Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Επίδαυρος πάντα θα ανοίγει την αγκαλιά της να σε υποδεχτεί, να σε γιατρέψει.

Εδώ στο Ασκληπιείο Επιδαύρου ήταν το σημαντικότερο θεραπευτικό ιερό της αρχαιότητας.

Όταν τυχαίνει να δεις και μια καλή παράσταση φεύγεις διπλά γεμάτη/ος. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης έφερε τους «Πέρσες» του Αισχύλου στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, αφήνοντας το ίδιο το μνημείο να γίνει σκηνικό.

Γύρω από τους ηθοποιούς, μόνο τα πεύκα και κερκίδες, βυθισμένα στο μαύρο.

Στο επίκεντρο ο σκηνοθέτης έβαλε τον πόνο και την οργή για τα θύματα κάθε πολέμου, στο παρελθόν και στο σήμερα. Ο Αισχύλος έγραψε τους «Πέρσες» μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, έχοντας ο ίδιος πολεμήσει εναντίον των Περσών.

Κι όμως, αντί να υμνήσει τη νίκη των Ελλήνων, έδωσε φωνή στους ηττημένους.

Μίλησε για τον πόνο όσων περιμένουν τους ανθρώπους τους να επιστρέψουν από τον πόλεμο, που δε γυρίζουν ποτέ.

Για τον πόνο και την καταστροφή κάθε πολέμου.

Αυτή την ανθρωποκεντρική οπτική είδαμε χτες ως μια ιστορία που επαναλαμβάνεται συνέχεια μέχρι σήμερα.

Στους βασικούς ρόλους: η μαγευτική Μαρία Ναυπλιώτου ως Άτοσσα, ο επιβλητικός Δημήτρης Καταλειφός ως Δαρείος, οι εξαιρετικοί Αναστάσης Ροϊλός ως Ξέρξης και Σταύρος Σβήγκος ως Αγγελιοφόρος.

Εκπληκτικός ο χορός, δεκαεπτά άτομα, χωρίς μικρόφωνα, βασιζόμενοι μονάχα στην μοναδική ακουστική του θεάτρου της Επιδαύρου.

Μόνο ένα μικρόφωνο επί σκηνής, όπου μιλούσε όποιος ηθοποιός ήθελε να τονίσει μια στιγμή του κειμένου.

Οι σκιές των δέντρων, οι παύσεις, οι σιωπές, το παιχνίδι με τα φώτα και τα χρώματα, ο σεβασμός στο μοναδικό φυσικό σκηνικό της Επιδαύρου, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η μουσική, παράσταση με ηχηρά μηνύματα και σύνδεση με το σήμερα.

Δικαίως soldout.

Υγ στην 3η φωτογραφία κατά σειρά, δύο μικρά αλεπουδακια, δίπλα στις κερκίδες του θεάτρου. #Epidaurus #perses #athensepidaurusfestival #ancienttheatreofepidaurus #roadartistblog Athens Epidaurus Festival

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους