Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακούω συχνά ανθρώπους να λένε στον/στη σύντροφό τους: «Λυπάμαι... αλλά τα τραύματά μου είναι τέτοια που δεν μπορώ να αλλάξω.

Αν με αγαπάς, πρέπει να με δεχτείς όπως είμαι.» Ας σταθούμε λίγο εδώ.

Γιατί αυτή η πρόταση ακούγεται ευάλωτη.

Αλλά πολλές φορές δεν είναι ευαλωτότητα.

Είναι διαπραγμάτευση.

Με άλλα λόγια: «Εγώ δεν θα αλλάξω.

Εσύ θα προσαρμοστείς.» Και κάπου εκεί, το τραύμα σταματά να είναι εξήγηση και γίνεται συμβόλαιο.

Ένα συμβόλαιο που λέει: «Θα ξεσπάω όταν φοβάμαι.

Θα εξαφανίζομαι όταν πλησιάζεις.

Θα σε ελέγχω όταν αγχώνομαι.

Θα σε τιμωρώ όταν νιώθω ανασφάλεια.

Θα αποφεύγω κάθε ευθύνη.

Κι εσύ, αν με αγαπάς πραγματικά, θα το αντέξεις.» Όχι.

Αυτό δεν λέγεται αγάπη.

Λέγεται να ζητάς από κάποιον να πληρώνει εσαεί το ενοίκιο του δικού σου ασυνείδητου.

Το τραύμα εξηγεί γιατί δυσκολεύεσαι.

Δεν δίνει όμως άδεια να κάνεις τη δυσκολία σου μόνιμη κατοικία και να καλείς τους άλλους να μετακομίσουν εκεί.

Υπάρχει και μια άλλη αλήθεια που σπάνια λέγεται.

Μερικοί άνθρωποι δεν κρατούν μόνο το τραύμα τους.

Κρατούν και τα προνόμια που τους δίνει.

Το προνόμιο να μην απολογούνται.

Να μη δεσμεύονται.

Να μη δουλεύουν τον εαυτό τους.

Να έχουν πάντα έναν λόγο για τον οποίο φταίει το χθες και ποτέ το σήμερα.

Είναι εκπληκτικό πώς το τραύμα, που κάποτε ήταν μια πληγή, μπορεί να αποκτήσει... μόνιμη σύμβαση εργασίας ως εκπρόσωπος Τύπου κάθε προβληματικής συμπεριφοράς. «Γιατί φέρθηκες έτσι;» «Το τραύμα μου.» «Γιατί εξαφανίστηκες;» «Το τραύμα μου.» «Γιατί δεν αναλαμβάνεις καμία ευθύνη;» «Το τραύμα μου.» Σε λίγο περιμένεις να εμφανιστεί το τραύμα με γραβάτα και να δίνει συνέντευξη εκ μέρους του ιδιοκτήτη του.

Η αλήθεια, όμως, είναι λιγότερο ρομαντική.

Μας λέει ότι οι άμυνες που κάποτε μας έσωσαν μπορούν αργότερα να γίνουν ο τρόπος με τον οποίο τραυματίζουμε τους άλλους.

Και εκεί αλλάζει η ηθική της ιστορίας.

Γιατί από το σημείο που αποκτάς επίγνωση, δεν είσαι υπεύθυνος για το ότι τραυματίστηκες.

Είσαι όμως υπεύθυνος για το τι κάνεις με αυτό το τραύμα.

Δεν είναι σκληρό να το πούμε.

Σκληρό είναι να ζητάς από έναν άνθρωπο να ζήσει μέσα στις συνέπειες της δικής σου ακινησίας και να το ονομάζεις αποδοχή.

Η αποδοχή δεν σημαίνει να αντέχω ό,τι δεν θέλεις να επεξεργαστείς.

Η αγάπη δεν είναι θεραπευτήριο χωρίς συναίνεση.

Κανείς δεν θεραπεύεται επειδή ο άλλος έχει περισσότερη υπομονή.

Θεραπεύεται όταν αποφασίσει ότι η ιστορία του δεν θα είναι άλλο η μόνιμη υπεράσπιση της συμπεριφοράς του.

Και τότε μπορεί να έρθει η επόμενη φράση: «Θέλω να κάνω κάτι για αυτό, αλλά δεν έχω χρόνο ή χρήματα.» Ας μη γελιόμαστε: συχνά πίσω από το «δεν έχω χρόνο» κρύβεται το: «Δεν είμαι έτοιμος να έρθω αντιμέτωπος με αυτό που θα δω.» Και πίσω από το «δεν έχω χρήματα» κρύβεται το: «Δεν έχω ακόμη αποφασίσει ότι η ψυχική μου ελευθερία αξίζει επένδυση.» Ο χρόνος και τα χρήματα συχνά δεν είναι το πραγματικό εμπόδιο.

Είναι η πιο κομψή δικαιολογία για να παραμείνει κανείς αμετακίνητος, ενώ ταυτόχρονα ζητά από τον άλλον να πληρώνει συναισθηματικά το κόστος αυτής της ακινησίας.

Γιατί το παράδοξο είναι αυτό: Δεν έχει χρόνο για θεραπεία.

Αλλά έχει χρόνο για επαναλαμβανόμενα δράματα.

Δεν έχει χρήματα για να φροντίσει τον εαυτό του.

Αλλά πληρώνει καθημερινά, με σχέσεις, υγεία και ηρεμία, το τίμημα του ανεπεξέργαστου τραύματος.

Και κάπου εδώ χρειάζεται ειλικρίνεια: Δεν γίνεται να λες «δέξου με όπως είμαι», όταν αυτό που ζητάς είναι: «δέξου με χωρίς να αλλάζω τίποτα από όσα σε πληγώνουν.» Αυτό δεν είναι αποδοχή.

Είναι συναισθηματικός εκβιασμός με ψυχολογικό λεξιλόγιο.

Το τραύμα αξίζει κατανόηση.

Όχι ασυλία.

Και αν κάποιος σου λέει διαρκώς: «Έτσι είμαι.

Τα τραύματά μου δεν με αφήνουν να αλλάξω.» ίσως η πιο ειλικρινής απάντηση να είναι: «Σέβομαι την ιστορία σου. Δεν είμαι όμως υποχρεωμένος να γίνω μέρος της επανάληψής της.» Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους