Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📚 Το δαχτυλίδι της προδοσίας Giannis Glykas Εκδόσεις Πνοή 🩷 Η άποψή μου 🩷 Ένα δαχτυλίδι.

Πέντε γυναίκες.

Πέντε διαφορετικές εποχές.

Από την Αθήνα του 330 π.Χ. μέχρι τη νεότερη Ελλάδα, ένα αντικείμενο ταξιδεύει μέσα στους αιώνες, κουβαλώντας μαζί του έρωτες, προδοσίες, απώλειες και μυστικά που αρνούνται να ξεχαστούν.

Μια ιδέα που από μόνη της γεννά την περιέργεια.

Εκεί όμως που ο Γιάννης Γλύκας δείχνει πραγματικά τη συγγραφική του ωριμότητα είναι ότι δεν αφήνει ποτέ το δαχτυλίδι να γίνει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Το χρησιμοποιεί σαν αφορμή για να μιλήσει για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Όσο προχωρούσα τις σελίδες, τόσο απομακρυνόμουν από την αίσθηση ότι διάβαζα ένα ιστορικό μυθιστόρημα με μεταφυσικές πινελιές.

Είχα την αίσθηση πως ο συγγραφέας είχε στήσει μπροστά μου ένα πείραμα πάνω στην ανθρώπινη φύση.

Το δαχτυλίδι αλλάζει χέρια.

Οι άνθρωποι αλλάζουν εποχές.

Εκείνο που δεν αλλάζει ποτέ είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος στέκεται απέναντι στον πειρασμό.

Σαν να μας ψιθυρίζει ότι οι αιώνες αλλάζουν πολύ πιο εύκολα από τον χαρακτήρα μας.

Το πιο έξυπνο εύρημα του βιβλίου, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η κατάρα.

Είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις αν υπάρχει πραγματικά.

Ο συγγραφέας αρνείται να σου προσφέρει μια εύκολη απάντηση.

Σε αφήνει να ισορροπείς ανάμεσα στο μεταφυσικό και στην προσωπική ευθύνη.

Κάθε φορά που κάποιος προδίδει, αναρωτιόμουν αν έφταιγε το δαχτυλίδι ή αν απλώς είχε φτάσει η στιγμή να αποκαλυφθεί αυτό που υπήρχε ήδη μέσα του.

Και αυτή η αμφιβολία είναι πολύ πιο γοητευτική από οποιαδήποτε βεβαιότητα.

Οι πέντε γυναίκες δεν μοιάζουν να βρίσκονται εκεί μόνο για να αφηγηθούν πέντε ιστορίες.

Ο συγγραφέας τις χρησιμοποιεί σαν πέντε διαφορετικούς καθρέφτες της ίδιας ανθρώπινης αγωνίας.

Η ανάγκη να αγαπηθείς.

Να ανήκεις.

Να επιβιώσεις.

Να κρατήσεις την αξιοπρέπειά σου όταν όλα γύρω σου καταρρέουν.

Οι εποχές αλλάζουν, οι αυτοκρατορίες γεννιούνται και χάνονται, όμως αυτά τα διλήμματα παραμένουν αναλλοίωτα.

Και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι δεν διαβάζεις πέντε ζωές.

Διαβάζεις μία ζωή που επαναλαμβάνεται με διαφορετικά πρόσωπα.

Κάπου εκεί στάθηκα και στην επιλογή του συγγραφέα να αφηγηθεί αυτή τη διαδρομή μέσα από γυναικείες μορφές.

Δεν πιστεύω ότι είναι μια αισθητική επιλογή.

Είναι μια συνειδητή συγγραφική θέση.

Σε κάθε εποχή, οι γυναίκες αυτού του βιβλίου καλούνται να πάρουν αποφάσεις μέσα σε κόσμους που φτιάχτηκαν από άλλους για λογαριασμό τους.

Κι όμως, βρίσκουν τον τρόπο να διεκδικήσουν τον εαυτό τους, ακόμη κι όταν γνωρίζουν πως το τίμημα θα είναι βαρύ.

Εκεί κρύβεται μια πολύ διακριτική αλλά ουσιαστική συζήτηση για την ελευθερία. Η Αθήνα είναι ίσως η πιο αθόρυβη παρουσία του βιβλίου.

Δεν τη φαντάστηκα ποτέ σαν σκηνικό.

Τη φαντάστηκα σαν μια μνήμη που παρακολουθεί τους ανθρώπους να περνούν μπροστά της.

Να αγαπούν, να ορκίζονται αιώνια πίστη και λίγο αργότερα να προδίδουν με την ίδια ευκολία.

Οι ήρωες αλλάζουν.

Η πόλη μένει.

Σαν να γνωρίζει ήδη ότι οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη, όσο κι αν αλλάζουν οι αιώνες.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται η πιο τολμηρή σκέψη του βιβλίου. Ο Γιάννης Γλύκας δεν γράφει τελικά για μια κατάρα.

Γράφει για τη διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να αποδίδει κάπου αλλού την ευθύνη των πράξεών του.

Άλλοτε τη λέει μοίρα.

Άλλοτε θεϊκή βούληση.

Άλλοτε κατάρα.

Η ουσία όμως παραμένει ίδια.

Είναι πολύ πιο εύκολο να κατηγορήσουμε ένα αντικείμενο παρά να παραδεχτούμε ότι πολλές φορές ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι οι ίδιες μας οι επιλογές.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι ότι ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να επιβάλει τη δική του αλήθεια.

Αφήνει χώρο στον αναγνώστη να αμφιβάλει, να ερμηνεύσει, να διαφωνήσει.

Δεν γράφει ένα μυθιστόρημα που ζητά απλώς να το παρακολουθήσεις.

Σου δίνει μικρά κομμάτια ενός παζλ και σε προκαλεί να αποφασίσεις μόνος σου αν απέναντί σου βρίσκεται μια υπερφυσική δύναμη ή η πιο σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου.

Έκλεισα το βιβλίο με μια σκέψη που συνέχισε να με ακολουθεί για αρκετή ώρα.

Ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο αυτής της ιστορίας να μην είναι ποτέ το ίδιο το δαχτυλίδι.

Ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο να είναι ο άνθρωπος όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό.

Κι ίσως τελικά το πιο ανατριχιαστικό ερώτημα να μην είναι ποιος φόρεσε το δαχτυλίδι.

Ίσως να είναι τι θα αποκάλυπτε για τον καθένα από εμάς, αν περνούσε έστω για μια στιγμή στο δικό μας χέρι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους