Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περιμένοντας τη σπίθα Από τα Κοσκινού μέχρι τον Προφήτη Ηλία, κατά μήκος του δρόμου και περιμετρικά σχεδόν όλων των χωραφιών, τα ξερά χόρτα στέκουν αγέρωχα.

Οι δρόμοι μπαρουταποθήκες ένα τσιγάρο αρκεί και στον δήμο σφυρίζουν αδιάφορα.

Κανείς αρμόδιος δεν τα άγγιξε, κανείς δεν τα είδε ή μάλλον τα είδαν όλοι και αποφάσισαν ομόφωνα να κοιτάξουν αλλού.

Μαζί τους, στολίδι στο τοπίο, και οι αυτοσχέδιες χωματερές που απλώνονται σε όλο το χωριό και φτάνουν ως τα Νταμάρια.

Ένα άψογα οργανωμένο σκηνικό, έτοιμο να πάρει φωτιά με το πρώτο αποτσίγαρο, τον πρώτο σπινθήρα, το πρώτο μελτέμι.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, με μια δόση κακίας, ότι το τοπίο μένει επίτηδες άθικτο για να έχει η Πυροσβεστική εξασφαλισμένη δουλειά και το καλοκαίρι δράση.

Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται: η πρόληψη είναι η φθηνότερη, η απλούστερη, η πιο αυτονόητη μορφή πυροπροστασίας και ακριβώς γι' αυτό, φαίνεται, η πιο παραμελημένη.

Και όταν, ό μη γένοιτο, συμβεί το κακό, ξέρουμε ήδη το σενάριο απ' έξω.

Οι κάτοικοι που φωνάζουν εδώ και μήνες και εισπράττουν τις γνωστές, κουρασμένες δικαιολογίες: έλλειψη προσωπικού, έλλειψη μέσων, έλλειψη πιστώσεων.

Έλλειψη υπάρχει, πράγματι αλλά όχι εκεί που την εντοπίζουν οι αρμόδιοι.

Η έλλειψη είναι σε σοβαρότητα, σε προγραμματισμό και σε στοιχειώδη αίσθηση ευθύνης.

Τα χόρτα, βλέπετε, δεν διαβάζουν δελτία τύπου ούτε πείθονται από ανακοινώσεις.

Ξεραίνονται, περιμένουν και καίγονται.

Και μαζί τους καίγεται κάθε φορά και ένα κομμάτι από την εμπιστοσύνη των πολιτών σε ένα κράτος που θυμάται την πρόληψη μόνο όταν μετράει στάχτες. Αιδώς, λοιπόν. Αν και, όπως όλα δείχνουν, κι αυτή είναι σε έλλειψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους