Τον Μάϊο του 1973, στην Αυστρία και την Ουγγαρία φιλοξενήθηκε το Τσάλεντζ Ράουντ που θα έδινε την πρόκριση σε τέσσερις εθνικές ομάδες για το επερχόμενο Ευρωμπάσκετ του Σεπτεμβρίου στην Ισπανία... Η...

Πλήρες Κείμενο:

Τον Μάϊο του 1973, στην Αυστρία και την Ουγγαρία φιλοξενήθηκε το Τσάλεντζ Ράουντ που θα έδινε την πρόκριση σε τέσσερις εθνικές ομάδες για το επερχόμενο Ευρωμπάσκετ του Σεπτεμβρίου στην Ισπανία... Η Εθνική Ελλάδος με προπονητή στη θεωρία τον Κώστα Μουρούζη (η ομάδα πήγε στο τουρνουά με τον "Ντίνο" ως επικεφαλής στην άκρη του πάγκου και τον προκάτοχό του, Φαίδωνα Ματθαίου, στον ρόλο του τεχνικού συμβούλου και στην ιστορία έχει μείνει η "κόντρα" μεταξύ των δύο, που πήγαιναν εναλλάξ στο τραπέζι της γραμματείας και δήλωναν τον εαυτό τους ως πρώτο προπονητή και τον άλλον ως βοηθό, μέχρι να βρεθεί η σολομώντεια λύση ο Ματθαίου να έχει την ευθύνη της προπόνησης και ο Μουρούζης να κοούτσαρει τους αγώνες) και τους κορυφαίους Έλληνες παίκτες της εποχής, πέτυχε οκτώ νίκες σε δέκα ματς και μαζί με την Τουρκία, τη Γαλλία και το Ισραήλ, πήρε το ένα από τα τέσσερα εισιτήρια για τη Βαρκελώνη.

Πίσω στην πατρίδα, το πρωτάθλημα είχε ολοκληρωθεί στα μέσα Απριλίου και ένας από τους παίκτες που ξεχώρισαν ήταν εκείνο το 20χρονο ομορφόπαιδο που με τη φανέλα του Άρη πέτυχε 576 πόντους σε 26 αγωνιστικές (22 πόντους μέσο όρο) και αναδείχθηκε τρίτος σκόρερ, πίσω από τον Κώστα Διαμαντόπουλο και τον Μιχάλη Γιαννουζάκο.

Ήταν, ο Χάρης Παπαγεωργίου... Με το εκπληκτικό μακρινό σουτ που διέθετε και την τρομερή επαφή με το καλάθι (το γεγονός ότι εξαιτίας των τραυματισμών αλλά και της καθυστερημένης εισαγωγής της γραμμής του τριπόντου στις διοργανώσεις της FIBA, δεν χαρήκαμε όσο θα θέλαμε ίσως τον κορυφαίο σουτέρ που ανέδειξε το ελληνικό μπάσκετ, είναι μία από τις μεγαλύτερες "αδικίες" στην ιστορία του μπασκετικού μας μικρόκοσμου) ο Χάρης πρόσθετε ένα επιπλέον βέλος στη φαρέτρα του Μουρούζη και όπως ήταν φυσικό ο προπονητής κάλεσε τον Παπαγεωργίου στην προετοιμασία για το Ευρωμπάσκετ.

Εκείνα τα χρόνια οι συγκεντρώσεις και οι προετοιμασίες της Εθνικής, ελάμβαναν χώρα στα λιγοστά κλειστά, όπως ο "Τάφος του Ινδού" και αυτό του Σπόρτιγκ αλλά και σε βοηθητικά γήπεδα που είχαν χτιστεί κάτω από τις κερκίδες των ποδοσφαιρικών σταδίων, το παλιό "Γεώργιος Καραϊσκάκης" ήταν ένα από αυτά που διέθετε γήπεδο μπάσκετ.

Από μία τέτοια προπόνηση είναι και η φωτογραφία που δημοσιεύουμε, ένα σπάνιο ντοκουμέντο που δείχνει την άψογη και -θα τολμήσω να το γράψω- τέλεια μηχανική του σουτ από τον Χάρη Παπαγεωργίου... Προσέξτε τη στάση του σώματος του, το άλμα του και τη θέση των ποδιών του, πως το αριστερό του χέρι στηρίζει τη μπάλα και η εκτέλεση με τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού γίνεται στο υψηλότερο σημείο του άλματος του, ακολουθεί το ιδανικό σπάσιμο του καρπού και η μπάλα έχει μόνο έναν προορισμό, το καλάθι... Το γράφω ξανά, το τέλειο σουτ... Αν αυτός ο πολύ μεγάλος αθλητής δεν είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη αλλά κάποιες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο βόρεια, εκεί που το μπάσκετ ήταν θρησκεία και οι σουτέρ οι φορείς της μυσταγωγίας, αν ο Χάρης Παπαγεωργίου είχε γεννηθεί Γιουγκοσλάβος, τότε η ιστορία των "χρυσών χεριών" της ευρωπαϊκής καλαθοσφαίρισης θα ξεκινούσε με το όνομα του... Antreas Tsemperlidis Υ.Γ. Η φωτογραφία προέρχεται από το προσωπικό αρχείο του κυρίου Παπαγεωργίου, δεν κυκλοφορεί πουθενά στο ελληνικό διαδίκτυο και δημοσιεύεται για πρώτη φορά από εμένα, στο The Basketbook... Από πλευράς μου, θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον Χάρη Παπαγεωργίου για την τιμή που μου έκανε και για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε στέλνοντας μου τη φωτογραφία αλλά και για τα καλά του λόγια, όταν άνθρωποι με το δικό του ήθος και το ειδικό βάρος σου μιλάνε τόσο όμορφα, είναι απλά υπέροχο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους