Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δήλωση που άλλαξε το 2028 Στην πολιτική, ορισμένες δηλώσεις κρίνονται από το πότε λέγονται, ποιος το λέει και ποιο πολιτικό κεφάλαιο ανοίγει ή κλείνει.

Αναφερόμαστε στη δήλωση της Αννίτας Δημητρίου την περασμένη Κυριακή σε συνέντευξη της στον «Πολίτη» ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός θα έχει δικό του υποψήφιο στις Προεδρικές Εκλογές του 2028.

Τυπικά, πρόκειται για μια αυτονόητη τοποθέτηση καθότι ένα κόμμα εξουσίας διεκδικεί την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Ουσιαστικά, όμως, η συγκεκριμένη φράση κλείνει οριστικά τη συζήτηση που αιωρείται από το 2023.

Στο αν ο ΔΗΣΥ θα επαναπροσεγγίσει τον Νίκο Χριστοδουλίδη, αν θα συνεργαστεί εκ νέου με την κυβέρνησή του ή αν θα αναζητηθεί μια νέα μορφή πολιτικής συνεννόησης γύρω από τον σημερινό Πρόεδρο.

Η απάντηση της κα Δημητρίου ήταν απολύτως ξεκάθαρη ότι ο ΔΗΣΥ δεν προτίθεται να λειτουργήσει ως συμπλήρωμα μιας κυβέρνησης που εξελέγη εκτός της κομματικής του απόφασης.

Θα διεκδικήσει ξανά την εξουσία με τη δική του πολιτική πρόταση.

Το τέλος του μοντέλου του 2023 Το 2023 ο Νίκος Χριστοδουλίδης προερχόμενος από τον ΔΗΣΥ, εξελέγη απέναντι στον επίσημο υποψήφιο της παράταξης, στηριζόμενος από κόμματα του ενδιάμεσου χώρου και από σημαντικές διαρροές της συναγερμικής βάσης.

Το εγχείρημα εκείνο βασίστηκε στην παραδοχή ότι ο Πρόεδρος μπορούσε να εμφανίζεται υπεράνω κομμάτων, αντλώντας στήριξη από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, ενώ διατηρούσε ανοικτούς διαύλους με τον χώρο από τον οποίο προήλθε.

Το μοντέλο αυτό λειτούργησε όσο υπήρχε πολιτική αμφισημία.

Όσο παρέμενε ανοικτό το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής επαναπροσέγγισης με τον ΔΗΣΥ, μπορούσε να καλλιεργείται η εντύπωση ότι η αντιπολιτευτική στάση του κόμματος ήταν περισσότερο τακτική παρά στρατηγική επιλογή.

Η δήλωση της Αννίτας Δημητρίου αφαιρεί αυτή την αμφισημία και ο ΔΗΣΥ ανακοινώνει ότι προετοιμάζεται να επιστρέψει ως αυτόνομος διεκδικητής της εξουσίας.

Οι βουλευτικές ως σημείο καμπής Η Αννίτα Δημητρίου δύσκολα θα μπορούσε να προχωρήσει σε αυτή τη δήλωση πριν από τις βουλευτικές εκλογές.

Τότε ο ΔΗΣΥ βρισκόταν αντιμέτωπος με κρίσιμα ερωτήματα: θα διατηρούσε την πρωτιά; Θα συγκρατούσε τη βάση του; Θα ξεπερνούσε το τραύμα της διάσπασης του 2023; Ή θα επιβεβαιωνόταν ότι η επιλογή της αντιπολίτευσης απέναντι σε έναν Πρόεδρο προερχόμενο από τις τάξεις του αποτελούσε στρατηγικό αδιέξοδο; Ο ΔΗΣΥ τελικά αναδείχθηκε πρώτο κόμμα με 27,1% επιβεβαιώνοντας ότι, παρά τις απώλειες του 2023, εξακολουθεί να αποτελεί τον κυρίαρχο οργανωμένο πόλο της Κεντροδεξιάς.

Το αποτέλεσμα αυτό προσέφερε στην ηγεσία του την πολιτική νομιμοποίηση να μιλήσει πλέον από θέση ισχύος.

Όχι επειδή λύθηκαν όλα τα προβλήματα της παράταξης, αλλά επειδή επιβεβαιώθηκε ότι παραμένει η ισχυρότερη πολιτική δύναμη του χώρου.

Το πρόβλημα του Προεδρικού Από την άλλη πλευρά, η εξίσωση για τον Νίκο Χριστοδουλίδη γίνεται αισθητά δυσκολότερη.

Το 2028 δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να είναι επανάληψη του 2023 καθώς πρόκειται για μια διαφορετική εκλογική πραγματικότητα.

Συγκεκριμένα το 2023 ο Νίκος Χριστοδουλίδης όπως προαναφέραμε είχε στο πλευρό του τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, σημαντικές διαρροές από τον ΔΗΣΥ και την εικόνα του νέου, υπερκομματικού υποψηφίου.

Το 2028 θα είναι ένας εν ενεργεία Πρόεδρος, με κυβερνητική φθορά, συγκεκριμένο απολογισμό, δύσκολες αποφάσεις και συμμαχίες που δεν θεωρούνται πλέον δεδομένες.

Επιπρόσθετα, οι δημοσκοπικές ενδείξεις είχαν ήδη προειδοποιήσει.

Σε έρευνα της Cypronetwork, που δημοσιεύθηκε το 2025, ο Νίκος Χριστοδουλίδης εμφανιζόταν εκτός δεύτερου γύρου, πίσω από τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη και την Αννίτα Δημητρίου.

Σε άλλες δημοσκοπήσεις επίσης δύο χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας, πέραν του 65% των ερωτηθέντων απαντούσε ότι δεν πρέπει να επανεκλεγεί, ενώ δυσαρέσκεια εξέφραζε ακόμη και σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων που τον είχαν στηρίξει το 2023.

Οι δημοσκοπήσεις, βεβαίως, δεν προεξοφλούν το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά καταγράφουν σαφέστατα ότι ο Πρόεδρος δεν εισέρχεται στην πορεία προς το 2028 ως ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, αλλά χρειάζεται νέες πολιτικές γέφυρες, νέα νομιμοποίηση και ένα πειστικό αφήγημα για τη δεύτερη θητεία του. Το ΔΗΚΟ και η ρωγμή στη βεβαιότητα Η δυσκολία δεν περιορίζεται στις σχέσεις με τον ΔΗΣΥ εφόσον ούτε ο ενδιάμεσος χώρος εμφανίζεται πλέον ως δεδομένο πολιτικό στήριγμα. Το ΔΗΚΟ, που αποτέλεσε βασικό πυλώνα της εκλογής του Νίκου Χριστοδουλίδη το 2023, στέλνει πλέον πιο επιφυλακτικά μηνύματα.

Η δήλωση του Νικόλα Παπαδόπουλου την περασμένη εβδομάδα στον συνάδελφο Θησέα Ιωάννου ότι η στήριξη του κόμματος δεν πρέπει να είναι δεδομένη, μπορεί να μην συνιστά ρήξη, καταδεικνύει, όμως, ότι το ΔΗΚΟ δεν επιθυμεί να εμφανίζεται ως συνοδοιπόρος του Προεδρικού μέχρι το 2028.

Σημαντική είναι και η θέση που διατύπωσε η Χριστιάνα Ερωτοκρίτου μιλώντας στο podcast «Στο Κουρείον» ότι το ΔΗΚΟ θα πρέπει να κατέλθει με δικό του υποψήφιο στις Προεδρικές Εκλογές του 2028.

Επομένως αν ο ΔΗΣΥ κατέλθει με δικό του υποψήφιο, αν το ΔΗΚΟ διατηρήσει αποστάσεις, αν το ΕΛΑΜ επιμείνει στην αυτόνομη κάθοδό του και τα νέα κόμματα επιχειρήσουν να κατοχυρώσουν τον πολιτικό τους χώρο, τότε ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα βρεθεί απέναντι σε μια κατακερματισμένη εκλογική εξίσωση.

Όχι επειδή ο Πρόεδρος έχει εξαντλήσει τις πολιτικές του δυνατότητες, αλλά επειδή τελείωσε η περίοδος κατά την οποία μπορούσε να κινείται με την άνεση του υπερκομματικού κέντρου βάρους.

Από εδώ και πέρα, κάθε πολιτική στήριξη θα αποκτά μεγαλύτερη αξία, κάθε συμμαχία θα απαιτεί διαπραγμάτευση και κάθε υποψήφιος θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί όχι μόνο να περάσει στον δεύτερο γύρο, αλλά και να συγκροτήσει πλειοψηφικό ρεύμα.

Η επόμενη μάχη Η επόμενη μεγάλη πολιτική μάχη πάντως αναμένεται ότι θα δοθεί μέσα στον Δημοκρατικό Συναγερμό.

Από τη στιγμή που η Αννίτα Δημητρίου ξεκαθάρισε ότι η παράταξη θα διεκδικήσει την Προεδρία με δικό της υποψήφιο, απομένει πλέον να διαφανεί ποιος θα λάβει το χρίσμα.

Για πρώτη φορά, δηλαδή, μετά το 2023, η δημόσια συζήτηση μεταφέρεται από τα σενάρια συνεργασίας με το Προεδρικό στη διαδικασία επιλογής του επόμενου υποψηφίου της παράταξης… Η ιστορία δείχνει τον δρόμο Η ιστορία του Δημοκρατικού Συναγερμού δείχνει ότι οι μεγάλες προεδρικές επιλογές δεν κρίνονται μέσα από προσωπικές διευθετήσεις ή παρασκηνιακές συμφωνίες, αλλά μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες του κόμματος.

Κατά καιρούς υπήρξαν περισσότεροι του ενός ενδιαφερόμενοι για το χρίσμα, διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις και έντονες εσωκομματικές αντιπαραθέσεις.

Ωστόσο, το χαρακτηριστικό του ΔΗΣΥ ήταν πάντοτε η αναζήτηση δημοκρατικής εντολής μέσα από τα θεσμικά του όργανα και την κομματική βάση.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η αναμέτρηση του Γλαύκου Κληρίδη με τον Γιαννάκη Μάτση για το χρίσμα του 1998, καθώς και η εσωκομματική διαδικασία του 2013, όταν ο Νίκος Αναστασιάδης επικράτησε της Ελένης Θεοχάρους.

Και στις δύο περιπτώσεις, η τελική απόφαση δεν ήταν προϊόν παρασκηνιακών συνεννοήσεων, αλλά συλλογικής ετυμηγορίας της κομματικής βάσης.

Αυτό διαφοροποιεί και τη σημερινή συγκυρία από εκείνη του 2023.

Τότε το κόμμα βρέθηκε αντιμέτωπο με μια πρωτοφανή διάσταση ανάμεσα στην επίσημη απόφασή του και στη στάση σημαντικού μέρους στελεχών και ψηφοφόρων.

Σήμερα, η στρατηγική έχει ήδη καθοριστεί και εκείνο που απομένει είναι η επιλογή του προσώπου που θα την εκφράσει.

Η ύπαρξη περισσότερων υποψηφίων δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη ένδειξη εσωστρέφειας.

Αντίθετα, μπορεί να ενισχύσει τη δημοκρατική νομιμοποίηση του τελικού υποψηφίου, εφόσον η διαδικασία παραμείνει θεσμική και ενωτική.

Τα πρόσωπα που βρίσκονται στο κάδρο Η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται ήδη γύρω από τρία πρόσωπα, τα οποία προσεγγίζουν την προοπτική του 2028 από διαφορετικές αφετηρίες. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου διαθέτει τη μεγαλύτερη κομματική εμπειρία από όλους τους πιθανούς ενδιαφερομένους.

Ως τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ οδήγησε την παράταξη σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και διαχειρίστηκε δύσκολες περιόδους διακυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Οι υποστηρικτές του θεωρούν ότι η εμπειρία, η γνώση της κρατικής μηχανής και η οργανωτική του σχέση με την παράταξη αποτελούν σημαντικά πλεονεκτήματα, ενώ υποστηρίζουν ότι το αποτέλεσμα του 2023 επηρεάστηκε καθοριστικά από τη διάσπαση της Κεντροδεξιάς. Η Αννίτα Δημητρίου βρίσκεται σε διαφορετική αφετηρία.

Ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ πιστώνεται τη διαχείριση της πιο δύσκολης μεταβατικής περιόδου μετά το 2023, αλλά και την εκλογική πρωτιά στις βουλευτικές του 2026.

Εάν αποφασίσει να διεκδικήσει το χρίσμα, θα ζητήσει ουσιαστικά από την κομματική βάση να ανανεώσει την εμπιστοσύνη της προς το πρόσωπό της, σε μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις της πολιτικής της διαδρομής. Ο Γιώργος Παμπορίδης προβάλλει ως μια διαφορετική πολιτική πρόταση.

Η δημόσια εικόνα του φαίνεται να απευθύνεται όχι μόνο στον παραδοσιακό πυρήνα του ΔΗΣΥ, αλλά και σε ευρύτερα τμήματα της φιλελεύθερης και μεταρρυθμιστικής Κεντροδεξιάς.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτή η ευρύτερη απήχηση μπορεί να μεταφραστεί και σε ισχυρή στήριξη από την κομματική βάση που θα κληθεί να αποφασίσει για το χρίσμα.

Η μεγαλύτερη πρόκληση Η πραγματική δοκιμασία για τον ΔΗΣΥ δεν θα είναι η ύπαρξη περισσότερων ενδιαφερομένων για το χρίσμα, αλλά η ικανότητά του να ολοκληρώσει τη διαδικασία χωρίς να επαναλάβει τις πληγές του 2023.

Κάθε κόμμα εξουσίας που διαθέτει περισσότερα από ένα πρόσωπα με προεδρικές φιλοδοξίες βρίσκεται αντιμέτωπο με το δίλημμα για το πώς θα μετατρέψει τον ανταγωνισμό σε δημοκρατική διαδικασία και όχι σε παράγοντα εσωτερικής αποδυνάμωσης.

Σε αυτό θα κριθεί και η πολιτική ωριμότητα της παράταξης.

Αν η συζήτηση επικεντρωθεί σε πολιτικές προτάσεις, προτεραιότητες και δυνατότητα εκλογικής διεύρυνσης, ο ΔΗΣΥ θα οδηγηθεί στις Προεδρικές Εκλογές του 2028 με έναν υποψήφιο που θα διαθέτει ισχυρή εσωκομματική νομιμοποίηση.

Αν, αντίθετα, η διαδικασία εξελιχθεί σε προσωπική αντιπαράθεση, το κόστος δεν θα αφορά μόνο το πρόσωπο που θα επιλεγεί, αλλά την ίδια την παράταξη. ΣΚΕΥΗ ΣΤΑΥΡΟΥ/Αλήθεια/omegalive

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους