Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία των τεχνοκρατών του ποδοσφαίρου ήταν πάντοτε μια περίεργη πολυτέλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ακόμα κι όταν τεχνικοί διευθυντές, διευθυντές ποδοσφαίρου ή όπως αλλιώς κάθε φορά λέγονταν έφερναν μαζί τους σημαντικά βιογραφικά, οι ομάδες της χώρας δυσκολεύονταν να τους αξιοποιήσουν.

Πολλές φορές παλιότερα, οι τεχνικοί διευθυντές ήταν κάτι σαν το μόνιμο αρχηγό αποστολής, το μάτι και το αυτί της διοίκησης στο ποδοσφαιρικό τμήμα, παιδονόμοι και ταυτόχρονα μπλεγμένοι σε μια περίεργη αλυσίδα ρόλων και αρμοδιοτήτων.

Επαγγελματίες με γνώσεις αλλά με περιορισμένη εμπιστοσύνη από τις διοικήσεις των ομάδων που τους προσέλαβαν.

Άλλωστε, ακόμα και σήμερα το παιχνίδι στη χώρα παραμένει παραγοντικό.

Τα επιτελεία του αγωνιστικού σχεδιασμού σχετικά υποτιμημένα και σε πολλές περιπτώσεις υποστελεχωμένα.

Οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές έχουν συχνά λόγο και φωνή στις ομάδες.

Οι επαγγελματίες του σχεδιασμού μοιάζουν συχνά "φλώροι" και αχρείαστοι για το σύμπαν των ομάδων.

Πιθανότατα, ο πρώτος τεχνικός διευθυντής στην Ελλάδα που είχε αρμοδιότητες που έμοιαζαν με αυτές που είχαν οι τεχνικοί διευθυντές στην Ευρώπη ήταν ο Ίλια Ίβιτς στα χρόνια του Ντέμη Νικολαΐδη στην ΑΕΚ. Ο Ίβιτς είχε την εποπτεία και την οργάνωση των ακαδημιών, ήταν προϊστάμενος στο τμήμα σκάουτινγκ, είχε λόγο για τις μεταγραφές, έπαιρνε μέρος στην επιλογή των προπονητών.

Ήταν με άλλα λόγια εκείνος που έφτιαχνε τη βασική ιδέα με βάση την οποία λειτουργούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα. Η ΑΕΚ της εποχής εκείνης πέτυχε και γιατί έβαλε στη λειτουργία της το νέο μοντέλο οργάνωσης των ομάδων.

Όμως, στην πορεία η θέση του τεχνικού διευθυντή τροποποιήθηκε στην ελληνική της εκδοχή.

Επαγγελματίες με αντίστοιχες αρμοδιότητες πέρασαν αλλά έφυγαν σε χρόνο ρεκόρ.

Οι διοικήσεις συχνά κατέφευγαν σε παλαίμαχους ποδοσφαιριστές με ιδιαίτερη γνώση του εσωτερικού των ομάδων.

Τα χρήματα που δίνονταν στα τμήματα αυτά ήταν συνήθως λίγα και τα μέλη τους ακόμα λιγότερα.

Η μεταγραφική πολιτική ήταν τις περισσότερες φορές το άθροισμα των επιλογών της διοίκησης, του τεχνικού διευθυντή ή των δικτύων μάνατζερ που κάθε καλοκαίρι προτείνουν ποδοσφαιριστές στις ομάδες.

Ενώ, συχνά η προσωπική επαφή του προπονητή με την ιδιοκτησία έβαζε στο περιθώριο κάθε άλλον στη διοικητική πυραμίδα. Ο Χαβιέ Ριμπάλτα προέκυψε στο κιτρινόμαυρο σύμπαν σχεδόν 18 μήνες πριν.

Ήταν το πρώτο πρόσωπο από τα πολλά που ακολούθησαν στις σαρωτικές αλλαγές του πρώτου διαστήματος της διοίκησης Ηλιόπουλου. Ο Καταλανός διευθυντής ποδοσφαίρου με το βαρύ βιογραφικό δεν ήρθε για να βελτιώσει απλά τις αποφάσεις στον αγωνιστικό σχεδιασμό ή να εκμεταλλευτεί τις ισχυρές γνωριμίες που με τα χρόνια απέκτησε στα δίκτυα των μάνατζερ καθώς εργάστηκε σε επιτελικές θέσεις σε μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ όλα αυτά τα χρόνια.

Ήρθε για να καταφέρει να γίνει ο πρώτος μετά από καιρό που θα επιβάλλει ένα διαφορετικό πλαίσιο λειτουργίας στο οργανόγραμμα της ομάδας και θα πετύχει.

Ήρθε για να γίνει ο πρώτος διευθυντής ποδοσφαίρου που θα κάνει το γύρο του θριάμβου λίγα λεπτά μετά την κατάκτηση του τίτλου και θα εισπράττει την αναγνώριση της δουλειάς του.

Ήρθε για να χορέψει το δικό του βαρύ ζεϊμπέκικο σε μια χώρα που τον είχαν εξαρχής ξεγραμμένο αλλά εκείνος τα κατάφερε. "Οι μικρές αλλαγές είναι οι εχθροί των μεγάλων αλλαγών" έγραφε ο Μπρεχτ.

Ή, όταν δεν αρέσει μια παράσταση, δεν αλλάζεις το κοινό, αλλά, την παράσταση.

Η σκέψη του δεν αναφερόταν, βέβαια, στο κιτρινόμαυρο σύμπαν, αλλά η ασκητική του Χαβιέ Ριμπάλτα, δυο ολόκληρες ποδοσφαιρικές σεζόν μετά την ανάληψη της ευθύνης του αγωνιστικού σχεδιασμού της ΑΕΚ, επιβεβαιώνει τη φιλοσοφική του προσέγγιση: παρατήρηση, αναμονή, ρεαλισμός και τελικά αλλαγή. Ο Καταλανός διευθυντής ποδοσφαίρου πυροδότησε τον περασμένο Μάιο τη "μεγάλη έκρηξη" που σχεδίασε για να λύσει τα προβλήματα που έθεσε η ίδια η ζωή.

Η αποτυχία της σεζόν 2024-25 έγινε η βάση για το θρίαμβο που ακολούθησε την επόμενη.

Ο κόσμος είναι αρκετά πολύπλοκος και από αυτόν τον κανόνα δε μπορεί να ξεφύγει ούτε το ποδόσφαιρο.

Οι λύσεις του παρελθόντος μπορεί σύντομα να μετατραπούν στα προβλήματα του παρόντος.

Γι αυτό και η ποικιλία στο στοχασμό, η αναζήτηση κάθε φορά του μέλλοντος, είναι το νήμα της δημιουργίας.

Αρκεί κάθε φορά να θέλεις να καταστρέψεις τον παλιό κόσμο για να φτιάξεις το νέο.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο νέος κόσμος της ΑΕΚ αφορούσε κάτι πολύ παραπάνω από τα πρόσωπα που άλλαξαν σε αυτό το διάστημα.

Το παλιό κατέρρευσε αλλά η αβεβαιότητα του καινούργιου υπήρχε εδώ για καιρό.

Κι αυτό γιατί για πρώτη μάλλον φορά στο κιτρινόμαυρο σύμπαν παρατηρούμε μια τέτοια ολοκληρωτική αλλαγή στη δομή της λειτουργίας ενός ποδοσφαιρικού τμήματος.

Ένας ποδοσφαιρικός διευθυντής πίσω από μια ιδέα, ένα πλάνο που τηρείται σχεδόν απαρέγκλιτα, μια μέθοδος που έρχεται από τα βιβλία του ποδοσφαιρικού management και εφαρμόζεται στα γήπεδα του πρώτου κόσμου.

Είπαμε άλλωστε πως οι μικρές αλλαγές είναι εχθροί των μεγάλων και ο Χαβιέ Ριμπάλτα μοιάζει να ανέλαβε την ΑΕΚ για να τα αλλάξει όλα.

Δύο χρόνια μετά, τα δείγματα γραφής δεν είναι απλά ενθαρρυντικά.

Ο τίτλος του πρωταθλήματος έφερε την ηρεμία και την αναγνώριση της δουλειάς του Ριμπάλτα.

Την επιβεβαιωση για τη σωστή κατεύθυνση που βαδίζει συνολικά του κλαμπ.

Την εμπιστοσύνη για τις επιλογές που θα γίνουν για το μέλλον.

Και κάπως έτσι, η ΑΕΚ βαδίζει στο πιο ήσυχο μεταγραφικό της καλοκαίρι εδώ και χρόνια.

Και ταυτόχρονα, η ομάδα δείχνει φροντίδα για πράγματα που συστηματικά παραμελούσε για χρόνια όπως οι ακαδημίες της, και επιχειρεί να χαρτογραφίσει το δικό της προφίλ στον κόσμο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Εντάσσει στην καθημερινότητα της τα σύγχρονα μεθοδολογικά εργαλεία των προηγμένων ποδοσφαιρικά χωρών.

Και επιχειρεί να αποτελέσει προορισμό για εκείνους που θέλουν να κάνουν το επόμενο βήμα.

Ξέρει άλλωστε πως δεν είναι η πιο δυνατή για να επιβιώσει.

Μπορεί όμως να προετοιμαστεί ώστε να ανταποκρίνεται καλύτερα στις αλλαγές.

Η ανανέωση του συμβολαίου του Χαβιέ Ριμπάλτα μέχρι το καλοκαίρι του 2029 προκάλεσε αντίστοιχο ενθουσιασμό με τις μεταγραφικές κινήσεις του τελευταίου μήνα ή την ανανέωση του συμβολαίου του Μάρκο Νίκολιτς.

Είναι η επιβεβαίωση της αναγκαίας συνέχειας.

Η δυνατότητα της εξέλιξης που γεννά προσδοκίες και όνειρα.

Άλλωστε, βρισκόμαστε στο τρίτο μεταγραφικό παράθυρο στη μεγάλη προσπάθεια αναδόμησης του αγωνιστικού προφίλ της ομάδας και το τέλος του θα σημάνει το κλείσιμο ενός πρώτου κύκλου που πια δε είναι ο τελικός.

Όλοι περιμένουν τις επόμενες κινήσεις του λιγομίλητου και μυστικοπαθή Ισπανού ο οποίος αργά αλλά σταθερά γκρεμίζει μια σειρά από μύθους που με τα χρόνια κυριάρχησαν στο ποδόσφαιρο μας για το ρόλο του τεχνικού διευθυντή. Ο Καταλανός που έμαθε το ποδόσφαιρο στα θρανία, στις πλατφόρμες και στους αλγόριθμους, καταλαβαίνει πως οι βασικοί ανταγωνιστές της ΑΕΚ σύντομα θα επιχειρήσουν να αντιγράψουν τη μέθοδο του.

Δεν είναι παράλογο.

Είναι ο πρώτος διευθυντής ποδοσφαίρου στο ελληνικό πρωτάθλημα που πετυχαίνει. Και βάζει το στόχο για τα επόμενα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους