Η ΜΑΥΡΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ Ένα περιστατικό της δεκαετίας του ’70, που αφορά τον γιατρό Τσιρώνη –έναν μάλλον διαταραγμένο άνθρωπο, ο οποίος κλείνεται στο διαμέρισμά του, οχυρώνεται, πυροβολεί...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΑΥΡΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ Ένα περιστατικό της δεκαετίας του ’70, που αφορά τον γιατρό Τσιρώνη –έναν μάλλον διαταραγμένο άνθρωπο, ο οποίος κλείνεται στο διαμέρισμά του, οχυρώνεται, πυροβολεί περαστικούς, ανακηρύσσει το διαμέρισμά του σε «ανεξάρτητο κράτος» και τελικά αυτοκτονεί, ενώ τότε είχαν διατυπωθεί και υπόνοιες ότι δολοφονήθηκε χωρίς ποτέ να αποδειχθεί κάτι– αποτελεί το φόντο της παράστασης ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΚΡΑΤΗ.

Το περιστατικό γίνεται αφορμή για ένα σχόλιο πάνω στη δημοσιογραφία, μέσα από μια απόλυτα μανιχαϊστική απεικόνιση: η αγαθή, νέα και αφοσιωμένη στην αλήθεια δημοσιογράφος προπηλακίζεται, εξευτελίζεται, τελικά βιάζεται και οδηγείται στην αυτοκτονία από ένα καθολικά διεφθαρμένο σύστημα δημοσιογραφίας.

Οι άθλιοι δημοσιογράφοι, λοιπόν, η καταγγελία της πατριαρχίας και ένας ημιπαράφρων που εξυψώνεται σε αντιστασιακό και τελικά δολοφονείται από το κράτος.

Ένα εκρηκτικό μείγμα για το θυμικό, ώστε η παράσταση να γίνει ανάρπαστη, να παίζεται επί δύο χρόνια και να συνεχίζει ακάθεκτη.

Μόνο που ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός.

Οι δημοσιογράφοι μπορεί να είναι άθλιοι, αλλά είναι άθλιοι για άλλους λόγους κι ούτε είναι καθολικά άθλιοι.

Το κράτος μπορεί να είναι άθλιο, όμως και πάλι για διαφορετικούς λόγους, με πολύ πιο λεπτές αποχρώσεις.

Άνθρωποι που αντιστέκονται στο κράτος, στη διαφθορά και στη συναλλαγή του, υπάρχουν πολλοί· δεν είναι όμως εκείνοι που οχυρώνονται στο διαμέρισμά τους και πυροβολούν περαστικούς.

Οι πραγματικές μορφές αντίστασης είναι πολύ πιο σύνθετες και οι αποχρώσεις τους πολύ πιο λεπτές.

Και ακριβώς σε αυτές τις αποχρώσεις βρίσκεται η τέχνη, όχι σε μια χοντροκομμένη, λαϊκιστική στρέβλωση της πραγματικότητας.

Η παράσταση αλλοιώνει την πραγματικότητα για να κατασκευάσει τη δική της «αλήθεια». Αυτό λέγεται γκεμπελισμός.

Και η διαπίστωση ότι ο γκεμπελισμός μπορεί να ασκεί τόσο μεγάλη γοητεία είναι τρομακτική. (*) τη δεκαετία του 70 το ΒΗΜΑ (στο οποίο εξελίσσεται η υπόθεση) είχε δημοσιογράφους του επιπέδου του Φρέντυ Γερμανού, του Γιάννη Μαρίνου (διευθυντής) του Παλαιολόγου και του Δημήτρη Ψαθά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους