Original Post

Πλήρες Κείμενο:

...Μια εξαιρετική συνέντευξη του Διονύση Φωτόπουλου... ''...Εγώ τις πιο όμορφες εμπειρίες σε διάρκεια χρόνου τις έχω στην Επίδαυρο.

Τα βράδια μπορεί να ήταν κουραστικά, με ξενύχτια φοβερά – στην αρχή ως βοηθός, μετά ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος – γιατί φρόντιζα και τους φωτισμούς με τους συναδέλφους φωτιστές, που ήταν και πολύ αγαπητοί.

Το ωραιότερο πράγμα που θυμάμαι στη ζωή μου είναι τα ξημερώματα στην Επίδαυρο – αυτό το ξημέρωμα με τον γκιόνη… μοναδικό και πανέμορφο.

...( Η Μαρία Κάλλας ήταν πάντα πολύ γοητευτική.

Με έλεγε “Διονυσάκη”, μου χάιδευε τα μαλλιά κι εγώ έλιωνα.

Με την αδυναμία που είχα, αφενός, στην όπερα και, αφετέρου, στην Επίδαυρο, προσθέτοντας και την Κάλλας, ήμουν στα ύψη.

Η φωνή της, η μεγάλη ορχήστρα μαζί με τη μαγεία του χώρου έδιναν στα πράγματα μια εντελώς άλλη διάσταση.

Ηταν ιδιότροπος άνθρωπος η Κάλλας.

Εκανε πως δεν την ενδιέφερε, αλλά ήθελε όλα να γίνονται ακριβώς όπως τα ήθελε.

Συγχρόνως ήταν προσιτή, γνώριζε την αξία όλων των συνεργατών, τους σεβόταν, αλλά με τον τρόπο της ντίβας.

Είχε τις απαιτήσεις μιας ντίβας, χωρίς να γίνεται απόμακρη. Αντιπαθητική; Καθόλου.

Το βλέπεις στις φωτογραφίες, από τον τρόπο που κάθεται με τον Μινωτή, με τον Τσαρούχη.

...( Ο Μινωτής είχε ήδη ανεβάσει τον “Οιδίποδα επί Κολωνώ” όταν με κάλεσε και μου ζήτησε να του φτιάξω τα κοστούμια.

Τότε, για εκείνο το πρώτο, δικό μου, κοστούμι του “Κολωνού”, μου έγραψε: “Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς, αγαπητέ Διονύση, που βοήθησες να φτάσω στο τέλος-τέλος ακέραιος στον Κολωνό.

Ξεκίνησα προ 20 χρόνων και προχωρούσα με τον καιρό στον ρόλο σε βάθος.

Ανέβαινα σταθερά στην εσώτατή του διάσταση.

Ενιωθα, όμως, συμβατικός σε εμφάνιση, ανολοκλήρωτος.

Με το ρούχο αυτό τώρα, που λαξεύει το γεροντικό, ρωμαλέο ακόμα σώμα του Οιδίποδα, αναπαύομαι σε μια γνήσια και φωτερή εξωτερίκευση, σαν του ‘Μωυσή’ του Μιχαήλ Αγγέλου”.

...( Με τον Βουτσινά είχα κάνει άπειρες τρέλες, όπως στην “Ελένη” (ΚΘΒΕ, 1982), που του είχα φτιάξει την πισίνα και έβγαλε γυμνή τη Λυδία Φωτοπούλου.

Ηταν το πρώτο γυμνό της Επιδαύρου – μέχρι και εξώφυλλο στα περιοδικά έγινε.

Είναι και μινιόν η Λυδία.

Της είπα: “Θα σε κάνω φαλακρή και γυμνή”. Παραπονέθηκε στον Βουτσινά για το “γυμνή” και εκείνος της απάντησε: “Καταρχήν, δεν θα είσαι γυμνή, θα έχεις δύο ωραία σκουλαρίκια μπροστά”…».

...( «Με τον Νίκο ήμασταν πολύ φίλοι από τότε που ξεκίνησε – ήταν φίλος και του αδελφού μου.

Κάναμε πολλές παραστάσεις μαζί.

Ετυχε να κάνουμε και την τελευταία στην οποία έπαιξε, τον “Φιλοκτήτη”, στην Επίδαυρο (Εθνικό, 1991). Ο Νίκος ήταν τίμιο παιδί, αυτό που λένε “άντρας παλιάς κοπής”, ντόμπρος.

Αυτό που έβλεπες, αυτό ήταν.

Δεν είχε μυστικές πλευρές, δεν είχε γωνίες.

Θα μιλούσε με τους τεχνικούς, θα τσακωνόταν, θα τα ξανάβρισκε. Σταρ; Δεν ξέρω αν είχε επίγνωση, αλλά του το θύμιζαν συνέχεια.

Ολα πάνω του θύμιζαν τον σταρ.

Κατέβαινε από τη μηχανή και κατέβαινε ένας σταρ»...'' Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη...θησαυρός αναμνήσεων και η αντίληψη θεάτρου όπως την μαθήτευσε και προσπάθησε να υπηρετήσει η γενιά μας...πριν έρθει ο άνεμος του αποδομητικού εκμοντερνισμού να σαρώσει γνώσεις και ποιότητες... https://www.tovima.gr/print/vimagazino/dionysis-fotopouloscri-epidayros-einai-tmima-mou-crki-ego-tis-exo-dosei-osa-mporousa-ki-ayti-mou-exei-dosei-para-polla/?fbclid=IwY2xjawS22JlleHRuA2FlbQIxMABicmlkETAydHlJM2ZQblM1RE5IT0Fyc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHiXKGvKjyWfJXghuHnxdgh7MfHmOkEuiv_k6CcF-InDYTxH6wSGMm_HOZPYS_aem_ppzMpeVcPDkyfXFqpIwjuQ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους