Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι ανεξέλεγκτες εγκυμοσύνες και γεννήσεις, σε φτωχές χώρες είναι ζήτημα ζωής, θανάτου και καταδίκης κοριτσιών, σε έναν κύκλο από τον οποίο δύσκολα βγαίνουν.

Στις χώρες αυτές τα κορίτσια 12, 13 και19 ετών έχουν εκατομμύρια εγκυμοσύνες κάθε χρόνο, από τις οποίες πάνω από τις μισές είναι ανεπιθύμητες. Στην Υποσαχάρια Αφρική, η εφηβική γεννητικότητα παραμένει η υψηλότερη στον κόσμο.

Οι συνέπειες είναι τραγικές.

Η εγκυμοσύνη στην εφηβεία αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών, θανάτου της μητέρας, πρόωρου τοκετού, θνησιγένειας και θανάτου του νεογνού. Ο ΠΟΥ αναφέρει ότι περίπου 260.000 γυναίκες πέθαναν το 2023 από αίτια που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, με περίπου 92% αυτών των θανάτων να συμβαίνουν σε φτωχές χώρες.

Για τα έφηβα κορίτσια, η εγκυμοσύνη σημαίνει το τέλος της παιδικής ηλικίας, διακοπή σχολείου, οικονομική εξάρτηση, πρόωρο γάμο, μεγαλύτερη έκθεση σε βία και σχεδόν μηδενικές πιθανότητες να εργαστούν, να σπουδάσουν ή να αποφασίσουν για τη ζωή τους.

Και έτσι η γυναίκα καταδικάζεται σε μια φτώχεια που κληρονομείται από γενιά σε γενιά.

Το 1998, η Εκκλησία της Ελλάδος ένιωσε την ανάγκη να ιδρύσει την Επιτροπή Βιοηθικής, αφού αναγνώρισε πως τα σύγχρονα ζητήματα απαιτούν διαφορετική προσέγγιση.

Ο σύγχρονος κόσμος έφερε την Εκκλησία μπροστά σε ζητήματα, όπως η ιατρική, η αναπαραγωγή, η αντισύλληψη, η υποβοηθούμενη γονιμοποίηση, η άμβλωση, η ευθανασία, η καύση νεκρών, η δωρεά οργάνων και άλλα, για τα οποία αποφάσισε πως πρέπει να πάρει θέση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ιστορικά αντιμετώπισε την τεχνητή αντισύλληψη με αυστηρότητα.

Η εγκράτεια και η αποχή από το sex, θεωρούνταν για πολλά χρόνια οι μόνες καθαρές και αποδεκτές μορφές αποφυγής της σύλληψης.

Όμως η σύγχρονη ποιμαντική καλείται να σταθεί απέναντι σε ερωτήματα σύγχρονων ανθρώπων, όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά.

Και έτσι οδηγήθηκε σε μια πιο σύνθετη και "βιοηθική" προσέγγιση.

Το κρίσιμο σημείο για την Ορθόδοξη θεολογία παραμένει το ότι η ανθρώπινη ζωή αρχίζει από τη γονιμοποίηση, δηλαδή από την ένωση ωαρίου και σπερματοζωαρίου.

Με βάση αυτό, δεν αντιμετωπίζονται -από την Εκκλησία- όλες οι μέθοδοι αντισύλληψης με τον ίδιο τρόπο.

Άλλο είναι μια μέθοδος που εμποδίζει την ωορρηξία ή τη συνάντηση των γεννητικών κυττάρων, και άλλο μια μέθοδος που θα δρούσε μετά τη γονιμοποίηση, εμποδίζοντας την εμφύτευση ενός ήδη γονιμοποιημένου ωαρίου.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αντισύλληψη και σε αυτό που, από θεολογική άποψη, θεωρείται, πρώιμη αποβολή μιας νέας ζωής.

Γι’ αυτό οι μέθοδοι φραγμού, όπως το προφυλακτικό, μπορεί να μην θεωρούνται η ιδανική πνευματική επιλογή, κρίνονται μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο του ζευγαριού, της υγείας και της συνείδησης τους και η απόφαση για το αν και ποια μέθοδος αντισύλληψης τελικά θα χρησιμοποιηθεί, για την Εκκλησία, σωστό είναι να παρθεί με την καθοδήγηση του πνευματικού τους. Περίπτωση Depo-Provera. Το Depo-Provera είναι ενέσιμη ορμονική αντισύλληψη μακράς διάρκειας, με βασικό μηχανισμό δράσης την αναστολή της ωορρηξίας.

Δηλαδή, ο κύριος σκοπός του είναι να μην απελευθερωθεί ωάριο και άρα να μη γίνει γονιμοποίηση.

Παράλληλα, πυκνώνει την τραχηλική βλέννα, δυσκολεύοντας τη διέλευση των σπερματοζωαρίων, και προκαλεί αλλαγές στο ενδομήτριο.

Αυτές ακριβώς οι ενδομητρικές αλλαγές (οι αλλαγές στις μήτρες των γυναικών, τα έχουμε πει, τα "σκεύη") είναι το σημείο που δημιουργεί θεολογικό και βιοηθικό προβληματισμό.

Η λογική τους είναι ότι κάθε χρήση του Depo-Provera οδηγεί σε αποβολή γονιμοποιημένου ωαρίου.

Άρα από την Εκκλησία θεωρείται έκτρωση.

Επιπλέον, το ζήτημα του Depo-Provera δεν παρουσιάζεται μόνο ως θεολογικό.

Έρευνες έχουν δείξει ότι η μακροχρόνια χρήση του έχει συνδεθεί με περιπτώσεις απώλειας οστικής πυκνότητας, ενώ έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις για σπάνιο αλλά υπαρκτό κίνδυνο μηνιγγιώματος, σε σχέση όμως με την παρατεταμένη χρήση του.

Όπως όλα τα φάρμακα δηλαδή, έτσι και αυτό, δίνεται με ιατρικές ενδείξεις και αντενδείξεις, περιορισμούς και ενημέρωση.

Επίσης, μετά τη διακοπή του μπορεί να υπάρξει καθυστέρηση στην επιστροφή της γονιμότητας, κάτι που από κάποιους βαφτίζεται ως "στειρότητα", κάτι που δεν ισχύει, αλλά μαζί με τον "βέβαιο κίνδυνο για μηνιγγίωμα", κάνει το φάρμακο που αλλάζει κυριολεκτικά τις ζωές γυναικών, πολύ τρομακτικό. Το Depo-Provera χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε προγράμματα οικογενειακού προγραμματισμού σε φτωχές χώρες, επειδή είναι φθηνό, πρακτικό και δρα για περίπου τρεις μήνες με μία ένεση.

Επίσης παρόμοια μορφή του κυκλοφορεί σε προγεμισμένες μονοδόσεις έτσι ώστε κάθε γυναίκα να μπορεί να το χορηγήσει στον εαυτό της.

Το φάρμακο αυτό, εφόσον δίνεται με οδηγίες και σε γυναίκες οι οποίες έχουν μεγάλη πιθανότητα να μείνουν έγκυες από πολύ μικρές και για πολλές φορές, σε συνδυασμό με τις δύσκολες συνθήκες ζωής, είναι πραγματική σωτηρία.

Αλλάζει ζωές! Η Εκκλησία.

Έτυχε να δω δημοσιεύματα σε θρησκευτικές σελίδες, που παρουσιάζουν αυτό το φάρμακο ως καταστροφικό, πως διαλύει την υγεία των γυναικών, βυθίζει τις οικογένειες τους σε θλίψη, αφού αυτές τελικά πεθαίνουν βασανιστικά, και πως επίσης πρόκειται για σχέδιο μαζικής ορμονικής ρύθμισης της γονιμότητας των γυναικών, σατανικό εργαλείο διαχείρισης πληθυσμών. Ύποπτο.

Σε περιοχές ακραίας φτώχειας, όπου οι συνεχείς κυήσεις μπορεί να απειλούν άμεσα τη ζωή της μητέρας και των ήδη υπαρχόντων παιδιών, είναι τελικά πολύ εύκολο να μιλά κανείς για "βιοηθική", όταν δεν είσαι αυτός που αιμορραγεί, που γεννά ασταμάτητα, που πεινά, που κακοποιείται και που δεν έχει πρόσβαση ούτε σε βασική ιατρική περίθαλψη.

Σε χώρες της Αφρικής όπου η παρουσία του Χριστιανισμού, ορθόδοξου και καθολικού, μέσω ιεραποστόλων, είναι δυναμική και που υπάρχουν όχι μόνο σχολεία αλλά ακόμα και κλινικές οι οποίες διοικούνται από αυτούς, έχει παρατηρηθεί άρνηση αυτών των δομών στο να επιτρέψουν τον οικογενειακό προγραμματισμό με μεθόδους που δεν έχει εγκρίνει η "βιοηθική" της πίστης τους.

Δηλαδή με μεθόδους που κρίνονται ως ένα είδος άμβλωσης, όπως το συγκεκριμένο, αφού εμποδίζει την εμφύτευση του ωαρίου στην μήτρα. Η Εκκλησία έχει κάθε δικαίωμα να προβληματίζεται και να υπερασπίζεται τη ζωή με τις αρχές της.

Αλλά έχει και την υποχρέωση να βλέπει τη ζωή που ήδη υπάρχει, τη γυναίκα, τη μητέρα, το πεινασμένο παιδί, τον φτωχό, τον άρρωστο, τον άνθρωπο που δεν έχει επιλογές.

Όποια μέθοδος μπορεί να βοηθήσει καταδικασμένες ζωές να αλλάξουν, πρέπει να εξετάζεται με επιστημονική ακρίβεια και με πραγματική βιοηθική ευαισθησία και όχι με τρομολαγνεία και ανακρίβειες.

Αυτός θα έπρεπε να είναι ο λόγος που η Εκκλησία έχει μια σοβαρή Επιτροπή Βιοηθικής, κι όχι για να σκορπάει κι άλλους φόβους και ενοχές στον άνθρωπο.

Η αληθινή ηθική οφείλει να πατάει στο ίδιο χώμα όπου αιμορραγούν, γεννούν, πεινούν και θάβουν τα παιδιά τους οι γυναίκες αυτών των χωρών. Μια ποιμαντική στάση που αδιαφορεί για αυτή την πραγματικότητα δεν είναι "βιοηθική". Είναι απανθρωπιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους