Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν στιγμές σαν κι αυτήν που θυμάσαι γιατί ξεκίνησες... Πριν από λίγες ημέρες, μέσα από το RESCHOOL Teachers Club, το #κανάλι που δημιούργησα αποκλειστικά για εκπαιδευτικούς (στο 1ο σχόλιο το link) και μέσα από το οποίο μοιράζομαι ιδέες, μικρές ανακαλύψεις, υλικό, σκέψεις και κατά καιρούς διοργανώνω διαγωνισμούς που δεν δημοσιεύονται αλλού, πραγματοποιήθηκε ένας ακόμη.. #διαγωνισμός.

Νικήτρια ήταν η Despina Papoutsi.

Το έπαθλό της ήταν να διαλέξει ένα απ' τα δώρα που είχα ετοιμάσει κι η επιλογή της ήταν ένα ολόκληρο #Facebook_Branding_Pack - φτιαγμένα μόνο γι' αυτήν- με: 💙 νέα cover για την επαγγελματική της σελίδα, ❤️ νέες φωτογραφίες προφίλ, 💚 pinned post, 💛 οκτώ ολοκληρωμένες εικονοποιημένες αναρτήσεις, 💜 εικονοποιημένες ιδέες για Reels δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο, 🧡 Stories 🩵 κι έναν αναλυτικό οδηγό για ν' αποκτήσει τις πρώτες 20 έως 30 αξιολογήσεις.

Κάθισα από τις 8 το πρωί και σηκώθηκα λίγο μετά τη μία το μεσημέρι #χωρίς_ανάσα.

Δεν της τα έστειλα όλα μαζί.

Τα έστελνα ένα-ένα.

Περίμενα να δω την αντίδρασή της πριν προχωρήσω στο επόμενο βήμα.

Το πρώτο μήνυμα ήρθε σχεδόν αμέσως. «Πραγματικά εντυπωσιακό!» Μετά άλλο. «Ωω... μα δεν το πιστεύω!» Κι ύστερα: «Δεν έχω λόγια πραγματικά! Μα είστε εξαιρετική!» Στην αρχή χαμογέλασα.

Μετά όμως άρχισα να παρατηρώ κάτι που μ' ενδιέφερε πολύ περισσότερο.

Αναρωτήθηκα αν, όσο περνούσε η ώρα, θα συνήθιζε αυτό που έβλεπε.

Αν ο ενθουσιασμός της θα άρχιζε σιγά σιγά να ξεθωριάζει, όπως συμβαίνει συνήθως όταν ο άνθρωπος συνηθίζει κάτι όμορφο.

Δεν έγινε όμως αυτό.

Με κάθε νέο αρχείο η χαρά της μεγάλωνε.

Και τότε, χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να της δημιουργώ ακόμη περισσότερα από όσα είχα υποσχεθεί.

Ξέρετε... όταν απέναντί μας νιώσουμε γνήσια #χαρά, ο εγκέφαλός μας σταματά να μετράει με αριθμούς και αρχίζει να μετράει με... #συναίσθημα.

Εκείνη τη στιγμή δεν λειτουργούμε σαν λογιστές, αλλά σαν άνθρωποι που θέλουν να συνεχίσουν να δίνουν.

Είναι σαν να ρίχνεις ένα μικρό ξύλο στη φωτιά και, αντί να μικραίνει, η φλόγα να ζητά μόνη της κι άλλο.

Αυτός είναι ίσως ένας από τους λόγους που μερικές φορές στη ζωή παίρνουμε πολύ περισσότερα απ' όσα περιμέναμε.

Όχι επειδή κάποιος είχε υποχρέωση να τα δώσει, αλλά επειδή τον κάναμε να χαρεί τόσο, ώστε γεννήθηκε μέσα του η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ακόμη περισσότερο.

Και κάπου εκεί κατάλαβα κάτι ακόμη πιο περίεργο. Η Δέσποινα πιθανότατα πίστευε ότι το δώρο ήταν για εκείνη.

Εγώ όμως ένιωθα πως το μεγαλύτερο δώρο το έπαιρνα ΕΓΩ.

Θυμήθηκα μια σκηνή από την πρόσφατη ταινία F1 με τον Brad Pitt.

Κάποια στιγμή περιγράφει εκείνη τη μοναδική αίσθηση όταν έχει αφήσει όλους τους άλλους πίσω του και βρίσκεται ολομόναχος στην πίστα, με άδειο τον δρόμο μπροστά του, ενώ οδηγεί το αγωνιστικό του αυτοκίνητο.

Δεν είναι η νίκη που τον γεμίζει, αλλά εκείνη η αδιόρατη στιγμή που νιώθει σαν να μην πατάει πια στη γη. Σαν να αιωρείται.

Δεν ξέρω αν υπάρχει λέξη που να το περιγράφει σωστά.

Μπορεί να το λένε πληρότητα, ευδαιμονία, ίσως κι ευτυχία.

Είναι τόσο μεγάλο το συναίσθημα που δεν εναρμονίζεται με καμία λέξη.

Η ταινία γενικότερα δεν μου άρεσε, αλλά μ' εκείνη τη στιγμή... ταυτίστηκα.

Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ όταν δημιουργώ #εκπαιδευτικό_υλικό για το reschool.gr, όταν είμαι μέσα στην τάξη ή μόνη μου μ' ένα παιδί.

Ακόμη κι όταν συζητάω γι' αυτά τα θέματα με οποιονδήποτε, νιώθω πως... απογειώνομαι.

Μπορεί να διαβάζω όμορφα λόγια, μπορεί να παίρνω θάρρος, μπορεί να συγκινούμαι, αλλά βαθιά μέσα μου ξέρω ότι δεν δημιουργώ μόνο για όσους θα τα δουν.

Δημιουργώ γιατί εκείνη την ώρα χάνομαι μέσα σε αυτό που φτιάχνω.

Ο χρόνος εξαφανίζεται, η κούραση ξεχνιέται.

Και για λίγες ώρες όλα μοιάζουν να έχουν βρει τη θέση τους.

Οι εικόνες που βλέπετε στο παρακάτω carousel δεν είναι δικές μου σκέψεις.

Είναι η απάντηση που μου έστειλε η #Δέσποινα όταν ολοκληρώθηκε το δώρο της.

Τη διάβασα πολλές φορές.

Οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε πολύ να πούμε ένα βαθύ, αληθινό #ευχαριστώ.

Όχι επειδή δεν νιώθουμε ευγνωμοσύνη, αλλά επειδή δεν μάθαμε ποτέ να τη δείχνουμε.

Σε πολλές οικογένειες το ευχαριστώ θεωρούνταν αυτονόητο και δεν λεγόταν σχεδόν ποτέ.

Άλλοι πάλι νιώθουν αμηχανία, γιατί όταν κάποιος τους προσφέρει πολλά, αισθάνονται πως του χρωστούν κάτι.

Κάποιοι προστατεύουν τόσο πολύ την εικόνα τους, ώστε φοβούνται να δείξουν πόσο τους άγγιξε μια πράξη.

Άλλοι συνηθίζουν τόσο γρήγορα το καλό, ώστε ο εγκέφαλος το μετατρέπει σχεδόν αμέσως σε κάτι... δεδομένο.

Υπάρχουν κι εκείνοι που κοιτάζουν αμέσως το επόμενο βήμα και ξεχνούν να σταθούν για λίγο σ' αυτό που μόλις πήραν.

Και φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα, χωρίς να μπορούν να φανταστούν τις ώρες, τις δοκιμές, τις διορθώσεις και την αγωνία που κρύβονται από πίσω. Η Δέσποινα όμως έκανε κάτι σπάνιο.

Δεν ευχαρίστησε μόνο για το δώρο. Είδε ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ πίσω από το δώρο.

Κι αυτό είναι κάτι που δεν ξεχνιέται εύκολα.

Κάθε φορά που διάβαζα τα λόγια της, μου θύμιζαν #γιατί, πριν από από πολλά χρόνια, ξεκίνησα όλο αυτό το ταξίδι. Αναρωτιέμαι... Εσείς θυμάστε ποια ήταν η τελευταία φορά που κάνατε κάτι τόσο πολύ με την καρδιά σας, ώστε στο τέλος να νιώσετε πως εκείνος που πήρε το #μεγαλύτερο_δώρο... ήσασταν τελικά εσείς; www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους