Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΛΟΥΠΑΣΑΚΗΣ: Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ☀️ Κάπου εδώ συναντάμε πάλι τον Δημήτρη Αλικάκο.

Αυτός ο δημοσιογράφος, για κακή τύχη του Λουπασάκη και παρότι ο ίδιος είναι γιος ιερέα (ή μήπως, θα έπρεπε να πούμε, ακριβώς επειδή;), δεν πιστεύει πως οι ιερείς θα πρέπει να βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Εκείνο που έχει μαλλιάσει και η δική μου γλώσσα να επαναλαμβάνω την τελευταία πενταετία, τουτέστιν ότι δεν μπορούμε να έχουμε δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων, μία για τους ρασοφόρους και μία για όλους τους υπόλοιπους, ο Αλικάκος προσπαθεί να το κάνει πράξη από το 2013.

Έκτοτε είναι αρχισυντάκτης στα Ellinika Hoaxes.

Όπως διαβάζουμε στον σχετικό ιστότοπο, τα Ellinika Hoaxes είναι «η πρώτη πιστοποιημένη προσπάθεια κατάρριψης αναληθών δημοσιευμάτων στο Internet, αλλά και σε κάθε πηγή ενημέρωσης στην Ελλάδα». Ανήκουν στην Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία (ΑΜΚΕ) με την επωνυμία «Κέντρο Καταπολέμησης της Παραπληροφόρησης». Είναι μέλος του παγκόσμιου δικτύου ελέγχου γεγονότων IFCN (International Fact-Checking Network), από το οποίο κι ελέγχονται σε ετήσια βάση, σύμφωνα με τους κανόνες του δικτύου, ως προς «την πολιτική ανεξαρτησία, τη διαφάνεια των πηγών, της χρηματοδότησης, της μεθοδολογίας και τη δεύσμευση για ανοικτές και ειλικρινείς διορθώσεις». Ιδρύθηκαν από τον δημοσιογράφο Θοδωρή Δανιηλίδη, στρατιωτικό εν αποστρατεία με ειδικότητα ναρκαλιευτή, όταν αποφάσισε –ως ο πρώτος newsbuster στην πατρίδα μας- να ασχοληθεί και με άλλου είδους νάρκες, εξίσου επικίνδυνες. «Πολλά fake news», σχολίασε τον Ιούνιο του 2019 στη Λίνα Γιάνναρου για την "Καθημερινή", «έχουν πηγή τον αγώνα της πρωτιάς των δημοσιογράφων, πρόκειται για λάθη πάνω στην ταχύτητα.

Πάρα πολλά επίσης ξεκινάνε από σατιρικά σάιτ του εξωτερικού που κάποιος στην Ελλάδα τα πήρε τοις μετρητοίς.

Ακόμα περισσότερα φυσικά έχουν στόχο το κέρδος, τα έσοδα από τις διαφημίσεις.

Ανοίγοντας ένα σάιτ που αναπαράγει αποκλειστικά ειδήσεις που χτυπούν στο συναίσθημα και ανεβάζοντας 100 νέα άρθρα την ημέρα, από χίλια κλικ να “τσιμπήσει” το κάθε ένα, φτάνεις τις 100.000 κλικ.

Κανονικό μεροκάματο, χωρίς να κουνηθείς από το σπίτι σου». Τι προτείνει ο ίδιος; «Να είσαι προσεκτικός όταν διαβάζεις κάτι που ταιριάζει με τα πιστεύω σου, εκεί θα την πατήσεις.

Τα fake news που γίνονται viral πατάνε πάνω σε προϋπάρχουσες προκαταλήψεις». Η μπανανόφλουδα που περιγράφει ο Δανιηλίδης, στη ψυχολογία έχει και ορισμό: η προκατάληψη της επιβεβαίωσης.

Προσέξτε, όχι η επιβεβαίωση της προκατάληψης, κάτι στο οποίο ρέπουμε όλοι μας, αλλά η προκατάληψη της επιβεβαίωσης, κάτι στο οποίο ρέπουμε και πάλι οι περισσότεροι: η τάση μας να αναζητούμε και να υιοθετούμε απόψεις που να επιβεβαιώνουν τις δικές μας, ασχέτως εάν εκλαμβάνουμε τις δικές μας απόψεις ως προκαταλήψεις ή τις θεωρούμε ολόσωστες, τεκμηριωμένες και τσεκαρισμένες.

Πάνω στην «προκατάληψη της επιβεβαίωσης» έχει στήσει ο Καραγιάννης τη δική του χωματερή «θαυμάτων». Πάνω στην ίδια «προκατάληψη» άνοιξε και ο Λουπασάκης τη δική του φάμπρικα με τα «θαύματα» του Τίμιου Σταυρού.

Τις δικές του απάτες.

Το ραντάρ των Αλικάκου-Δανιηλίδη έπιασε τον Λουπασάκη αρκετά νωρίς, τέλη Ιουνίου του 2018, τέσσερα ολόκληρα χρόνια προτού ξεσπάσει και ανοιχτά το σκάνδαλο.

Το πρώτο μάλιστα ρεπορτάζ στα Ellinika Hoaxes υπέγραφε ο ίδιος ο Δανιηλίδης από την έδρα του στη Θεσσαλονίκη και, ως μαρτυρία αστυνομικού συντάκτη σε θρίλερ του Γιάννη Μαρή, δεν υπολειπόταν σε αγωνία και κίνδυνο.

Ο παπα-Δημήτρης ήταν τότε στα ντουζένια του και δεν έλεγε όχι για καμία αρπαχτή εκτός έδρας, εν προκειμένω στη συμπρωτεύουσα.

Το χριστεπώνυμο πλήρωμα είχε ενημερωθεί ότι ο Λουπασάκης θα «έκανε ένα πέρασμα» με τον μαγικό σταυρό του από τον ιερό ναό της Αγίας Παρασκευής στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και ο Δανιηλίδης είπε να πάει μ’ ένα συνεργάτη του και να ρίξει μια ματιά επιτόπου. «Σε αρκετά από τα δημοσιεύματα», γράφει μεταξύ άλλων ο Δανιηλίδης, «παρουσιάστηκε ένας πιστός που, ενώ ήταν παράλυτος και περπατούσε με πατερίτσες, τις άφησε και περπάτησε κανονικά.

Πήγαμε στον Ιερό Ναό.

Στον προαύλιο χώρο εντοπίσαμε αυτόν τον άνδρα.

Πρόκειται για Βούλγαρο που ζητιανεύει έξω από ναούς.

Μιλήσαμε μαζί του, με τη βοήθεια μεταφραστή, καθώς δεν γνωρίζει ελληνικά.

Στην αρχή επέμενε ότι δεν περπατούσε χωρίς πατερίτσες και έγινε καλά “από θαύμα” από τον ιερέα Δημήτριο Λουπασάκη.

Όταν όμως του είπαμε ότι τον έχουν δει αρκετοί κάτοικοι της περιοχής να περπατάει κανονικά πριν το “θαύμα”, τότε παραδέχτηκε ότι: “Χωρίς πατερίτσες περπατούσα το πολύ μια ώρα”». Ο Δανιηλίδης συνεχίζει την ιδιότυπη ξενάγηση επισυνάπτοντας στα Ellinika Hoaxes και σύντομα βίντεο για του λόγου το αληθές: «Μπήκαμε στον ιερό ναό όπου ο ιερέας Δημήτριος Λουπασάκης ευλογούσε τους πιστούς.

Από την πρώτη στιγμή νιώσαμε ανεπιθύμητοι, και ενώ υπήρχαν άλλοι (ένας ρασοφόρος και μια κοπέλα) που βιντεοσκοπούσαν συνέχεια, σε εμάς έκαναν παρατήρηση για να κατεβάσουμε την κάμερα.

Ήταν εμφανές ότι επιθυμούσαν απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον.

Δείτε στο 26ο δευτερόλεπτο το χαρακτηριστικό βλέμμα του ιερέα προς τον συνεργάτη του που στέκεται ακριβώς δίπλα μας, και αμέσως μετά το χαρακτηριστικό νεύμα του.

Στη συνέχεια, όπως θα δείτε και στο βίντεο, πλησιάζει προς το μέρος μας για να ευλογήσει άλλους πιστούς.

Ταυτόχρονα έρχονται δύο συνεργάτες του και στέκονται δεξιά και αριστερά μας.

Ξαφνικά ο ιερέας κάνει πίσω, πέφτει επάνω μας και μας κατεβάζει την κάμερα με το χέρι του.

Δείτε το βίντεο.

Αμέσως μετά από αυτή την σκηνή, και ενώ είχαμε απομακρυνθεί, μας πλησίασαν εχθρικά οι δύο ρασοφόροι – συνεργάτες του Λουπασάκη και ζήτησαν να ελέγξουν την κάμερα αν ήταν κλειστή, ενώ παράλληλα μας έκαναν διάφορες ερωτήσεις». Αφού την έβγαλαν καθαρή, σκέφτηκαν ότι θα ήταν σκόπιμο να ενημερώσουν την Αρχιεπισκοπή: «Επικοινωνήσαμε με το γραφείο του Μακαριώτατου Αρχιεπισκόπου, Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμου.

Ο εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου, πρωτοσύγκελος Παναγιώτης Χαβατζάς, μας δήλωσε ότι: “Υπάρχει επιφύλαξη εκ μέρους της Αρχιεπισκοπής”. Λίγη ώρα αργότερα, επικοινωνήσαμε και με το Γραφείο Τύπου της Αρχιεπισκοπής.

Ο διευθυντής του γραφείου, Χάρης Κονιδάρης δήλωσε στα Ellinika Hoaxes: “Διεξάγεται έρευνα για τον ιερέα, από την Αρχιεπισκοπή, έπειτα από καταγγελίες”». Όσον καιρό η Αρχιεπισκοπή «επιφυλάσσεται» και «διεξάγει έρευνα» με το πάσο της –επί χρόνια, όπως θα αποδειχτεί αργότερα- ο παπα-Δημήτρης, με εξαφαλισμένο το αζημίωτο και το ακαταδίωκτο, ισχυρίζεται τέρατα και σημεία.

Ο μαγικός σταυρός του, όχι μονάχα σηκώνει παραπληγικούς από τις αναπηρικές τους καρέκλες –αυτό πια είναι piece of cake για τον Λουπασάκη- αλλά επαναφέρει και πεθαμένους από τους επουράνιους λειμώνες, κάτι που βγάζει από τα ρούχα του τον συνήθως μετρημένο εκκλησιαστικό συντάκτη Ανδρέα Λουδάρο στο Orthodoxia Info: «Μέχρι και νεκρούς ανασταίνει ο “ουρανοκατέβατος” σταυρός του Λυκαβηττού σύμφωνα με τον κάτοχο του, ιερέα Δημήτριο Λουπασάκη, ο οποίος ισχυρίζεται πως έχει στην κατοχή του βίντεο που αποδεικνύει του λόγου του το αληθές.

Μάλιστα έχει συμβεί από τον σταυρό της θείας του, νεκρανάσταση… “Ήθελα μια μέρα, κι έχω μια επιθυμία, αλλά περιμένω όλα τα στοιχεία τα ανθρώπινα, γιατί τα ουράνια τα έχω, να ανακοινώσουμε ένα μήνα πριν και να πω τι εστί Τίμιος Σταυρός, από που προήλθε και να πω όλη του την ιστορία.

Σας πληροφορώ ότι όταν ανακοινωθεί για να μιλήσω για τον Τίμιο Σταυρό, ο κόσμος θα φτάνει μέχρι την Ομόνοια», είχε πει τον Φεβρουάριο του 2020 ο ιερέας στους πιστούς που συρρέουν στο ναό του Λυκαβηττού ανακοινώνοντας πως «θα έρθει η ώρα αποδεδειγμένα που θα μιλήσω όχι μόνο για το δικό μου βίωμα, αλλά θα βγάλω κάποια στοιχεία και κάποια θαύματα τα οποία ας έρθουνε και οι πιο δύσπιστοι να τα αναλύσουνε και να τα εξηγήσουνε.

Δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο». Και για να υποστηρίξει του λόγου του το αληθές ο ιερέας συνεχίζει στον λόγο του ισχυριζόμενος πως «υπάρχει και βίντεο, υπάρχει γραμμένο σε cd, ανάσταση νεκρού, πιστοποιημένο από γιατρούς.

Υπάρχουν όλα, τα πάντα, ο,τιδήποτε γίνεται είναι γραμμένο”…». Οι παραπληγικοί του Λουπασάκη δεν ήταν παραπληγικοί (ήταν συνήθως άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, ενίοτε σοβαρά, που μπορούσαν όμως να σταθούν όρθιοι και να περπατήσουν λίγα μέτρα, όσο θα διαρκούσε η performance του παπα-Δημήτρη) και, βεβαίως, κανένα βίντεο με ανάσταση νεκρού δεν βρέθηκε ποτέ και πουθενά –να μην τα ξαναλέμε: εάν είχε βρεθεί, θα είχαν τσουρομαδηθεί για να το αποκτήσουν τα επιστημονικά ιδρύματα όλου του κόσμου, χώρια οι μυστικές υπηρεσίες… Όταν όμως απευθύνεσαι σε αμνοερίφια, πρόθυμα να πιστέψουν ότι «ο γάιδαρος πετάει» αρκεί να το πιστοποιήσεις εσύ, μπορείς να τους πεις όποια μπούρδα θέλεις, όσο τερατώδη ή εξωφρενική… Μολαταύτα, όσα από τα αμνοερίφια δεν ήταν εντελώς «απαλλαγμένα από τις συμφορές της νοημοσύνης» -για να θυμηθούμε και τους Μόντι Πάιθον- θα πρέπει να αναρωτήθηκαν τι εμπόδιζε τον εφημέριο των Αγίων Ισιδώρων να πάρει τον μαγικό σταυρό του παραμάσχαλα, να επισκεφθεί ένα νοσοκομείο παίδων, ας πούμε, και να βουλώσει μια και καλή τα στόματα των απίστων.

Φαίνεται πως και ο ίδιος ο παπα-Δημήτρης, που ουδέποτε τον μέμφθηκε κάποιος για ηλιθιότητα, κατανόησε την επικοινωνιακή ανάγκη για ένα ανάλογο «θαύμα» και το τοποθέτησε χρονικά σε απόσταση ασφαλείας, μια εικοσαετία νωρίτερα.

Με την αλαζονεία και την περιφρόνηση που πάντοτε τον διέκρινε για ό,τι κατέγραφε και, φευ, απαθανάτιζε η κάμερα (ένα κουσούρι που, παραδόξως, μοιραζόταν με τον Κυριάκο Βελόπουλο) δήλωσε στο εκκλησίασμά του μια Κυριακή του 2021, κατά τη διάρκεια της αρτοκλασίας: «Το εικονοστάσι του Χριστού, είναι ο ίδιος ο Χριστός εδώ.

Σας το έχω ξαναπεί πάρα πολλές φορές, ότι ο Χριστός παρουσιάστηκε εδώ.

Και δεν το λέγω εγώ, το λένε τα πάμπολλα παιδιά στις αρχές όταν πρωτοήρθα και ήταν γεμάτο μπάζα όλος αυτός ο χώρος, δεν υπήρχε ούτε εικονοστάσι ούτε τίποτα και σας είπα πολλές φορές ότι έβλεπαν τα παιδιά μέσα στα μπάζα μια νεφέλη, ένα σύννεφο ή μια μορφή και αντί το κεφάλι… Έλαμπε ως το φως, ως τον ήλιο και ανέβαιναν πάνω, και τότε όλα τα παιδιά του νοσοκομείου παίδων, που ήταν σε κίνδυνο σε εκείνες τις ασθένειες εκείνη την εποχή, πριν από 19-20 χρόνια, όλα τα παιδιά με όλες τις ανίατες ασθένειες, όλα θεραπεύτηκαν και τώρα είναι μεγάλα παιδιά και ένα από τα παιδιά αυτά που είχε ολοκληρωτικό το πρόβλημα της κακιάς ασθένειας είναι η Μαριάνθη η Πελεκανάκη, του Μανώλη η ωραία του κόρη, το ωραίο μου πνευματοπαίδι που γιορτάζει σήμερα, 1η Σεπτεμβρίου, και είναι από τις πρώτες φοιτήτριες και όχι μόνο… Τελειόφοιτη, τελείωσε… Πήρε και πτυχίο Διεθνών Σπουδών, την έχουν καλέσει και από πολλά κράτη και από την Αμερική, ένα πολύ όμορφο κορίτσι που είναι γαντζωμένο στον τίμιο σταυρό, που αν ακούσετε αυτό το θαύμα θα συγκλονιστείτε όλοι σας…». Το βίντεο με την εξιστόρηση του «θαύματος» των ανίατων παιδιών, όπως και κάθε άλλη τερατολογία του Λουπασάκη, αναπαράχθηκε χωρίς κανέναν έλεγχο από τους «συνήθεις υπόπτους», με το Ekklisia On Line του Ανδρέα Καραγιάννη στην πρώτη γραμμή.

Μάλλον για λόγους θαυματουργικής ανομβρίας –ανομβρίας των κλικ, για την ακρίβεια- το «θαύμα» των ανίατων παιδιών έτυχε μιας δεύτερης ευκαιρίας ενάμιση χρόνο κατόπιν, στα μέσα Μαϊου του 2023.

Τότε το «τσίμπησαν» και τα Ellinika Hoaxes. Ο Γιάννης Δελημάρης, ένας από τους νεαρούς newsbusters (fact-chuckers, αποκαλούνται πιο επίσημα) ανέλαβε να ερευνήσει εάν υπήρχε έστω κι ένα απειροελάχιστο ψήγμα αληθείας στο «θαύμα» του Λουπασάκη. Ο Δελημάρης συνεχίζει την αφήγηση από εκεί που την αφήνει ο εφημέριος των Αγίων Ισιδώρων: «Από εκεί και έπειτα ο Λουπασάκης εξιστορεί την ιστορία της συγκεκριμένης κοπέλας και το πώς αυτή θεραπεύτηκε, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, κατά τρόπο θαυματουργό.

Ο ιερέας αναφέρεται σε αυτή ως ένα κορίτσι «γαντζωμένο στον τίμιο σταυρό», ενώ αργότερα αναφέρει ότι ο πατέρας της είναι πρόεδρος του φιλόπτωχου ταμείου του ιερού ναού των Αγιών Ισιδώρων.

Πραγματοποιώντας μερικές αναζητήσεις με λέξεις-κλειδιά στη μηχανή αναζήτησης της Google δεν καταφέρνουμε να εντοπίσουμε κανένα σχετικό αποτέλεσμα που να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό ότι σε κάποιο παιδιατρικό νοσοκομείο της χώρας θεραπεύτηκαν με θαυματουργικό τρόπο όλα τα παιδιά.

Πραγματοποιήσαμε επίσης αρχειακή έρευνα με λέξεις-κλειδιά στις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Οι αναζητήσεις στο αρχείο των εφημερίδων με τη φράση “νοσοκομείο παίδων” έδωσαν συνολικά πάνω από 800 αποτελέσματα μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 2001 και της 1ης Ιανουαρίου 2004.

Σε κανένα από τα αποτελέσματα αυτά δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε καμία είδηση που να ανταποκρίνεται στον ισχυρισμό που αναπαράγει ο Λουπασάκης.

Εάν το θαυματουργικό περιστατικό που αναφέρει ο ιερέας ήταν πραγματικό, θα ήταν αδύνατον αυτό να μην έχει καταγραφεί από τον Τύπο της εποχής.

Η ως δια μαγείας θεραπεία όλων των βαριά άρρωστων ασθενών ενός παιδιατρικού νοσοκομείου θα είχε κινήσει το ενδιαφέρον των εγχώριων αλλά και των διεθνών μέσων.

Χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του υπουργείου Υγείας αλλά και αυτά που υπάρχουν στις ιστοσελίδες όλων των κατά τόπους υγειονομικών περιφερειών, εντοπίσαμε ότι στη χώρα μας υπάρχουν συνολικά τέσσερα νοσοκομεία που να αναφέρονται ως “νοσοκομεία παίδων”. Αυτά είναι: το Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Αθηνών “Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού”, το Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Αθηνών “Η Αγία Σοφία”, το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης και το Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Πατρών “Καραμανδάνειο”. Αποστείλαμε ερώτημα σχετικά με τον ισχυρισμό του ιερέα Λουπασάκη και στα τέσσερα αυτά νοσοκομεία.

Η κοινή διοίκηση των νοσοκομείων “Η Αγία Σοφία” και “Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού” μας απάντησε πως λόγω της μη υποχρέωσης τήρησης αρχείων μετά την πάροδο εικοσαετίας και την πληθώρα των περιστατικών που αντιμετωπίζουν σε ετήσια βάση είναι αδύνατο να παράσχουν στοιχεία και πληροφορίες σχετικές με τον συγκεκριμένο ισχυρισμό.

Παρόμοια ήταν και η απάντηση από το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης, το οποίο μας εξήγησε ότι λόγω της παρόδου πολλών χρόνων και των αλλαγών του προσωπικού, αδυνατούν να μας δώσουν κάποια απάντηση.

Το “Καραμανδάνειο” νοσοκομείο δεν κατόρθωσε επίσης να μας δώσει κάποια σχετική με τον ισχυρισμό απάντηση.

Όλα όμως τα νοσοκομεία τόνισαν πως αντιμετωπίζουν όλα τα περιστατικά με βάση τα επιστημονικά και ιατρικά πρωτόκολλα.

Προσπαθήσαμε επίσης να έρθουμε σε επαφή με την κυρία Πελεκανάκη, την οποία ο Λουπασάκης αναφέρει ως ένα από τα παιδιά που θεραπεύτηκαν με θαυματουργό τρόπο.

Η κυρία Πελεκανάκη δε θέλησε να μας μιλήσει και δήλωσε ότι θα τοποθετηθεί για το συγκεκριμένο θέμα όταν η ίδια αισθανθεί έτοιμη.

Παρ’ όλα αυτά μας παρότρυνε να μη γράψουμε τίποτα αρνητικό για τον πατέρα Δημήτριο, καθώς, όπως είπε, μέχρι τώρα γράφονται “μόνο αναλήθειες από άτομα που δεν τον έχουν γνωρίσει”. Η μόνη πληροφορία που δέχθηκε να μοιραστεί μαζί μας είναι το έτος κατά το οποίο η ίδια ασθένησε και νοσηλεύτηκε, το οποίο είναι το 2003.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω μεταξύ 2001 και 2004 δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε καμία αναφορά στον Τύπο σε θαυματουργική θεραπεία παιδιών». Δεν μπορώ φυσικά να μυρίσω τα νύχια μου και να γνωματεύσω για ποιο λόγο αρνήθηκε η Πελεκανάκη να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει το «θαύμα», ούτε θα κάνω εδώ δίκη προθέσεων, απλώς θα επισημάνω ότι τον Μάιο του 2023, όταν επικοινωνεί ο Δελημάρης με την Πελεκανάκη, ο παπα-Δημήτρης, όχι μονάχα βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση, αλλά κυριολεκτικά προσπαθεί να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν να περισωθεί• για τον ίδιο λόγο, εικάζω, όποια ή όποιος τον συμπαθούσε και επιθυμούσε να ελαφρύνει τη θέση του Λουπασάκη, έστω και δια της σιωπής του, θα το έπραττε πολύ πιο πρόθυμα τότε, παρά ένα εξάμηνο νωρίτερα, όταν τον εφημέριο των Αγίων Ισιδώρων περιστοίχιζαν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες πιστοί ακόλουθοι.

Πού πήγαν, αλήθεια, όλοι αυτοί; Πού κρύφτηκαν οι πραιτοριανοί του, εκείνοι που θα «τακτοποιούσαν» όσους «βλάσφημους» άπλωναν χέρι πάνω στην αξιοπιστία του; Πού εξαφανίστηκαν οι «κοσμικοί» -οι πολιτευτές, οι τραγουδιστές, οι ηθοποιοί- που είχαν πάντα πρόχειρη μια καλή κουβέντα στα χείλη για τον μελίρρυτο ρασοφόρο και ήταν οι κυρίως υπεύθυνοι για το επικοινωνιακό «ξέπλυμά» του; Πού λούφαξαν οι «υψηλά ιστάμενοι» προστάτες του; Ο Λουπασάκης ξαφνικά έκανε «τζιζ» και ο συγχρωτισμός μαζί του συναγωνιζόταν σε τοξικότητα τον συγχρωτισμό με οιοδήποτε άλλο κακόφημο λαμόγιο.

Η πτήση για τα Χανιά, όπου βρισκόταν «εξόριστος», μπορεί από την Αθήνα να διαρκούσε σκάρτη μια ώρα, αλλά η ουσιαστική του απομόνωση μπορούσε να συγκριθεί μονάχα με την απομόνωση του Ναπολέοντα στην Αγία Ελένη, καταμεσής του Ατλαντικού.

Μια και πήραμε σβάρνα τις στομφώδεις ιστορικές αναλογίες, ας το πάμε μέχρι τέρμα: ποιο ήταν το δικό του Βατερλό; «Η νίκη έχει πολλούς πατεράδες», δήλωσε ο Τζον Κένεντι την επομένη της αποτυχημένης εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων, «η ήττα είναι ορφανή». Στην περίπτωση του Λουπασάκη είχαμε πολλούς υποψηφίους για Δούκες του Ουέλινγκτον αλλά, εάν θέλετε τη γνώμη μου, ο τίτλος και η τιμή πρέπει να απονεμηθούν στα Ellinika Hoaxes.

Έως ότου φέρουν εκείνα στη δημοσιότητα το «θαμμένο» παραπεμπτικό πόρισμα του 2017, η συγκάλυψη προχωρούσε μια χαρά: τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που λύσσαξαν ύστερα από τις «αποκαλύψεις» του μητροπολίτη Αργολίδας Νεκτάριου –ΑΠΑΤΗ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΙΣΙΔΩΡΟΥΣ, ανακάλυπτε εμβρόντητη η "Δημοκρατία"- είχαν ατονίσει πλέον αισθητά• ακόμη και μια πυροσβεστική κίνηση στοιχειώδους αξιοπρέπειας, όπως η προσωρινή μετάθεση του Λουπασάκη και της κομπανίας του στο εξωτικό Μπραχάμι ή στην ακριτική Βάρη, φάνταζε τώρα ολότελα περιττή.

Εικάζω ότι ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ήταν θιασώτης του ίδιου δόγματος που υποστήριζε ευλαβικά και ο Γιώργος Μαντέλας, ο διευθυντής μου στα "Νέα": «Ποτέ δεν πυροβολούμε τα πόδια μας». Μια συγκάλυψη που πέτυχε επί πέντε χρόνια, γιατί να μην πετύχει και για άλλα πέντε, για άλλα δεκαπέντε ή για άλλα πενήντα πέντε; Τα Ellinika Hoaxes γύρισαν τούμπα το παιχνίδι. Τη Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2022 ο Δημήτρης Αλικάκος ξεθάβει το «θαμμένο» πόρισμα του «Ανακριτή της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών» γύρω από τις πολυσχιδείς δραστηριότητες του «θαυματοποιού» ιερέα Δημητρίου Λουπασάκη. «Η ανάκριση», σχολιάζει ο Αλικάκος, «που διήρκεσε τρία χρόνια –ξεκίνησε το 2014 και ολοκληρώθηκε το 2017 με δεκάδες μαρτυρικές καταθέσεις- έγινε κατ’ εντολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου Β’ και ανατέθηκε στον τότε Γραμματέα του Επισκοπικού Δικαστηρίου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, νυν Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμο». Ο συνονόματος του αρχιεπισκόπου ήταν καταπέλτης.

Στην «έγγραφο ανακριτική» πρότασή του, την 25η Αυγούστου του 2017, πρότεινε να υποβληθεί ο Λουπασάκης σε ψυχιατρική εξέταση προκειμένου να διαπιστωθεί εάν είναι ικανός να ασκεί τα ιερατικά του καθήκοντα και κατόπιν να παραπεμφθεί στο αρμόδιο επισκοπικό δικαστήριο για πλήθος εκκλησιαστικών αδικημάτων: «αγυρτεία», «αλλοίωση των υπό των ιερών κανόνων παραδεδομένων», «απείθεια και καταφρόνηση του οικείου επισκόπου», «προσβολή του ιερού μυστηρίου του γάμου» κι επιπροσθέτως «αμέλεια εις την προς την οικογένειαν του κατηγορουμένου φροντίδα», «ηθική αυτουργία εις υπερορίας χειροτονίας τελεσθείσας ως τοιαύτας εν αγνοία των υπερορίως χειροτονούντων», «ανυπακοή», «σφετερισμό του υπουργήματος της Πνευματικής Πατρότητος» , «συνωμοσία, φατρία και τυρεία προς ανατροπήν της κρατούσης Εκκλησιαστικής και νομίμου τάξεως περί το Ιερόν Αρχιεπισκοπικόν Παρεκκλήσιον και δημιουργίαν Μοναστικής Αδελφότητος άνευ αδείας και ευλογίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής», «δεινότατος σκανδαλισμός της συνειδήσεως των πιστών», «υπέρβασις καθήκοντος δια νοσφίσεως εξουσίας, ως και επί απιστία περί την υπηρεσίαν τοιαύτην»… Σε άλλες σκοτεινές εποχές και με τα μισά από τα φερόμενα ως αδικήματα του Λουπασάκη, θα μάζευαν τα κομματάκια του από τον Βόσπορο, αλλά παραδόξως τώρα, όπως σχολιάζει ο Αλικάκος, «η δικαστική διερεύνηση δεν έγινε ποτέ.

Το πόρισμα, καίτοι αποκαλύπτει σωρεία παραβάσεων, ανατροπή της εκκλησιαστικής τάξης, προσπάθεια εξαπάτησης των πιστών με καλλιέργεια και εκμετάλλευση της θρησκοληψίας τους με κατασκευή “θαυμάτων” (“αγυρτεία”), καθώς και άλλων που παραπέμπουν σε οικονομικό σκάνδαλο (“απιστία”), όχι μόνο δεν είδε το φως της δημοσιότητας, αλλά μπήκε ουσιαστικά στο αρχείο άνευ αιτιολογίας». Πράγματι, διαβάζοντας το παραπεμπτικό πόρισμα που, με τη σειρά του, παραπέμφθηκε ισοβίως στις ελληνικές καλένδες, δυσκολεύεσαι να μην ανατρέξεις συνειρμικά στις καταγγελίες του μητροπολίτη Αργολίδας Νεκτάριου περί «σέκτας» («ο ορισμός της σέκτας, κυρία μου», όπως θα μας έλεγε ο Ζουγανέλης) και περί «υψηλά ισταμένων» προστατών του παπα-Δημήτρη.

Μονάχα που τώρα, μετά την αποκάλυψη του Αλικάκου και την ευρύτατη διασπορά της από τα ΜΜΕ, η μπάλα δεν βρισκόταν πλέον στο γήπεδο του αρχιεπισκόπου• δεν μπορούσε να ξαναθάψει το «μυστικό» που μόλις ξεθάφτηκε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τις ίδιες ημέρες –στις 28 Σεπτεμβρίου, για την ακρίβεια- η πάντα ευλαβής "Star" κυκλοφόρησε με ένα εντυπωσιακό πρωτοσέλιδο.

Κάτω από δύο ηχηρές ειδήσεις που καλύπτουν τα σαρκικά ενδιαφέροντα των αμνοεριφίων («έχω πάει με 15 άνδρες συνολικά», εξομολογείται επώνυμη χορεύτρια – «μαρτυρίες για τις 141 Πατρινές», καίγεται η Πάτρα από την υπόθεση ροζ βίντεο) υπάρχει ειδική μέριμνα και για τα πνευματικά.

Διαβάζουμε στον υπέρτιτλο: «Καυτή» φωτογραφία του Ιερώνυμου με τον «άνθρωπο που ανασταίνει νεκρούς». Στον κυρίως τίτλο: Α ΛΑ ΜΠΡΑΤΣΕΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟ ΚΑΙ… ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΝΤΑΝΟΣ! Τέλος, στον υπότιτλο: "Παρά τις βαρύτατες κατηγορίες για αγυρτεία, απείθεια, συνωμοσία και προσβολή του ιερού μυστηρίου ο Αρχιεπίσκοπος συλλειτούργησε με τον Λουπασάκη στις 17/9 – Ο ρόλος του Γιώργου Αγγελόπουλου ανάμεσά τους". Ένα πλήρες θρεπτικό γεύμα πληροφοριών –και χωρίς να μπεις καν στον κόπο να διαβάσεις το σχετικό ρεπορτάζ στις μέσα σελίδες.

Το φωτογραφικό στιγμιότυπο είναι τραβηγμένο εννέα ημέρες προτού τα Ellinika Hoaxes ανακατέψουν πάλι την τράπουλα.

Βρισκόμαστε στη Ζάλτσα Βοιωτίας, όπου ο Ιερώνυμος ήδη από το 1994 –όταν ήταν ακόμη μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας- έχει φροντίσει για την αναστήλωση του μοναστηριού των Αγίων Θεοδώρων και το έχει μετατρέψει κατόπιν σε προσωπικό ησυχαστήριο.

Η τοποθεσία είναι κάτι παραπάνω από ειδυλλιακή• εγγύηση για το καταλάγιασμα των παθών και τη γαλήνη της ψυχής. Ο Λουπασάκης, ο Ντάνος (Γιώργος Αγγελόπουλος) και ο Ιερώνυμος κοιτάζουν ευθύβολα τον φακό: με αχνό μειδίαμα ο παπα-Δημήτρης, πιο εκδηλωτικό ο Ντάνος, λιγότερο ο αρχιεπίσκοπος.

Θα έλεγες ότι μόλις έχουν υπογράψει τη συμφωνία της Γιάλτας, εντάξει, μην το παραχέσουμε, τηρουμένων πάντα των αναλογιών.

Μπαίνω στον πειρασμό επίσης να εικάσω ότι η παρουσία του Ντάνου στην ομήγυρη ενέχει πρωτίστως συμβολική σημασία: δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από μια μάζωξη κατ’ εξοχήν «επιζώντων» ο θριαμβευτής του «Survivor». Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι ο Λουπασάκης είναι ο «πνευματικός» του Ντάνου (μολονότι δεν θα έχει διαφύγει από την προσοχή του αναγνώστη ότι μία από τις κατηγορίες του παραπεμπτικού πορίσματος ήταν πως ο εφημέριος των Αγίων Ισιδώρων παρίστανε τον «πνευματικό» δίχως να πληροί τις προϋποθέσεις). Δεν υπάρχει ένταση στην ατμόσφαιρα.

Έχει επιτευχθεί κάποιας μορφής διακανονισμός.

Λέγε με και κουκούλωμα.

Πέντε εβδομάδες αργότερα, την Κυριακή 23 Οκτωβρίου, δημοσιεύεται στην "Καθημερινή" η συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που παραχωρεί ο Ιερώνυμος στον Αλέξη Παπαχελά και στη Δώρα Αντωνίου.

Εδώ η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική: τα μέτωπα ανοιχτά, τα ερωτήματα κρίσιμα.

Το φάντασμα του ξεθαμμένου πορίσματος (ένα πόρισμα, ας μην το ξεχνάμε, που παρήγγειλε ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος) πλανάται πάνω από τη φερεγγυότητα του Ιερώνυμου.

Για να το θέσουμε πιο ωμά: δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αξιοπιστία του πορίσματος δίχως να θέσει σε αμφισβήτηση και τη δική του. «Υπάρχουν μέσα στην Εκκλησία συμπεριφορές που απομακρύνουν τους πιστούς;», ρωτούν οι δημοσιογράφοι. «Το θέμα στους Αγίους Ισιδώρους τι είναι και πώς θα αντιμετωπιστεί;». Ο Ιερώνυμος δεν υπεκφεύγει. «Όσοι δεν έχουν ασχοληθεί με τα εκκλησιαστικά, κάνουν ένα λάθος.

Νομίζουν ότι πρώτη φορά γίνεται κάτι τέτοιο.

Πολλές φορές έχει γίνει.

Οι χριστιανικές οργανώσεις έτσι ξεκίνησαν, απλώς ήταν πιο ευγενικές.

Εδώ υπάρχει πολλή αλαζονεία.

Το ’50-’60 όλη η Ελλάδα κυβερνιόταν από τις χριστιανικές οργανώσεις. “Ζωή”, “Σωτήρας”, Καντιώτης κ.λπ. Ολοι αυτοί έτσι ξεκίνησαν.

Ετσι ξεκινάει κι αυτό τώρα.

Εχει όμως μια αλαζονεία, δεν ξέρουμε με ποια ελατήρια.

Μας απασχόλησε και μας απασχολεί.

Πολλοί άνθρωποι που πονάνε πήγαν εκεί και έρχονται εδώ απογοητευμένοι.

Είναι φαινόμενο που ήρθε και θα φύγει. Η Εκκλησία έδωσε εντολή στον άγιο Λαρίσης, τότε αρχιμανδρίτη, και έκανε μια έρευνα πολύ καλή και τον παραπέμπει στα δικαστήρια.

Πολύ σκληρό κείμενο, αλλά όχι μακριά από την πραγματικότητα.

Ηρθε η ευθύνη σε μένα.

Εγώ τι είμαι; Στρατιωτικός διοικητής, διευθυντής αστυνομίας ή είμαι και πατέρας; Πείτε ότι έχετε παιδί που παρεκτρέπεται, δεν θα προσπαθήσετε να το συμβουλέψετε; Είπα να σηκώσω ένα βάρος, αλλά να γίνω και πατέρας.

Δεν είναι μόνο αυτός , είναι 16 παιδιά, 25-30 ετών.

Μια κοινότητα χωρίς νομική ύπαρξη.

Τους κάλεσα, μίλησα με τα παιδιά, τους είπα “θέλετε να γίνετε μοναχοί, εδώ δεν ισχύει αυτό, δεν υπάρχει μοναστήρι”. Δεν πρέπει να τα βοηθήσω;». «Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, πηγαίνουν σε έναν άνθρωπο που λέει ότι η θεραπεία βρίσκεται σε έναν σταυρό που ανήκει προσωπικά σε αυτόν, όχι στην Εκκλησία». «Φαίνεται ότι πείστηκαν να φύγουν, θα τους δώσω ένα μοναστήρι παλιό στη Βάρη που θα γίνει κανονικό μοναστήρι, με νόμο, παρακολούθηση κ.λπ. Θα έχουν κανόνες, θα πειθαρχούν κάπου.

Τους έδωσα περιθώριο λίγων ημερών και περιμένω σε πέντε μέρες απάντηση.

Αν πουν ότι δέχονται, θα το παρακολουθήσουμε.

Αν πουν “μένουμε εδώ”, θα γίνει ό,τι λένε οι κανόνες της Εκκλησίας και ό,τι λένε οι νόμοι του κράτους.

Αν πάνε σε νόμιμο μοναστήρι και πάνε οι αφελείς, είναι υπόλογοι οι ίδιοι, αλλά θα είναι κάτι που ελέγχεται, ενώ τώρα δεν υπάρχει κανένας έλεγχος.

Δεν επιτρέπεται η εργαλειοποίηση του σταυρού.

Θα μπει σε μια προθήκη στη μονή που θα πάνε και όποιος θέλει μπορεί να προσκυνάει». «Αυτό που φημολογείται, ότι έχετε δεχθεί πιέσεις από ισχυρά πρόσωπα για τον ιερέα των Αγίων Ισιδώρων, ισχύει;» «Ποτέ». Εντάξει.

Ο αρχιεπίσκοπος μέχρι εκεί μπορούσε να φθάσει.

Από εκεί και πέρα, θα έπρεπε να πατήσει, όχι μία, αλλά πολλές κόκκινες γραμμές: τα αόρατα «ισχυρά πρόσωπα», τις απάτες «θαυμάτων» συλλήβδην κ.ο.κ. Ίσως, εν τη ρύμη του λόγου του, να πάτησε και καμιά, για την οποία αργότερα πιθανώς το μετάνιωσε: μπορεί, λόγου χάριν, ο ποιμένας να αποκαλεί τα αμνοερίφιά του «αφελή», να αποδέχεται έμμεσα ότι η ευημερία της στάνης βασίζεται πάνω στην ευπιστία του ποιμνίου; Μπορεί να ταυτίζει την ευπιστία με την πλάνη; Η ουσία είναι ότι, ύστερα από αυτή τη συνέντευξη, κάηκε κάθε εναλλακτικό σενάριο για ήπια μεταχείριση του Λουπασάκη: ούτε Ζωγράφου, ούτε Μπραχάμι, ούτε Βάρη• καμία περιοχή όπου οι «αφελείς» θα μπορούσαν εύκολα να τον ακολουθήσουν. Ο Λουπασάκης έπρεπε να εξαφανιστεί από τον χάρτη, με τον ίδιο μαγικό τρόπο που είχε εμφανιστεί.

Ξαφνικά η Κρήτη, η γενέθλια γη του, πρόβαλε ως ο ιδανικός τόπος «εξορίας». Εκεί μετατέθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου του 2022 κι έκτοτε δεν έχει επιστρέψει. Ο Καραγιάννης προσπαθεί να διατηρήσει άσβεστη τη φλόγα του comeback με επάλληλες αναδημοσιεύσεις στο Ekklisia On Line από τους Αγίους Ισιδώρους της «χρυσής εποχής» -ένα ιδιότυπο vintage «θαυμάτων»-, αλλά συν τω χρόνω τον πιστεύουν όλο και λιγότεροι.

Τέσσερις φορές μέχρι σήμερα έδωσε ημερομηνίες επιστροφής.

Διαψεύστηκε και τις τέσσερις.

Ξεπέρασε σε αναξιοπιστία τον ψεύτη βοσκό στο παραμύθι με τον λύκο.

------------------------------------------------------------------------- Πέτρος Τατσόπουλος "Το Παιδί του Διαβόλου" (Μεταίχμιο, 2024)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους