Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Μυθολόγοι ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ Της Dora Stathaki Η Ιφιγένεια ήταν κόρη του βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας.

Αδέρφια της ήταν ο Ορέστης και η Ηλέκτρα.

Σύμφωνα με το μύθο, ο ελληνικός στρατός που ήταν συγκεντρωμένος στην Αυλίδα, δεν μπορούσε να αποπλεύσει εναντίον της Τροίας λόγω άπνοιας.

Ο λόγος οφειλόταν στην οργή της θεάς Άρτεμης κατά του Αγαμέμνονα, ο οποίος κυνηγώντας στο άλσος της σκότωσε το ιερό της ελάφι.

Κάποια άλλη εκδοχή λέει ότι ο Αγαμέμνων θυσίαζε κάθε χρόνο στη θεά το ομορφότερο πλάσμα, όμως τη χρονιά που γεννήθηκε η Ιφιγένεια ήταν εκείνη η πιο όμορφη, κι έτσι ο πατέρας της αναγκάστηκε να την προσφέρει.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του μύθου ο πατέρας του Αγαμέμνονα, ο Ατρέας είχε υποσχεθεί στην Άρτεμη τα καλύτερα ζώα από τα κοπάδια του, αλλά στη συνέχεια της απέκρυψε ένα χρυσό πρόβατο.

Τα ομηρικά έπη αναφέρουν μιαν Ιφιάνασσα ως κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας.

Οι τραγικοί την αγνοούν, ενώ αφιερώνουν έργα τους στην Ιφιγένεια.

Άλλοτε πάλι θεωρείται κόρη του Θησέα και της Ελένης και ότι ανατράφηκε από την Κλυταιμνήστρα σαν να ήταν δική της κόρη.

Τέλος, μια ακόμη εκδοχή τη θέλει κόρη του Αγαμέμνονα και της Χρυσηίδας και ότι βρέθηκε στην Ταυρίδα, όταν κατά την επιστροφή στην Ελλάδα μαζί με τον πατέρα της μετά τον Τρωικό πόλεμο την απήγαγαν Σκύθες πειρατές.

Ο μάντης Κάλχας, ο οποίος ακολουθούσε τους Έλληνες στην εκστρατεία, προφήτευσε ότι θα έπνεε ούριος άνεμος, εάν θυσιαζόταν η κόρη του αρχιστράτηγου Αγαμέμνονα Ιφιγένεια, για να εξιλεωθεί η οργισμένη θεά.

Ο φιλόδοξος Αγαμέμνονας, μπροστά στο φοβερό δίλημμα να ματαιώσει την εκστρατεία για να σώσει την κόρη του, αποφασίζει – ύστερα από τις προτροπές του Μενελάου και του Οδυσσέα – να παραγγείλει στη γυναίκα του Κλυταιμνήστρα να μεταβεί με την κόρη τους στην Αυλίδα, προκειμένου να την παντρέψουν με το πρωτοπαλίκαρο των Ελλήνων Αχιλλέα.

Όταν η Κλυταιμνήστρα με την Ιφιγένεια έφτασαν στην Αυλίδα και πληροφορήθηκαν τις πραγματικές προθέσεις του Αγαμέμνονα, τον ικέτευαν να εγκαταλείψει τα φιλόδοξα σχέδιά του και να λυπηθεί την κόρη του.

Ενώ αρχηγός των Μυρμιδόνων πληροφορήθηκε τον δόλο και την εμπλοκή του ονόματός του, προσπάθησε να σταματήσει τη θυσία, όμως όλο το στράτευμα -και οι δικοί του στρατιώτες- επιθυμούσαν την απεμπλοκή από το τέλμα κι ο Αχιλλέας κινδύνεψε με λιθοβολισμό. Ο Αγαμέμνονας τέλεσε τη θυσία κρυφά από την Κλυταιμνήστρα, την οποία, αμέσως μετά, έστειλε πίσω στο Άργος.

Στο μεταξύ, στη διάρκεια της θυσίας η Άρτεμη αντικατέστησε την κόρη με ένα ελάφι ως θύμα, ενώ την ίδια την οδήγησε στην Ταυρίδα, όπου και την έκανε ιέρειά της.

Στη χώρα των Ταύρων (σημερινή Κριμαία), η Ιφιγένεια γίνεται ιέρεια της Άρτεμης και υποχρεώνεται να θυσιάζει κάθε ξένο που φτάνει εκεί.

Ενώ χρόνια αργότερα, ο αδελφός της Ορέστης, καταδιωκόμενος από τις Ερινύες, φτάνει στην Ταυρίδα μαζί με τον φίλο του Πυλάδη.

Η αναγνώριση μεταξύ των αδελφών αποτελεί μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές της αρχαίας δραματουργίας.

Η ιστορία εξελίσσετε με την Ιφιγένεια και τον Ορέστη να δραπετεύουν, παίρνοντας μαζί τους το ιερό ξόανο της Άρτεμης, και επιστρέφουν στην Ελλάδα.

Ας δούμε όμως πως βλέπουν οι τραγικοί την Ιφιγένεια! Για τον Αισχύλο η Ιφιγένεια δεν έχει δική της φωνή.

Δεν μιλά, δεν αντιδρά.

Την περιγράφει ο Χορός: "σαν νεαρή κατσίκα που την άρπαξαν από τον βωμό". Δεν είναι πρόσωπο με ψυχολογία, είναι σύμβολο.

Σύμβολο της αθωότητας που συνθλίβεται από τις αποφάσεις των μεγάλων.

Δεν τον ενδιαφέρει αν θα σωθεί.

Τον ενδιαφέρει τι κοστίζει η φιλοδοξία.

Για τον Αισχύλο, η θυσία της είναι η πρώτη αλυσίδα στο αίμα που θα ακολουθήσει: Ιφιγένεια → Κλυταιμνήστρα σκοτώνει Αγαμέμνονα → Ορέστης σκοτώνει Κλυταιμνήστρα.

Είναι ο σπόρος της κατάρας των Ατρειδών.

Δεν υπάρχει Άρτεμις που τη σώζει, δεν υπάρχει Ταυρίδα. Θυσιάζεται! Και αυτή η σκληρότητα είναι το μήνυμα του Αισχύλου: ο πόλεμος και η "ανάγκη" δεν συγχωρούν.

Όταν ο ηγέτης βάζει το "καλό του έθνους" πάνω από την οικογένεια, το τίμημα είναι αληθινό και αμετάκλητο.

Ευριπίδης - Αισχύλος Είναι η μεγάλη διαφορά στην τύχη της: Ο Ευριπίδης βλέπει την Ιφιγένεια ως άνθρωπο που εξελίσσεται. Ο Αισχύλος τη βλέπει ως ιδέα - την αθωότητα που θυσιάζεται στον βωμό της εξουσίας.

Γι' αυτό ο Αισχύλος είναι πιο τραγικός και πιο βαρύς.

Δεν σου δίνει παρηγοριά.

Σου δίνει μόνο το ερώτημα: Άξιζε; Ο Ευριπίδης δεν την άφησε απλώς να πεθάνει.

Της έδωσε ιστορία, φωνή, επιλογή.

Γιαυτο και τον αγαπάμε πιο πολύ! Ξεκινά σαν τρομαγμένο 15χρονο κορίτσι που κλαίει "δεν θέλω να πεθάνω". Καταλήγει ιέρεια στην Ταυρίδα που σώζει τον ίδιο της τον αδερφό.

Από θύμα γίνεται πρωταγωνίστρια.

Η σκηνή που αναγνωρίζει τον Ορέστη μετά από χρόνια... "Αδερφέ μου; Ζεις;". Ρίχνει γροθιά στην καρδιά.

Εκεί κερδίζει ο Ευριπίδης! Δεν περιμένει απλώς τη διάσωςή της η Ιφιγένεια…. Βάζει το σχέδιο για να κλέψουν το ξόανο της Άρτεμης και να φύγουν.

Λέει "αν πρέπει να πεθάνω, ας έχει νόημα". Η Ιφιγένεια του Ευριπίδη δεν έμεινε στη σιωπή του βωμού.

Σώθηκε, στάθηκε στα πόδια της και μεταμόρφωσε τον πόνο σε δύναμη.

Από θυσία έγινε ιέρεια, από κόρη έγινε σωτήρας του αδερφού της.

Μας θυμίζει ότι ακόμα και όταν η μοίρα φαίνεται αμετάκλητη, η ανθρωπιά, το θάρρος και η αγάπη μπορούν να γράψουν άλλο τέλος.

Και ίσως αυτό είναι η πιο μεγάλη νίκη απέναντι στον πόλεμο.

Η κόρη του Αγαμέμνονα δεν ήταν απλώς το τίμημα για να σαλπάρουν τα καράβια προς την Τροία.

Ήταν η απόδειξη ότι η λύτρωση υπάρχει! Ο Ευριπίδης της χάρισε μια δεύτερη ζωή, για να μας πει πως η θυσία έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί τη ζωή, όχι τον θάνατο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους