Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επιστροφή της χαράς. Ο πολιτικός διάλογος επικεντρώνεται πλέον σε δύο ζητήματα.

Διαφθορά και ακρίβεια.

Και τα δύο έχουν κυρίως οικονομικό περιεχόμενο.

Σκληρές συγκρούσεις σε πάνελ, βουλή, κοινωνία για το πώς αναδιανέμονται οι φόροι, τα λεφτά δλδ που αποστερούμαστε κάθε χρόνο από το εισόδημα μας για να διατεθούν σε δημόσια αγαθά και υπηρεσίες.

Μια συζήτηση που ενώ μας αφορά όλους, είναι στρεσογόνα και φορτισμένη.

Πόσοι συμμετέχουν; Πόσοι συζητάνε στις παρέες τους αυτά τα ζητήματα; Όλο και περισσότεροι, μόνο που τα κλείνουν γρήγορα γιατί η γενικευμένη αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει, οι μίζες και οι κολλητοί κάνουν κουμάντο, κάποιοι λίγοι illuminati τα νεμονται στις πλάτες των πολλών κυριαρχεί έναντι της όποιας προοπτικής και ελπίδας.

Κυριακή, ή μπάνιο για τους τυχερούς ή καφές με παγωτό με τα παιδιά για τους υπόλοιπους.

Αυτόν τον καιρό, ανήκω στους δεύτερους.

Με τις φίλες η συζήτηση πάει αναγκαστικά στην πολιτική όσο και αν θέλω να την κλείσω γρήγορα.

Οχι από κούραση, αλλά γιατί να.. θέλω να γελάσουμε.

Να πιούμε καφέ χωρίς έγνοιες, να γελάσουμε όπως όταν είμασταν 20 χρονών και πιστεύαμε ότι θα τα καταφέρουμε, θα είμαστε αυτές που θα αλλάξουν κάτι σε τούτο τον κόσμο.

Και κάπως έτσι σκέφτομαι, ότι η μόνη συζήτηση που οφείλουμε στις εαυτες μας, είναι η χαρά, είναι η επιστροφή στην χαρά.

Να μιλήσουμε σαν αυτές που είμαστε, κοντά στα 40 με παιδιά ή και χωρίς, με γάμους ή διαζύγια (συνήθως ισορροπημένα κάποτε άγρια στα δικαστήρια για να διεκδικούμε τα αυτονόητα, ας όψεται και εκεί η σημερινή κυβέρνηση), με κάποια δουλειά που συνήθως δεν μας γεμίζει -αλλά κάπως βγαίνει πλέον, με φίλες που χανόμαστε μεταξύ δραστηριοτήτων -μια λέξη συνώνυμη του άγχους, κίνησης, λογαριασμών, και σπάνια night outs με τα μικρά σε γιαγιάδες, παππούδες, νταντάδες, και Netflix για να πιούμε μια γουλιά καφέ, Botox και υαλουρινικα, πρωτεΐνες και γιαούρτια με βρώμη, βάρη και λίγο τρέξιμο, gentrification στην καθημερινότητα με άλλα λόγια.

Σήμερα, με την μόνη φίλη που έχει μείνει στην Αθήνα δεν θα μιλήσω για φόρους και πισίνες που δεν έχουμε (ε, ναι). Αλλά, για την πολιτική ως μέσο για την χαρά.

Να ονειρευτούμε κάπως, πως θα ήταν αν μπορούσαμε να σχεδιάσουμε μια καθημερινότητα όπως την θέλουμε.

Με ελεύθερο χρόνο, με μισθό που δεν θα ντρεπόμαστε, με πάρκα για να κάνουμε γιόγκα και να τρέχουν τα μικρά τριγύρω, και δωρεάν Νεγκρόνι ή έστω Moscow mule (ας τρολαρουμε και λίγο την φαντασία). Και κυρίως με την σιγουριά ότι όσες μας εκπροσωπούν, ζουν κάπως σαν εμάς, μιλάνε σαν εμάς, προέρχονται από οικογένειες σαν εμάς, σκέφτονται σαν εμάς και στο πίσω μέρος του μυαλού τους δεν έχουν τον πλουτισμό και την φήμη -σαν εμάς και πάλι.

Η επιστροφή της χαράς, έχει κάπως τις ρίζες της, σ’ αυτό το αόριστο «σαν εμάς». Κακοφόρμισε η πολιτική «τάξη» που πλουτίζει από εμάς, έχει προσβάσεις σε κάθε είδους κλειστά συστήματα, μας κάνει μαθήματα με το δάκτυλο υψωμένο χωρίς να υποπτεύεται πως είναι να ζεις με μισθό και να «δικαιούσαι» να ζεις στην εποχή σου, χωρίς να θεωρείται πολυτέλεια …το ντελίβερι ή οι διακοπές σε νησί.

Κυρίως να μην θεωρείται πολυτέλεια η κάπως απρόσκοπτη μικροδιαχειριση της ζωής μας, μετά από τόσο κόπο, σπουδές και δουλειά.

Αν αξίζει κάτι τελικά, είναι ναι, να διεκδικήσουμε την χαρά, μια λειτουργική καθημερινότητα, χωρίς μίζερα στερεότυπα βγαλμένα από το χρονοντούλαπο, χωρίς το διαρκές άγχος της στέρησης.

Αν αξίζει κάτι τελικά, είναι να μιλήσουμε γι αυτήν την χαρά με λόγια δικά μας και ας φαίνονται απλά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους