Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θεσσαλονίκη φλεγόμενη 04/7/2026 Τα ίδια, Παντελάκη μου, τα ίδια, Παντελή μου… Κάθε καλοκαίρι μετράμε στάχτες.

Κάθε χειμώνα μετράμε λάσπες.

Και ανάμεσα στις δύο εποχές μετράμε νεκρούς, χαμένες περιουσίες, καμένη γη και μια χώρα που μοιάζει να ξεχνά με τρομακτική ευκολία.

Έχουμε μάθει να περιμένουμε την καταστροφή σαν να είναι φυσικό φαινόμενο.

Δεν είναι.

Είναι η αποτυχία της πρόληψης.

Η αποτυχία της πολιτικής.

Η αποτυχία της κοινωνίας.

Είναι η στιγμή που όλοι αναζητούμε ενόχους, αρκεί να μη χρειαστεί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.

Ναι, οι κυβερνήσεις έχουν τεράστια ευθύνη.

Όποιο χρώμα κι αν φορά η εξουσία, όταν η πρόληψη θυσιάζεται στην επικοινωνία, η φωτιά και το νερό γράφουν πάντα τον τελευταίο λόγο.

Αλλά κι εμείς; Πότε απαιτήσαμε όλοι μαζί, ασταμάτητα και χωρίς κομματικές παρωπίδες, σχέδιο, λογοδοσία και ουσιαστική προστασία; Πότε γίναμε μια γροθιά για το κοινό καλό και όχι για το κόμμα που θεωρούμε «δικό μας»; Μας εκπαίδευσαν να λειτουργούμε σαν οπαδοί και όχι σαν πολίτες.

Να υπερασπιζόμαστε σημαίες αντί για ζωές.

Να συγχωρούμε τα δικά μας λάθη και να μεγεθύνουμε των άλλων.

Κι έτσι, κάθε φορά που καίγεται ο τόπος, άλλοι φταίνε.

Η «γκαντεμιά» του ενός.

Η «ανικανότητα» του άλλου.

Οι προηγούμενοι.

Οι επόμενοι.

Η κλιματική αλλαγή.

Η μοίρα.

Οι… εξωγήινοι.

Όλοι εκτός από τη συλλογική μας αδράνεια.

Δεν είμαι υπέρ κανενός πολιτικού μηχανισμού όπως υπάρχει σήμερα.

Δηλώνω πολιτικά άστεγη εδώ και χρόνια.

Και δηλώνω επίσης βαθιά απογοητευμένη.

Πρώτα από εμένα, γιατί δεν ύψωσα όσο έπρεπε τη φωνή μου.

Και ύστερα από όλους μας, γιατί αποδείξαμε ότι μπορούμε να ενωθούμε μόνο για να χειροκροτήσουμε ή να αποδοκιμάσουμε, αλλά όχι για να διεκδικήσουμε.

Το πιο επικίνδυνο δεν είναι ότι καίγονται τα δάση ή ότι πνίγονται οι πόλεις.

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι έχει αρχίσει να καίγεται η συνείδησή μας και να πνίγεται η αξιοπρέπειά μας.

Και όταν ένας λαός συνηθίζει την καταστροφή, η καταστροφή παύει να είναι είδηση.

Γίνεται κανονικότητα.

Και τότε δεν χάνονται μόνο δέντρα, σπίτια και περιουσίες.

Χάνεται η ελπίδα.

Χάνεται το μέλλον.Χανόμαστε κι εμείς. Κρίμα… Γιατί αυτός ο τόπος άξιζε και αξίζει , πολύ περισσότερα από τη μόνιμη δικαιολογία και την περιστασιακή μας αγανάκτηση. ΦΚ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους