Ένα καταιγιστικό άρθρο, γνώριμο του ύφους του εξαίρετου γιατρού και κοινωνιολόγου Κλεάνθη Γρίβα, για το νέο κόμμα "Ελπίδα για τη Δημοκρατία" της Μαρίας Καρυστιανού, για προβληματισμό και χωρίς δικά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

---------------------------- Κλεάνθης Γρίβας - 5 Ιουλίου 2026 Στη χορεία των πολιτικών γκρουπούσκουλων που διαγκωνίζονται για τη «σωτηρία» μας – τουτέστιν, για την σωτηρία τους, μέσω της κατάληψης μιας θέσης στο θέατρο του παράλογου των «εκλογών» που θα τους επιτρέψει να ζουν παρασιτικά «από την πολιτική», προστέθηκε εσχάτως και ένα ακόμη, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της κ. Μαρίας Καρυστιανού.

Δεν θα σταθώ στο ζήτημα της σχέσης «νόμιμου και ηθικού» (σε ό,τι αφορά το εσχάτως ανακύψαν ζήτημα της Real Estate δραστηριότητάς της), γιατί αυτό έχει ήδη τεθεί και απαντηθεί από τον Ιμάνουελ Καντ («Το ηθικό είναι νόμιμο, αλλά το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό»), η άποψη του οποίου διαστράφηκε τεχνηέντως από τους παντός είδους πονηρούς, και ιδιαίτερα από τους επαγγελματίες πολιτικούς (από τον δεξιό κ. Βουλγαράκη που κατατρόπωσε τον Καντ με την αξεπέραστη ρήση του «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό» μέχρι την πλειοψηφία των βολευτών -δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος- που αποδεικνύονται πρωταθλητές στο Real Estate, όπως ο κ. Παπαδημούλης που αυτοχαρακτηρίζεται «αριστερός»). Θα σταθώ μόνο σε μια απόπειρα σκιαγράφησης της εξελικτικής διαδρομής της κ. Καρυστιανού, από τη μεταμόρφωσή της από «μητέρα των Τεμπών» σε αρχηγό ενός προσωποπαγούς κόμματος, σαν όλα τα άλλα.

Τονίζοντας ότι όλοι ανεξαιρέτως οι «πολιτικοί»–ανθρωποβοσκοί, αντί έργου μπορούν να παράγουν μόνο «περιττώματα» και, συνεπώς, είναι καταδικασμένοι να ερίζουν για τις μικρο-διαφορές των οσμών τους, εγκλωβισμένοι σ’ ένα αυτο-αναπαραγόμενο φαύλο κύκλο.

Με 4 κινήσεις στην ποθητή κρεβατοκάμαρα της εξουσίας.

Παραβλέποντας το γεγονός ότι η αντίδραση της κ. Καρυστιανού σε οποιαδήποτε κριτική εναντίον των πολιτικών της επιλογών είναι ένα απάνθισμα από γενικολογίες, αοριστολογίες, αυτοθυματοποίηση, και αναφορές σε απροσδιόριστες δόλιες σκοτεινές δυνάμεις, σε μια γλώσσα που χρησιμοποιούν όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί όταν κατηγορούνται για οτιδήποτε («δεν ήξερα» – «δεν γνώριζα» – «είμαι θύμα μιας επιχείρησης δολοφονίας χαρακτήρα με πολιτικά κίνητρα» και άλλα συναφή και τετριμμένα), θα μείνω στην εργαλειακή σχέση της με το Κίνημα των Τεμπών: Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της κ. Καρυστιανού «Το Κίνημά μας ‘Ελπίδα για την Δημοκρατία’ έκλεισε ήδη ένα μήνα ζωής!». Φυσικά, αυτό ισχύει μόνο για το Kόμμα «Ελπίδα για την Δημοκρατία», και όχι για το Κίνημα των Τεμπών που προέκυψε αυθόρμητα αμέσως μετά τον μαζικό κρατικό φόνο στα Τέμπη στις 29/2 προς 1/3/2023, ως μια πρωτόγνωρη και ελπιδοφόρα κινητοποίηση εκατομμυρίων πολιτών που πυροδοτήθηκε από την κρατική δολοφονία –όχι ενός αλλά– 57 ανθρώπων στο Σκοπευτήριο των Τεμπών.

Απέναντι σ’ αυτό το Κίνημα: 1) Η κ. Καρυστιανού αρνήθηκε συστηματικά να προσδιορίσει και να δεσμευτεί με τη Δημοκρατία, που επικαλείται γενικώς, αορίστως και καταχρηστικά. Η Δημοκρατία ως θεωρία και πρακτική εμπεριέχεται σε 6 λέξεις: Κλήρωση, Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Υπευθυνότητα, Λογοδοσία, και Εναλλαξιμότητα – ήτοι εναλλαγή σε τακτά διαστήματα.

Φυσικά, τίποτα απ’ αυτά δεν υπάρχει στο κόμμα της κ. Καρυστιανού, όπως ακριβώς δεν υπάρχει και σε κανένα κομματικό σχηματισμό από καταβολής του θεσμού των κομμάτων που, όμως, επιμένουν να αυτοχαρακτηρίζονται «δημοκρατικά». 2) Η κ. Καρυστιανού αρνήθηκε να υιοθετήσει στο νεότευκτο κόμμα-της, τις πλέον στοιχειώδεις αμεσοδημοκρατικές οργανωτικές δομές που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν την δημοκρατία, στην οποία ομνύει διακηρυκτικά. 3) Η κ. Καρυστιανού φρόντισε κυριολεκτικά να «ροκανίσει» τρία και πλέον χρόνια, προκειμένου να παραγκωνίσει τον Σύλλογο Συγγενών των 57 δολοφονημένων ανθρώπινων υπάρξεων, και να επιβληθεί ως αποκλειστική ηγέτιδα στο χώρο μιας τραγωδίας που ανήκει πρώτα στις οικογένειες που επλήγησαν και δι’ αυτών, σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και όχι στην ίδια ως ατομικό περιουσιακό της στοιχείο της. 4) Και μόνο όταν αυτό επιτεύχθηκε, η κ. Καρυστιανού αποφάσισε να αναγγείλει την ίδρυση του προσωποπαγούς «νέου» κόμματός-της «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» από το οποίο απουσιάζει κάθε ίχνος δημοκρατίας, που θα μπορούσε να έχει ως πρότυπό του το μοντέλο οποιουδήποτε αντιδημοκρατικού κόμματος.

Ενός κόμματος στο οποίο σημειώνεται η εκκωφαντική απουσία των συγγενών των 57 εκτελεσθέντων στο Σκοπευτήριο των Τεμπών.

Χωρίς τη διαρκή υπεράσπιση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και του ελέγχου των διαχειριστών της εξουσίας, η Δημοκρατία καταντά μια απατεωνίστικη πολιτική διευθέτηση «κορυφής» – ένα διάτρητο κουρελόχαρτο.

Ατυχώς, η ελευθερία και η δικαιοσύνη δεν είναι -και ποτέ δεν ήταν- του κόσμου τούτου – και, δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος.

Γι αυτό και οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να μην αυτο-ενεργούν και να αναζητούν κάποιο «σωτήρα», εξακολουθητικά επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnson (1709 -1784), ότι «πίσω από κάθε Σωτήρα βαδίζει ένας Δήμιος», που ισχύει στο διηνεκές… Πίσω από τον Χριστό καραδοκούσε η οργανωμένη Εκκλησία και η Ιερή Εξέταση, που καθιέρωσε ένα αξεπέραστο οργανωτικό μοντέλο που επικεντρώνει όλη την εξουσία στην κορυφή του (κονκλάβιο, πολιτμπιρό, διοικούσα επιτροπή, κ.α.), τα μέλη του οποίου αυτοαναπαράγονται.

Εκτοτε, αυτό το οργανωτικό σχήμα, υιοθετείται από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς – αυταρχικούς και «δημοκρατικούς» Πίσω από την μεγάλη Γαλλική Επανάσταση και την ιστορική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1789) καραδοκούσε τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου (1793) και, εν συνεχεία η επέλαση του (αυτο-στεφθέντος αυτοκράτορα) Ναπολέοντα.

Πίσω από τον Μαρξ καραδοκούσαν ο Λένιν, ο Στάλιν και οι επίγονοί τους.

Πίσω από την σήμερα κυρίαρχη έμμεση κοινοβουλευτική «δημοκρατία» καραδοκεί η πανίσχυρη άμεση κλεπτοκρατία (εκλεγόμενη μοναρχία, κατά τον καθηγητή κ. Κοντογιώργη). Το συμπέρασμα είναι προφανές: Με εξαίρεση την αθηναϊκή δημοκρατία τον 5ο αιώνα π.Χ., δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα κανένα μόρφωμα (πολιτικό, θρησκευτικό, οικονομικό, κλπ) που να λειτουργεί με βάση την Κλήρωση, την Εκλεξιμότητα, την Ανακλητότητα, την Υπευθυνότητα, τη Λογοδοσία, και την Εναλλαξιμότητα, στοιχεία που αποτελούν την πεμπτουσία της Δημοκρατίας.

Εκτοτε, όλα τα κράτη απαρτίζονται από υπήκοους και όχι από πολίτες (όπως προσδιορίζεται από τον Αριστοτέλη, πολίτης είναι εκείνος που μετέχει κρίσεως και αρχής.

Μετέχω στην κρίση σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην δικαστική εξουσία και την απονομή της δικαιοσύνης, και μετέχω στην αρχή σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην κυβερνητική εξουσία». («Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής». Αριστοτέλης: Πολιτικά. Βιβλίο ΙΙΙ, μτφρ. Π. Λεκατσάς, Ζαχαρόπουλος, Αθήνα, χχ, σ. 276-7 – Κ. Καστοριάδης: Η αρχαία Ελληνική Δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα. Υψιλον, Αθήνα, 1986]. Κι αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει τον Karl Marx όταν γράφει ότι: «Κράτος και σκλαβιά είναι πράγματα αξεχώριστα… Προϊόν της κοινωνίας, η κρατική εξουσία είναι η επίσημη σύνοψη των κοινωνικών ανταγωνισμών.* O ρόλος του κράτους συνοψίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην κατασταλτική του λειτουργία.** Το κράτος περισφίγγει. ελέγχει, επιβάλλει κανονισμούς, επιτηρεί και κηδεμονεύει την κοινωνία των πολιτών έχοντας στη διάθεσή του μία στρατιά υπαλλήλων, αυτό το φρικιαστικό παρασιτικό στρώμα που τυλίγεται σαν δίχτυ γύρω από το κορμί της κοινωνίας και φράζει όλους τους πόρους της.

***» Karl Marx *Γερμανική Ιδεολογία, **Επιστολή 5/3/1852 ***Η 18η Μπρυμαίρ.

----------------------------- Ο Κλεάνθης Γρίβας (1944) είναι ψυχίατρος, νευρολόγος, διδάκτωρ ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Έχει σπουδάσει ιατρική και κοινωνιολογία, ενώ είναι τακτικός συνεργάτης πολλών περιοδικών και εφημερίδων. πηγή: => https://www.zougla.gr/apopseis/maria-karystianou-i-kryfi-goiteia-tis-exousias/ @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους