Στην κριτική των πρώην πρωθυπουργών Καραμανλή και Σαμαρά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, σαφώς παίρνω αποστάσεις από τις αιτιάσεις τους για τα εθνικά θέματα και από τις βαριές κατηγορίες ή τα δηλητηριώδη...

Πλήρες Κείμενο:

Στην κριτική των πρώην πρωθυπουργών Καραμανλή και Σαμαρά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, σαφώς παίρνω αποστάσεις από τις αιτιάσεις τους για τα εθνικά θέματα και από τις βαριές κατηγορίες ή τα δηλητηριώδη υπονοούμενα που αφήνουν (έχουν και οι δύο "λερωμένη" την φωλιά τους σε αυτόν τον τομέα, αλλά τότε σύνολη η ΝΔ τους αποθέωνε), συμμερίζομαι όμως εξ ολοκλήρου τα όσα της προσάπτουν για το κράτος δικαίου, τον σεβασμό του Συντάγματος, την ακρίβεια κλπ.

Εδώ όμως, παρότι η κριτική δυο (πρώην) πρωθυπουργών πάντα είναι μία σοβαρή εξέλιξη, προκύπτουν διάφορα. .ευτράπελα στην μεταξύ τους αντιπαράθεση.

Οι βολές τους ανταποδίδονται με κριτική στα πεπραγμένα και των δύο ως πρωθυπουργών, σε σημείο που σε πλείστες περιπτώσεις τείνουν να ταυτίζονται με την κριτική του ΠΑΣΟΚ στους δύο τα προηγούμενα χρόνια.

Κι αυτό είναι το ευτράπελο, η ιστορία βγάζει γλώσσα, περιπαίζει και ειρωνεύεται, ή για να το πω λόγια κάπως, εδώ μας προκύπτει μια παραλλάσσουσα κάπως μορφή "της ετερογονίας των σκοπών" ΠΑΣΟΚ και σημερινής ΝΔ. Δεν είναι λοιπόν λίγες οι φορές που όχι τόσο σε ανώτερο ή ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο (έχουν υπάρξει πάντως σποραδικά και χαμηλόφωνα, υπαινικτικά) αλλά σε χαμηλό και πάντως σε πολλούς ψηφοφόρους της ΝΔ βλέπει κανείς να αποδίδεται στον μεν Καραμανλή η χρεωκοπία της χώρας και το μνημόνιο (ξεχάστηκε ότι μας χρεωκόπησε το...λεφτά υπάρχουν), στον δε Σαμαρά τα Ζάππεια, η αντιμνημονιακή υστερία, αλλά αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι αυτό με την μη ψήφιση του πρώτου μνημονίου, διότι αυτό δεν το ψήφισε κι ο Μητσοτάκης.

Κι ετσι λοιπόν, από σπόντα, η ιστορία δικαιώνει για άλλη μία φορά την κριτική του ΠΑΣΟΚ στα δυο αυτά πρόσωπα. Καλοδεχούμενη έστω κι έτσι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους