Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω για τη ΣΙΩΠΗ και τη σημασία της.

Και το σημερινό πρωινό είναι αυτό.

Το παρακάτω κείμενο προσπαθεί να μιλήσει για τη σιωπή, παρόλα αυτά έχει πολλά τραγούδια κι αρκετό Παυλίδη, και δεν είναι μια απόπειρα διαφήμισης της σημερινής του συναυλίας.

Ξεκινώ την τοποθέτηση αυτή προσπαθώντας να εξάρω τη σημασία της σιωπής.

Το πώς η έλλειψη λέξεων, ήχων και θορύβων είναι τόσο σημαντική και αλλά και σημαντικότερη από την αμετροεπή φλυαρία, με τις χειρονομίες που προσφέρουν δράμα στις λέξεις.

Πόσες φορές δυστυχώς μου «μιλούσαν» κι αυτό που έβλεπα ήταν μια διάταση των μυών του στόματος που ανοιγόκλειναν, και παράλληλα στα αυτιά μου «έπαιζε» ένα «τραγουδι, κι όταν σταματούσε η ομιλία, ταυτόχρονα σταματούσε και το τραγούδι… Πώς γίνεται ο ήχος της απουσίας τις περισσότερες φορές να παράγει ένα αντιφατικό αποτέλεσμα; Πώς γίνεται η απουσία να παράγει ήχο; Πώς γίνεται η απουσία να παράγει περισσότερο ήχο από την παρουσία; Εγώ λοιπόν, Υποθέτω πως στη σιωπή υπάρχει μια απόλαυση.

Γίνεται πιο αισθητή στις προηγούμενες γεννιές.

Γιατί το λέω αυτό; γιατί νομίζω αποτυπώνεται στα πλάνα του Ταρκόφσκι του Αγγελόπουλου, και του Μπέργκμαν.

Στην απόλαυση της Σιωπής των Depeche mode, Στη Σιωπή μπροστά από παλιές φωτογραφίες στις άδειες παραλίες των Ξύλινων Σπαθιών, Και στη σιωπή που κάνει κρότο όταν με κοιτάς και σωπαίνεις.

Σήμερα, που βιώνουμε πολυεπίπεδα τον ολοκληρωτισμό της φασαρίας, σε πολιτισμικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, σήμερα που οι λέξεις ξεστομίζονται ελαφρά τη καρδία και τα αυτιά μας πλημμυρίζουν από μυριάδες ανούσιους όρους, η σημασία της σιωπής , η σημασίας της ησυχίας και της ηρεμίας, αποτελούν ίσως μια από τις ..πιο ιερές μορφές αντίστασης, ένα καταφύγιο όπου η ψυχή μπορεί ακόμα να αναπνεύσει ελεύθερα.

Αλλά ας μη γίνομαι απόλυτος, πόσες φορές ήταν η σιωπή προκαλούσε μια τεράστια αμηχανία, όταν δεν είχες τι να πεις κι όταν δεν είχαν τι να σου πουν.

Θυμάμαι εκείνη τη στιγμή με τον Ρος και τον Μάικλ (τον γκόμενο της Φοίβης) στα φιλαράκια η σιωπή ήταν τόσο άβολη.

Και νομίζω κι οι περισσότερ@ σήμερα δυσκολευόμαστε να αντέξουμε την απώλεια ήχων.

Δεν μπορούμε να κάτσουμε να παρατηρήσουμε κάτι ή να σκεφτούμε χωρίς να ποτίζουμε το κεφάλι μας με ακουστικά ερεθίσματα.

Αισθάνομαι ότι ίσως αυτό βγαίνει σαν μια μια αμυντική λειτουργία του οργανισμού (Defence mode, έτσι θα το λέω από δω και πέρα άμα το ξαναπώ) την οποία την εκτελεί γιατί δεν αντέχουμε τον ήχο των σκέψεων μας.

Όλα είναι πιο ήρεμα όταν τα συνοδεύει ένα μουσικό χαλί.

Ωστόσο, ο ήχος των σκέψεων καμιά φορά είναι εκκωφαντικός και δε θέλουμε να τον ακούσουμε, γιατί μας δυσκολεύει.

Θα ήμασταν εντάξει άραγε να ακούμε συνεχώς τις σκέψεις μας χωρίς κανένα διάλειμμα; Θα ήταν άραγε τα πράγματα καλύτερα χωρίς τη χρήση τόσων ήχων στη ζωή μας.

Τώρα μου έρχεται στι μυαλό η ταινία Silent Wedding (ψάξτε την). Μεταφερόμαστε στο 1953, σε ένα ζωντανό επαρχιακό χωριό.

Ένα νεαρό και πολύ ερωτευμένο ζευγάριετοιμάζεται να παντρευτεί.

Το γλέντι έχει στηθεί, τα φαγητά είναι έτοιμα και οι καλεσμένοι έχουν μαζευτεί.

Ξαφνικά, αξιωματούχοι του ΚΚ και ο σοβιετικός Κόκκινος Στρατός καταφθάνουν στο χωριό και ανακοινώνουν ότι πέθανε ο Στάλιν.

Επιβάλλεται αμέσως 7ήμερο αυστηρό εθνικό πένθος, που απαγορεύει κάθε είδους γιορτή και συγκέντρωση.

Οι χωρικοί, αρνούμενοι να πετάξουν τα φαγητά και να ακυρώσουν τη χαρά του ζευγαριού, αποφασίζουν να κάνουν τον γάμο στα κρυφά.

Κλείνονται σε ένα σπίτι, σφραγίζουν τα παράθυρα και στήνουν το γλέντι σε απόλυτη σιωπή.

Οι καλεσμένοι τρώνε χωρίς να ακούγονται τα πιρούνια (τα έχουν καλύψει με πανιά), πίνουν, χορεύουν χωρίς μουσική και μιλούν μόνο με νοήματα ή ψιθύρους.

Καθώς το αλκοόλ ρέει και η ένταση ανεβαίνει, οι καλεσμένοι ξεχνούν τον φόβο τους.

Η σιωπή «σπάει», κι όταν η σιωπή σπάει … η πραγματικότητα ίσως και να «εισβάλλει» λαθραία με τον πιο βίαιο και ανεπανόρθωτο τρόπο.

Κι ενώ στην αρχή προσπαθούσα να εξάρω την ησυχία τώρα καταλήγω ότι σιωπή και ησυχία είναι μάλλον διαφορετικά πράγματα. ‘Όταν λείπεις εσύ είναι σιωπή, Όταν έφυγες εσύ ήταν σιωπή.

Όταν πέθανες εσύ ήταν σιωπή.

Άκρα του τάφου σιωπή.

Όταν υπήρχες ανάμεσα στα πόδια μου χωρίς να μιλάμε κι απολαμβάναμε την παρουσία μας χωρίς λόγια ήταν ησυχία, γαλήνη, ηρεμία… Τώρα που έγινες φωτογραφία, στην άδεια παραλία, ΣΙΩΠΗ.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες βασιλεύουν οι μάγισσες βουλιάζουνε στο βυθό κι σε βγάζουνε στον αφρό.

Δεν ξέρω ποιος είπε ότι η σιωπή είναι χρυσός. Νομίζω ήθελε να πει πως η ησυχία είναι χρυσός 📝 Γκ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους