Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η υπόθεση Ντόκου ανέδειξε ένα πρόβλημα. Όχι όμως αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι.

Ναι, έγιναν λάθη.

Οι διαδικασίες ασφαλείας υπάρχουν ακριβώς επειδή κανείς δεν είναι άτρωτος απέναντι στην εξαπάτηση.

Αυτό πρέπει να διερευνηθεί, να διορθωθεί και να μην επαναληφθεί.

Δεν το συζητάμε καν... Αλλά εντυπωσιάζει το ότι μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης έμεινε στο δέντρο, χάνοντας από την οπτική του εμβέλεια το δάσος. Οι Ρώσοι «φαρσέρ» δεν είναι δύο ανεξάρτητοι κωμικοί που μια μέρα αποφάσισαν να κάνουν μια αθώα πλάκα.

Επιλέγουν στόχους που συμπίπτουν (μόνο) με τα στρατηγικά συμφέροντα του Κρεμλίνου.

Έχουν τιμηθεί από τον ίδιον τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Οι «φάρσες» τους πλήττουν συστηματικά δυτικούς αξιωματούχους, συμμάχους της Ουκρανίας και χώρες της Ευρώπης σε έναν εξελίξει υβριδικό πόλεμο της Μόσχας προς τη Δύση.

Κι αναρωτιέμαι: γιατί δεν κάνουν ποτέ αντίστοιχες «φάρσες» σε Ρώσους αξιωματούχους; Γιατί δεν γελοιοποιούν το ίδιο το καθεστώς που τους βράβευσε; Γιατί οι στόχοι τους είναι πάντα τόσο... γεωπολιτικά βολικοί; Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η εγχώρια συζήτηση.

Άνθρωποι χλευάζουν, ειρωνεύονται, ζητούν παραιτήσεις και βρίσκουν ευκαιρία να επιτεθούν στην κυβέρνηση.

Δικαίωμα τους - σαφώς.

Αλλά ελάχιστοι στάθηκαν στο αυτονόητο, λίγοι είδαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο: ότι η Ελλάδα βρέθηκε στο στόχαστρο ενός μηχανισμού που δρα στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου που η Ρωσία διεξάγει εναντίον δυτικών δημοκρατιών και χωρών που στηρίζουν την Ουκρανία (βέβαια, πολλοί εξ αυτών δεν έχουν μπει ποτέ στον κόπο να πουν άσχημη κουβέντα για τον εισβολέα, πολλοί -οι χειρότεροι εξ αυτών- τον στηρίζουν κιόλας). Αναρωτήθηκε κανείς γιατί επιλέχθηκε η Ελλάδα; Γιατί στο στόχαστρο βρέθηκε ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας; Ποιο ήταν το μήνυμα της επιχείρησης; Ποιος ωφελείται όταν πλήττεται η αξιοπιστία των κρατικών θεσμών και δη σε οιονεί προεκλογική περίοδο; Και μια απορία προς τους ίδιους τους «φαρσέρ». Ποια είναι η άποψή τους για τα 4,5 χρόνια ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία; Για τις πόλεις που βομβαρδίζονται σχεδόν κάθε βράδυ; Για τους αμάχους που σκοτώνονται καθημερινά στον ύπνο τους; Για τους εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσους στρατιώτες και μισθοφόρους που στάλθηκαν στη μηχανή του κιμά ως αναλώσιμοι; Για τα ουκρανικά drones που φτάνουν πλέον βαθιά μέσα στη Ρωσία και την έλλειψη βενζίνης στη χώρα; Ή μήπως αυτά δεν είναι αρκετά αστεία για να γίνουν φάρσα; Στην υπόθεση Ντόκου, βουτηγμένοι στην εγχώρια πόλωση, πολλοί εδώ στην Ελλάδα έχασαν την είδηση.

Στον υβριδικό πόλεμο, το ζητούμενο δεν είναι μόνο να εξαπατηθεί ένας αξιωματούχος, αλλά να διχαστεί η κοινωνία, να απαξιωθούν οι θεσμοί και να μετατοπιστεί η δημόσια συζήτηση εκεί ακριβώς όπου βολεύει αυτόν που επιτίθεται. Και σε αυτή την περίπτωση, μάλλον κέρδισαν οι Ρώσοι «φαρσέρ»...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους