Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα τεράστιο μάθημα ζωής και αφήγησης Paint: Andrew Wyeth: Christina's world, 1948 MOMA Είναι ήδη σπίτι της.

Τόσο κοντά, τόσο μακριά.

Εκεί μένει, στο λόφο.

Το λιβάδι δεν αποτελεί εμπόδιο, είναι το όλο ζήτημα Ο μέγας της ζωγράφος της απουσίας Andrew Wyeth παρακολουθεί την Christina Olson στην προσπάθεια της να το διασχίσει.

Ο ζωγράφος βυθομετρά την απόσταση, η Christina έχει απαρνηθεί το αναπηρικό καροτσάκι.

Τραβάει τον εαυτό της μπήγοντας τα δάχτυλα στο χώμα. Ο Wyerh ζωγραφίζει ακριβώς αυτό και μόνο Το πρόσωπο και το σώμα της γυρισμένο στο κοινό.

Ο θεατής δεν παίρνει κάποια άμεση πληροφορία για το πως νιώθει η Christina.

Καμία έκφραση, καμία λαϊκιστικη απάντηση.

Το κενό ανάμεσα στο σώμα και το ανήκειν.

Το σπίτι με το στάβλο και την ανοιχτή θέα.

Εκεί είναι η ζωή της ή... Πηγαίνει προς τα εκεί ή μήπως τραβιέται προς τα πίσω Τελικά πόσο μακριά μπορεί να είναι κάτι που σου ανήκει ήδη ή νομίζεις. Το δύσκολο ερώτημα που μας κατατρέχει ακόμα και σήμερα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους