Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσες φορές έχεις ακούσει αυτή τη φράση; «Είναι καλό παιδί...» Ναι.

Και; «Είναι εργατικός άνθρωπος.» Υπέροχα.

Και; «Είναι πολύ έξυπνος.» Χαίρομαι.

Και; «Είναι ευγενικός.» Ωραία.

Και; «Έχει χιούμορ.» Εξαιρετικά.

Και; «Είναι όμορφος.» Μπράβο του.

Και; «Έχει ευαισθησίες.» Πολύ ωραία.

Και; «Έχει πληγωθεί πολύ...» Το πιστεύω.

Και; «Έχει τραύμα στη δέσμευση.» Ίσως.

Και; «Απλώς δεν μπορεί να δεσμευτεί.» Εδώ ακριβώς τελειώνει η συζήτηση.

Γιατί μια σχέση δεν χτίζεται πάνω στα προσόντα ενός ανθρώπου.

Χτίζεται πάνω στη δυνατότητά του να είναι συναισθηματικά παρών.

Μπορεί να είναι εξαιρετικός άνθρωπος.

Αν όμως δεν μπορεί να δεσμευτεί, όλα τα υπόλοιπα δεν δημιουργούν σχέση.

Δημιουργούν προσδοκίες.

Είναι σαν να λες: «Το αυτοκίνητο είναι πανέμορφο.

Έχει τον καλύτερο κινητήρα.

Δερμάτινα καθίσματα.

Τελευταία τεχνολογία.

Απλώς... δεν παίρνει μπροστά.» Πόση σημασία έχουν όλα τα υπόλοιπα; Ή σαν να κρατάς στα χέρια σου το πιο ακριβό κινητό του κόσμου.

Η οθόνη του είναι εκπληκτική.

Η κάμερά του μοναδική.

Η κατασκευή του αψεγάδιαστη.

Μόνο που δεν έχει μπαταρία.

Δεν λειτουργεί.

Έτσι συμβαίνει και στις σχέσεις.

Ο χαρακτήρας είναι πολύτιμος.

Η εξυπνάδα είναι πολύτιμη.

Η εργατικότητα είναι πολύτιμη.

Η καλοσύνη είναι πολύτιμη.

Αλλά η δέσμευση δεν είναι ένα ακόμη προσόν.

Είναι η προϋπόθεση που επιτρέπει σε όλα τα υπόλοιπα να αποκτήσουν νόημα.

Χωρίς αυτήν, μένουν απλώς όμορφα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που δεν είναι διαθέσιμος για σχέση.

Κι όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ερωτεύονται αυτό που υπάρχει.

Ερωτεύονται αυτό που ελπίζουν ότι θα υπάρξει. «Θα αλλάξει όταν νιώσει ασφάλεια.» «Θα ωριμάσει.» «Θα ξεπεράσει το τραύμα του.» «Με εμένα θα είναι διαφορετικός.» Όχι.

Αυτό δεν είναι αγάπη.

Είναι επένδυση σε μια υπόσχεση που κανείς δεν έδωσε.

Ο άνθρωπος που δυσκολεύεται να δεσμευτεί δεν φοβάται εσένα.

Φοβάται την οικειότητα.

Φοβάται ότι αν αφεθεί, θα χάσει τον εαυτό του.

Φοβάται ότι αν εξαρτηθεί, θα εγκαταλειφθεί.

Φοβάται ότι αν αγαπήσει ολοκληρωτικά, θα ξαναζήσει μια παλιά πληγή.

Γι' αυτό κρατά πάντα μια πόρτα ανοιχτή.

Μία διέξοδο.

Μία απόσταση ασφαλείας.

Μία δικαιολογία.

Ένα «βλέπουμε». Ένα «δεν είμαι έτοιμος». Ένα «δεν θέλω να σε πληγώσω». Ένα «δεν ξέρω τι θέλω». Και όσο υπάρχει αυτή η μισάνοιχτη πόρτα, κανένα σπίτι δεν γίνεται πραγματικά σπίτι.

Εσύ, όμως, τι κάνεις; Κάθεσαι απέξω και περιμένεις.

Περιμένεις να θεραπευτεί.

Περιμένεις να ωριμάσει.

Περιμένεις να καταλάβει.

Περιμένεις να αποφασίσει.

Περιμένεις να γίνει ο άνθρωπος που φαντάζεσαι.

Στο μεταξύ, η ζωή σου περνά.

Γιατί έχεις μπερδέψει την κατανόηση με την παραμονή.

Η κατανόηση δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις.

Μπορείς να κατανοήσεις απόλυτα το τραύμα κάποιου και, ταυτόχρονα, να αναγνωρίσεις ότι δεν μπορεί να γίνει ο σύντροφός σου.

Δεν είναι κακός άνθρωπος.

Δεν είναι ψεύτης.

Δεν είναι απαραίτητα εγωιστής.

Είναι, όμως, μη διαθέσιμος.

Και ένας μη διαθέσιμος άνθρωπος, όσο αξιόλογος κι αν είναι, παραμένει μη διαθέσιμος.

Η μεγαλύτερη παγίδα δεν είναι να αγαπήσεις τον λάθος άνθρωπο.

Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να αγαπήσεις τις δυνατότητές του αντί για την πραγματικότητά του.

Να ζεις με την ελπίδα αντί με τα γεγονότα.

Να επενδύεις σε ένα μέλλον που υπάρχει μόνο μέσα στη φαντασία σου.

Η συναισθηματική ωριμότητα αρχίζει τη στιγμή που εγκαταλείπεις αυτή την ψευδαίσθηση.

Τη στιγμή που σταματάς να ερωτεύεσαι το δυναμικό και αρχίζεις να βλέπεις τη διαθεσιμότητα.

Γιατί οι σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στο «ίσως». Χτίζονται πάνω στο «είμαι εδώ». Και η μεγαλύτερη αφύπνιση είναι αυτή: Να σταματήσεις να επενδύεις στο ποιος θα μπορούσε να γίνει ο άλλος και να δεις ποιος είναι σήμερα. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους