Αχ! Ο κλάδος μας αγωνίζεται ακόμα για τα αυτονόητα. Μαζί, ως το τέλος. Αλλά δυστυχώς, όλα εμείς με τις μικρές ομάδες που πολλά χρόνια ΠΡΙΝ την προς υπογραφή Συλλογική Σύμβαση κάνουμε για τους...
Αχ! Ο κλάδος μας αγωνίζεται ακόμα για τα αυτονόητα. Μαζί, ως το τέλος.
Αλλά δυστυχώς, όλα εμείς με τις μικρές ομάδες που πολλά χρόνια ΠΡΙΝ την προς υπογραφή Συλλογική Σύμβαση κάνουμε για τους συναδέλφους πολύ περισσότερα από τα προβλεπόμενα, εισπράττουμε αγνωμοσύνη, απαξία, περιφρόνηση και καταστρεφόμαστε ηθικά, οικονομικά και επαγγελματικά.
Όχι, δεν δέχομαι πλέον να μας υπολογίζουν οι συνάδελφοι λιγότερο από τους "μεγάλους", να κάνουν μαζί μας "αρπαχτές" και να σέβονται περισσότερο εκείνους που τους έχουν απλήρωτους στην πρόβα.
Δεν δέχομαι να υπολογίζεται η αλληλεγγύη μας ως "ειρωνία", η φροντίδα μας ως "έλεγχος", η αγωνία μας ως "ψώνιο". Γιατί όλα αυτά τα χρόνια, είτε παίζω στην Επίδαυρο είτε στην Όπερα του Παλέρμο είτε στην αυλή του σχολείου που κάνω μάθημα στα παιδιά, το θεωρώ εξίσου σπουδαίο (και στο σχολείο λίγο περισσότερο...). Και δυστυχώς αν σκέφτεσαι ελιτίστικα στους ομοίους σου, δεν μπορείς ταυτόχρονα να απαιτείς δικαιοσύνη από τους πιο "ελίτ" από εσένα.
Η αγωνιστικοτητά σου δεν κρίνεται από το πώς φερεσαι στους καταπιεστές σου, αλλά σε αυτούς που σε στηρίζουν και στους πιο αδύναμους από εσένα. Παίδες, ΚΑΙ στραβός είναι ο γιαλός, ΚΑΙ στραβά αρμενίζουμε. Πάρτε το αλλιώς...
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους