Κυριακάτικος καλοκαιρινός ΣΕΦΕΡΗΣ από το λατρεμένο του «ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ». «Λες κι είχα αναστηθεί γυμνή σε μια παρμένη θύμηση σαν ήρθες γνώριμος και ξένος, ακριβέ μου, στο χαμηλό και το ξεκούραστο το...

Πλήρες Κείμενο:

Κυριακάτικος καλοκαιρινός ΣΕΦΕΡΗΣ από το λατρεμένο του «ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ». «Λες κι είχα αναστηθεί γυμνή σε μια παρμένη θύμηση σαν ήρθες γνώριμος και ξένος, ακριβέ μου, στο χαμηλό και το ξεκούραστο το φως...» Το «χαμηλό φως» στην πένα του Σεφέρη γίνεται ο ιδιαίτερος μικρόκοσμος χωρίς αποστάσεις και σύνορα, όπου τίποτα το ξένο δεν μπορεί να αγγίξει τους ερωτευμένους.

Με μια εκπληκτική του συγκλονισμού εικόνα η αγάπη ξεπερνά κάθε φυσικό αλλά και συμβατικό όριο του κόσμου.

Γράφει: «Δυο φίδια ωραία, χωριστά, της χωρισιάς πλοκάμια σέρνουνται και γυρεύουνε, μες στη νύχτα των δέντρων, μιαν αγάπη κρυφή σε μυστικά θαλάμια• άυπνα ψάχνουν, δεν πιούνε και δεν φάνε...» Αν και ζουν με απόσταση, την αγάπη τους καθορίζουν οι νόμοι σε «μυστικά θαλάμια», συμπαντικοί δηλαδή νόμοι της αιωνιότητας του έρωτα. «Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να 'ναι για μας πλωτός; ... Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά...». Ο «πλωτός ποταμός» εκφράζει την πίστη του έρωτα για δίοδο που εκμηδενίζει αποστάσεις πραγματικές και μεταφορικές.

Το δε «κι είν' όλα βολετά» τονίζει το συμπεριληπτικό απόλυτο ότι για την αγάπη δεν υπάρχει εμπόδιο ρεαλιστικό, ιδεατό, θεσμικό κλπ ανυπέρβλητο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους