Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια επιστημονική ανάλυση της ανοησίας του μέσου δεξιού ((και κάποιων «αριστερών») και γιατί δεν μπορούν να δουν την πραγματικότητα.

Το ξαναδημοσιεύω εν όψει εκλογών.

Ο νόμος του Brandolini, η λεγόμενη «αρχή της ασυμμετρίας της ανοησίας», διατυπώνεται ως: «η ενέργεια που απαιτείται για να διαψευστεί η ανοησία είναι κατά μια τάξη μεγέθους μεγαλύτερη από εκείνη που χρειάζεται για να παραχθεί.

Δεν αφορά μόνο ουδέτερους μύθους, αλλά και βαθιά φορτισμένες ιστορικές και πολιτικές αφηγήσεις, όπου η παραπληροφόρηση, η επιλεκτική μνήμη και η κομματική ταύτιση γίνονται εργαλεία ιδεολογίας» Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι σημερινές συλλήψεις για την Marfin ενώ έχουν καταδικαστεί οι υπεύθυνοι της τράπεζας αλλά φυσικά δεν έχουν βρεθεί οι παρακρατικοί που έστησαν την προβοκάτσια.

Και φυσικά οι δηλώσεις των ταξικά αναλφάβητων δεξιών «ο Μητσοτάκης είναι ο καλύτερος πρωθυπουργός», παρά την ύπαρξη εκτεταμένων σκανδάλων διαφθοράς τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεων με το Predator, δολοφονία Τεμπών, θεσμικής διάβρωσης και επικίνδυνης αστυνομικής βίας με την δολοφονία του αυτιστικού εικοσάχρονου με 13 σφαίρες, τον βιασμό της κοπέλας μέσα στο αστυνομικό τμήμα, τις γυναικοκτονίες από αστυνομικούς και πολλά ακόμα.

Η αντίθεση ανάμεσα στα πραγματικά στοιχεία και στην άκαμπτη πεποίθηση οδηγεί τον μέσο δεξιό, και όχι μόνο, όχι σε αναθεώρηση, αλλά σε άρνηση κατανόησης.

Γενικά, η απλοποιημένη φράση κυκλοφορεί εύκολα, ενώ η αποδόμησή της απαιτεί αναφορά σε πρωτογενείς πηγές, ιστορική και πολιτική τεκμηρίωση, διάκριση ανάμεσα σε γεγονός και ερμηνεία, και διάθεση να αντέξει κανείς τη συναισθηματική και ταυτοτική φόρτιση που συνοδεύει την πολιτική μνήμη, την ιστορική αλήθεια, και την κομματική πίστη.

Ο νόμος του Brandolini εξηγεί γιατί η διόρθωση είναι τόσο κοπιαστική. «ένα σύνθημα χωρά σε μια πρόταση, ενώ η ιστορική και πολιτική ακρίβεια χρειάζεται σελίδες.

Ο άνθρωπος δεν βιώνει τον κόσμο, ούτε την ιστορία, ούτε την πολιτική, όπως «είναι», αλλά όπως τη νοηματοδοτεί» Οι εσωτερικές αφηγήσεις λειτουργούν ως φίλτρα που διαθλούν τα γεγονότα και τα εντάσσουν σε ένα σχήμα ταυτότητας.

Ταυτότητα που δημιουργείται κυρίως από την οικογένεια και το περιβάλλον.

Ο νους δεν είναι ουδέτερος παρατηρητής αλλά δημιουργός αφήγησης, οργανώνει τα δεδομένα σε ιστορίες που μας προσφέρουν αίσθηση συνέχειας, συχνά όμως σε βάρος της αλήθειας.

Εδώ για να το συνδέσω με τους αρχαίους προγόνους (sic) η ψυχολογική θεώρηση συναντά τον Πλάτωνα. Ο Πλάτωνας διέκρινε τον αισθητό κόσμο, ένα κόσμο μεταβαλλόμενο, ατελή, γεμάτο σκιές, από τον νοητό κόσμο των Ιδεών, όπου κατοικεί η σταθερή, αληθινή γνώση.

Τα γεγονότα και οι εντυπώσεις αντιστοιχούν στον «αισθητό» χώρο, ενώ οι βαθύτερες έννοιες, οι αρχές και η κριτική κατανόηση αντιστοιχούν στον «νοητό». Η εύκολη φράση που διαστρεβλώνει την ιστορία ή εξιδανικεύει έναν ηγέτη, ενα λαό, μια ποδοσφαιρική ομάδα, κτλ. ανήκει στον κόσμο των σκιών, η επίπονη, τεκμηριωμένη κατανόηση ανήκει στον κόσμο της νόησης.

Η άνοδος από τον αισθητό κόσμο στον νοητό κόσμο, απαιτεί κόπο, έρευνα, και μελέτη, ακριβώς όπως περιγράφει ο Brandolini για την αποδόμηση της παραπληροφόρησης.

Μια απλουστευτική πεποίθηση, είτε είναι κομματικός ή οπαδικός φανατισμός, θεωρία συνομωσίας, πατριδολαγνεία, κτλ. εγκαθίσταται γρήγορα, συχνά φορτισμένη συναισθηματικά και ταυτοτικά.

Η αμφισβήτησή της, όμως, απαιτεί αναστοχασμό, έκθεση σε ιστορικά ντοκουμέντα, δεδομένα, επεξεργασία ενοχής, ντροπής ή απώλειας βεβαιοτήτων.

Η ενέργεια που χρειάζεται για να σπάσει ένα καθοριστικό «εσωτερικό ψέμα» είναι πολλαπλάσια της ενέργειας που χρειάστηκε για να διαμορφωθεί.

Έτσι, από την πλατωνική διάκριση αισθητού και νοητού κόσμου μέχρι τον σύγχρονο νόμο του Brandolini, αναδύεται ένα κοινό νήμα.

Οι σκιές είναι πάντα ευκολότερες από το φως.

Η αλήθεια, ιστορική, πολιτική ή προσωπική, δεν είναι απλώς ζήτημα πληροφορίας, αλλά ζήτημα εσωτερικής και συλλογικής εργασίας.

Και στο μικρό διάστημα ανάμεσα στο γεγονός και στην ερμηνεία του, είτε αυτό αφορά τη Marfin, τη στημένη επίθεση με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη, το ξεπούλημα στους ισραηλινούς, τις φωτογραφίες προ μηνών από την Καισαριανή, τη Δεξιά και Ακροδεξιά, τον Κούλη, ή τη δική μας βιογραφία, βρίσκεται η μόνη πραγματική μας ελευθερία: Να επιλέξουμε αν θα μείνουμε στις σκιές ή θα αναλάβουμε το κόστος της ανόδου προς τον νοητό κόσμο της κριτικής σκέψης και της ευθύνης.

Ευχαριστώ (ΥΓ: θέλω πραγματικά να το διαβάσει μεροκαματιάρης ψηφοφόρος του Κούλη και να μου πει τι κατάλαβε από το παραπάνω κείμενο)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους