιεργεί την εθνικιστική έξαρση με όχημα το Μακεδονικό ζήτημα, παραχωρώντας άπλετο χώρο στη Χρυσή Αυγή, όπου και ξεκινάει τότε να κάνει τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις της στα εθνικιστικά συλλαλητήρια.

Δεύτερον, εξουσιοδοτεί τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους να λειτουργήσουν ανενόχλητα λέγοντας τους πως «το κράτος είστε εσείς». Η ΕΥΠ παρακολουθεί τους πάντες, οι παρακρατικοί μηχανισμοί οργανώνουν σκευωρίες, πογκρόμ και δολοφονίες, κυρίως σε Αλβανούς μετανάστες, μειονότητες και αδύναμες μειοψηφίες.

Σε όλο αυτό το πολεμικό κλίμα δημιουργούνται έντονες κοινωνικές αντιδράσεις.

Χαρακτηριστικότερες όλων ήταν τόσο οι μαζικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις μαθητ(ρι)ών, φοιτητ(ρι)ών και εκπαιδευτικών ενάντια στο πολυνομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου, οι οποίες οδήγησαν στην παραίτηση του υπουργού και την απόσυρση του νομοσχεδίου, όσο και η απεργία διαρκείας των εργαζόμενων της ΕΑΣ (αστικές συγκοινωνίες Αθήνας) ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εταιρείας και την παραχώρηση των δημόσιων λεωφορείων στους ιδιοκτήτες των ΚΤΕΛ.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αφενός της σαρωτικής επίθεσης στην κοινωνία και του χαϊδέματος της ακροδεξιάς, αφετέρου της έντονης μαχητικότητας των κινημάτων και συνδικάτων, η Πάολα Ρεβενιώτη και η ομάδα του περιοδικού «Κράξιμο» διοργανώνουν στις 27 Ιουνίου 1992 το πρώτο Gay Pride στον λόφο Στρέφη. Το Pride αυτό έγινε σε μια εποχή που το πρώτο μαζικό κίνημα ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα (ΑΚΟΕ) είχε ήδη διαλυθεί και το περιοδικό ΑΜΦΙ είχε σταματήσει την κυκλοφορία του.

Οι διεκδικήσεις σε θέματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων είχαν ατονήσει, όπως και το δικαίωμα αυτής της κοινότητας στην ύπαρξη και την ευτυχία. Προηγούμενο Gay Pride δεν υπήρχε.

Η προοπτική να διοργανωθεί μια παρέλαση-πορεία γρήγορα απορρίφθηκε, καθώς ήταν μια εποχή που τα μέλη της κοινότητας δεν τολμούσαν να εκτεθούν δημόσια.

Έτσι αποφασίστηκε να οργανώσουν ένα αυτοδιαχειριζόμενο πάρτι στο θεατράκι του λόφου Στρέφη.

Ο χώρος επιλέχτηκε, γιατί ήταν βολικός, προσέφερε ένα φυσικό καταφύγιο, ψηλά από την πόλη, ήταν κρυμμένος από τα δέντρα και βρισκόταν σε μια γειτονιά που θα το στήριζε αλληλέγγυα.

Το πάρτι στο θεατράκι έγινε με τον γνωστό τρόπο.

Ετοιμάστηκε δελτίο τύπου για τις εφημερίδες με αναφορές στο Stonewall, το οποίο δημοσιεύτηκε μόνο σε δυο.

Σχεδιάστηκε αυτοσχέδιο αφισάκι, και έγινε αφισοκόλληση στο κέντρο.

Κουβαλήθηκαν στα χέρια ηχεία, μηχανήματα, κάβα, πάγος, βαρέλια, και κατά τις 10 το βράδυ του Σαββάτου -παραμονή της επετείου- το πάρτι ξεκίνησε.

Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα εμφανίστηκαν μπάτσοι ρωτώντας, αν υπάρχει άδεια από τον δήμο, και απαιτώντας να χαμηλώσει η μουσική.

Με την παρέμβαση των ετοιμόλογων και δυναμικών μελών της κοινότητας η κατάσταση εκτονώθηκε, και οι μπάτσοι αποχώρησαν.

Όσο περνούσε η ώρα, το κοινό αυξανόταν.

Εκτός από γκέι, λεσβίες και τρανς άτομα, μαζεύτηκε και αλληλέγγυος κόσμος από την γειτονιά των Εξαρχείων -πάνω από 1.000 άτομα.

Έπαιζε από ποπ μέχρι πανκ μουσική, έγιναν και κάποια drag shows, και το ετερόκλητο κοινό ξεσάλωσε.

Ο κόσμος μέχρι το πρωί εξαπλώθηκε σε όλο το λόφο, όπου κάτω από τα δέντρα, μέσα στους θάμνους, πάνω στα πεζούλια και στα σκαλιά, γύρω από το λόφο έγιναν ατέλειωτα ζευγαρώματα.

Στο θεατράκι του λόφου Στρέφη φιλοξενήθηκαν άλλα δυο Pride το 1994 και το 1995, ενώ το 1993 και το 1996 έγιναν στο Πεδίον του Άρεως.

Τα πάρτι αυτά είχαν περισσότερο πολιτικό στίγμα και λιγότερο τον εορταστικό χαρακτήρα που καθιερώθηκε με τη μεταφορά του στην πλατεία Συντάγματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους