Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν και οι περισσότεροι νομίζω το γνωρίζετε, υπάρχουν και κάποιοι που δεν τον γνωρίζουν ότι για να εργαστεί κάποιος σε οποιοδήποτε ειδικότητα σε κατάστημα εστίασης με την ευρεία έννοια θα πρέπει να έχει λάβει άδεια εργασίας από την αστυνομία!!! Λογικά αναρωτιέστε όλοι για ποιο λόγο επιβάλλεται αυτή η άδεια και μόνο στα καταστήματα εστίασης; Αυτό το νομοθέτημα λοιπόν θεσπίστηκε επί χούντας και ισχύει ακόμα και σήμερα χωρίς να υπάρχουν προφανώς οι λόγοι για τους οποίους θεσπίστηκε από μία φασιστική κυβέρνηση δικτατορίας, ή μήπως υπάρχουν; Διαβάστε και φρίξτε ελεύθερα για το πώς λειτουργεί και έκσυχρονίζεται και επικαιροποιείται η νομοθεσία στην ελλάδα αφού σας υμπεθυμίσω ότι άλλαξαν 15 κυβερνήσεις από τότε δεξιές και αριστερές χωρίς καμία να τολμήσει να το καταργήσει... Το Νομοθετικό Διάταγμα 136/1969 της Χούντας, με τίτλο «Περί όρων λειτουργίας καταστημάτων οινοπνευματωδών ποτών και κέντρων διασκέδασης», καθιέρωσε αυστηρό έλεγχο στην εργασία. Το Άρθρο 4 απαγόρευε την απασχόληση προσωπικού χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια της Αστυνομίας, επιτρέποντας την ανάκλησή της για λόγους «δημοσίας τάξεως». Το πολιτικό σκεπτικό πίσω από τη νομοθεσία της δικτατορίας (1967-1974) για τον έλεγχο των εργαζομένων στην εστίαση και τη διασκέδαση βασιζόταν στην εμμονή του καθεστώτος για τον πλήρη κοινωνικό έλεγχο, την καταστολή της ελεύθερης έκφρασης και το «φιλτράρισμα» των πολιτικών φρονημάτων. 1. Ο Πολιτικός Έλεγχος των Χώρων Μαζικής ΣυνάθροισηςΤα κέντρα διασκέδασης, τα καφενεία, οι ταβέρνες και τα μπαρ αποτελούσαν παραδοσιακά χώρους όπου οι πολίτες συγκεντρώνονταν, συζητούσαν και αντάλλασσαν απόψεις.Η απειλή για το καθεστώς: Η Χούντα έβλεπε αυτούς τους χώρους ως δυνητικές εστίες πολιτικής αμφισβήτησης, διακίνησης απαγορευμένου υλικού (π.χ. αντιδικτατορικών φυλλαδίων) ή οργάνωσης αντιστασιακών πυρήνων.Ο εργαζόμενος ως «μάτια και αυτιά»: Επιβάλλοντας την ανάγκη αστυνομικής άδειας για το προσωπικό, το καθεστώς διασφάλιζε ότι κανένας «αντικαθεστωτικός» ή αριστερός δεν θα μπορούσε να βρίσκεται πίσω από ένα μπαρ, ένα σερβίρισμα ή μια πίστα.

Ήθελαν εργαζόμενους ελεγχόμενους, οι οποίοι δεν θα διευκόλυναν πολιτικές συζητήσεις και, σε πολλές περιπτώσεις, θα λειτουργούσαν ως πληροφοριοδότες της Ασφάλειας. 2. Το «Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων» στην ΠράξηΑν και η διάταξη χρησιμοποιούσε προσχηματικά τον όρο «προστασία της δημοσίας τάξεως», στην πράξη η έκδοση της άδειας περνούσε μέσα από το κόσκισμα των κοινωνικών φρονημάτων.Η διαδικασία: Για να εγκρίνει η Αστυνομία ή η Χωροφυλακή την άδεια εργασίας, ο φάκελος του υποψηφίου στην Ασφάλεια έπρεπε να είναι «καθαρός».Τα κριτήρια: Αν ο εργαζόμενος (ή ακόμα και στενά συγγενικά του πρόσωπα) είχε χαρακτηριστεί ως «επικίνδυνος για το καθεστώς», «αριστερός» ή «συμπαθών των δημοκρατικών δυνάμεων», η άδεια απορριπτόταν με την αόριστη αιτιολογία ότι η παρουσία του στο κατάστημα αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. 3. Οικονομικός Στραγγαλισμός των ΑντιφρονούντωνΤο σκεπτικό είχε και μια βαθιά εκδικητική/κατασταλτική διάσταση: τη στέρηση του δικαιώματος στην εργασία.Αποκλείοντας τους πολιτικά «ύποπτους» πολίτες από έναν από τους πιο μαζικούς κλάδους απασχόλησης της χώρας (την εστίαση και τη νύχτα), το καθεστώς τους οδηγούσε σε οικονομική εξαθλίωση.Ήταν ένας έμμεσος τρόπος εξαναγκασμού σε δήλωση μετάνοιας ή κοινωνική απομόνωση.

Πώς επιβίωσε αυτό το σκεπτικό το 1979; Όταν η Μεταπολίτευση κωδικοποίησε τη νομοθεσία με το Π.Δ. 180/1979, διατήρησε την ανάγκη αστυνομικού ελέγχου, αλλά αφαίρεσε ρητά το κομμάτι των πολιτικών φρονημάτων, στρέφοντας τον έλεγχο αποκλειστικά στο ποινικό μητρώο (π.χ. εμπορία ναρκωτικών, σωματικές βλάβες). Ωστόσο, η ίδια η δομή του νόμου (να ζητάς άδεια από την Αστυνομία για να σερβίρεις καφέ ή ποτό) παρέμεινε ως κατάλοιπο εκείνης της αυστηρά ελεγχόμενης περιόδου! Μήπως πρέπει οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης να μας ενημερώσουν για ποιο λόγο διατηρείται αυτή η διάταξη; Μήπως κάποιος βουλευτής πρέπει να συγκινηθεί και να το φέρει θέμα στη βουλή; Να γελάσουμε η να κλάψουμε με το γελοίο κράτος που ζούμε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους