"Τελείωσε η εποχή των λαγών. Σήμερα απεργούμε!": Σαν σήμερα, νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου 1962, η UIL ("Ιταλική Ένωση Εργασίας") μαζί με την πουλημένη ηγεσία του SIDA ("Ιταλικό Συνδικάτο Αυτοκινήτου...

Πλήρες Κείμενο:

"Τελείωσε η εποχή των λαγών. Σήμερα απεργούμε!": Σαν σήμερα, νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου 1962, η UIL ("Ιταλική Ένωση Εργασίας") μαζί με την πουλημένη ηγεσία του SIDA ("Ιταλικό Συνδικάτο Αυτοκινήτου"), διασπούν το ενιαίο συνδικαλιστικό μέτωπο με άλλες οργανώσεις και υπογράφουν συμφωνία-κουρελόχαρτο με την εργοδοσία της FIAT.

Το καλοκαίρι του 1962 η FIAT αναπτυσσόταν ραγδαία και είχε γίνει ο μεγαλύτερος βιομηχανικός όμιλος της χώρας.

Απασχολούσε πάνω από 100.000 εργαζόμενους, πολλοί από τους οποίους ήταν νέοι μετανάστες από τον Ιταλικό Νότο.

Χιλιάδες εργάτες, κυρίως από τη Σικελία, την Καλαβρία και την Απουλία, μετανάστευαν στο Τορίνο για να εργαστούν στις γραμμές παραγωγής.

Παρά την ανάπτυξη, οι εργάτες αντιμετώπιζαν εντατικοποίηση της εργασίας, χαμηλούς μισθούς σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας, αυστηρή εργοστασιακή πειθαρχία, και περιορισμένα συνδικαλιστικά δικαιώματα Την άνοιξη του 1962 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την ανανέωση της συλλογικής σύμβασης των μεταλλεργατών.

Οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν ουσιαστικές αυξήσεις μισθών,, καλύτερες αμοιβές για ειδικότητες και βάρδιες, βελτίωση των συνθηκών εργασίας και μεγαλύτερη συνδικαλιστική εκπροσώπηση.

Παράλληλα οργανώνονταν απεργίες και στάσεις εργασίας που ασκούσαν πίεση στην εργοδοσία.

Η διοίκηση της FIAT επιδίωκε να σπάσει την ενότητα των συνδικάτων και να κλείσει συμφωνία με έκεινες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που ελέγχονταν η επηρεάζονταν απο ξεπουλημένους εργατοπατέρες.. Έτσι διαπραγματεύτηκε χωριστά με τη UIL και τη SIDA, οργανώσεις "πρόθυμες" για "ταξική ειρήνη" με αντάλλαγμα παραχωρήσεις-κοροιδία. Η FIAT δεν επέλεξε τυχαία να διαπραγματευτεί με τη UIL και τη SIDA.

H "Ιταλική Ένωση Εργασίας"(UIL) είχε στην ηγεσία της "προοδευτικούς" Σοσιαλδημοκράτες οι οποίοι παρά τα μεγάλα "φιλεργατικά" λόγια στην πραγματικότητα θεωρούσαν ότι η συνέχιση των απεργιών ήταν "επικίνδυνη" και προσπαθούσαν να κλείσουν τις κινητοποιήσεις επιδιώκοντας μια "συμφωνία" με βάση το τι έδινε η εργοδοσία και όχι με βάση τα αιτήματα των απεργιών.

Υποστήριζαν τον λεγόμενο "υπεύθυνο συνδικαλισμό", δηλαδή τα παζάρια με την εργοδοσία χωρίς απεργίες και κινητοποιήσεις.

Η "SIDA" (Ιταλικό Συνδικάτο Αυτοκινήτου) είχε δημιουργηθεί ειδικά στον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας και αντλούσε τη δύναμή της σχεδόν αποκλειστικά από τη FIAT.

Ήταν ένα κίτρινο συνδικάτο, γνωστό για τις πολύ στενές σχέσεις της διοίκησης του με την διοίκηση της FIAT, που συστηματικά απέφευγε και εμπόδιζε κάθε εργατική κινητοποιήση, σύγκρουση και απεργία. Η SIDA προωθούσε τη συνεργασία με την εργοδοσία.

Επίσης, η FIAT (και γεινικά η Ιταλική εργοδοσία) ήθελαν να απομονώσουν την CGIL ("Γενική Ιταλική Συνομοσπονδία Εργασίας") και την FIM-CISL ("Ιταλική Ομοσπονδία Μεταλλεργατών"), κλαδική οργάνωση της CISL, συνδικαλιστικές οργανώσεις στις οποίες είχαν σημαντική επιρροή οι Κομμουνιστές.

Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου 1962, η UIL και η SIDA υπέγραψαν μια συμφωνία-κοροιδία με τη FIAT χωρίς να ικανοποιούνται τα αιτήματα των εργατών.

O στόχος ήταν να παρουσιαστεί η συμφωνία-κουρελόχαρτο ως "νίκη" και οι εργάτες να γυρίσουν σπίτι τους και να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις που βρισκόντουσαν σε εξέλιξη. Η CGIL και η FIM-CISL αρνήθηκαν να την υπογράψουν, Η είδηση για την προδοσία διαδόθηκε αμέσως στα εργοστάσια του Τορίνο.

Το απόγευμα της Κυριακής 7 Ιουλίου, λίγες ώρες μετά τη δημοσιοποίηση της χωριστής συμφωνίας που υπέγραψαν η UIL και η SIDA με τη FIAT, χιλιάδες οργισμένοι εργάτες από τα εργοστάσια της FIAT, κυρίως από το Μιραφιόρι αλλά και από άλλα εργοστάσια της πόλης, συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία της UIL στην Piazza Statuto, στο δυτικό άκρο του ιστορικού κέντρου του Τορίνο.

Αρχικά οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα κατά της ηγεσίας της UIL, ζητώντας να ανακληθεί η συμφωνία και να συνεχιστεί ο αγώνας.

Κυριαρχούσαν συνθήματα όπως "UIL traditrice!" ("Προδότρα UIL!") και "Venduti!" ("Ξεπουλημένοι!"). Όταν οι εργάτες προσπάθησαν να πλησιάσουν ή να εισέλθουν στα γραφεία της UIL, βγήκε μπροστά το αστικό κράτος, (το κράτος της εργοδοσίας) για να προστατεύσει τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες.

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν στους εργάτες με γκλομπ και δακρυγόνα.

Η οργή ξεχείλισε.

Η απάντηση των εργατών ήταν άμεση: Αρχισαν να ξηλώνουν τα πεζοδρόμια και να πετούν πέτρες, ξύλα, σιδερένια αντικείμενα και ό,τι άλλο έβρισκαν πρόχειρο.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα η Piazza Statuto μετατράπηκε σε πεδίο μάχης.

Για τρία μερόνυχτα (μέχρι 9 Ιουλίου) οι συγκρούσεις μεταφέρονταν από δρόμο σε δρόμο γύρω από την πλατεία.

Οι διαδηλωτές έστηναν πρόχειρα οδοφράγματα, αναποδογύριζαν αυτοκίνητα και χρησιμοποιούσαν υλικά από οικοδομές και εργοτάξια για να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις της αστυνομίας.

Η αστυνομία πραγματοποιήσε συνεχείς εφόδους και μαζική χρήση γκλομπ και δακρυγόνων.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της εποχής, περισσότεροι από 1.200 αστυνομικοί κινητοποιήθηκαν για την καταστολή των επεισοδίων.

Οι τραυματίες ανήλθαν σε δεκάδες διαδηλωτές και εκατοντάδες αστυνομικούς, ενώ πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 90 συλλήψεις και εκατοντάδες προσαγωγές.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι οι συγκρούσεις δεν οργανώθηκαν από κάποια συνδικαλιστική ή κομματική ηγεσία.

Αντίθετα, τόσο η ηγεσία της CGIL όσο και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) (που έβγαζε πύρινους λόγους για "Σοσιαλισμό", "αγώνες" κ.α) όταν οι εργάτες συγκρούστηκαν με την αστυνομία αρχικά άρχισαν να τους αποκαλούν "προβοκάτορές" και "χούλιγκαν" Ωστόσο, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι ο βασικός κορμός των συγκρούσεων αποτελούνταν από εργάτες της FIAT, ιδιαίτερα νέους και εσωτερικούς μετανάστες, οι οποίοι αισθάνονταν ότι δεν εκπροσωπούνταν πλέον από τις υπάρχουσες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Η ιστορική σημασία των εργατικών κινητοποιήσεων στην Piazza Statuto βρίσκεται στο ότι ήταν η πρώτη μεγάλη μεταπολεμική εργατική σύγκρουση στην Ιταλία που στράφηκε ταυτόχρονα εναντίον της εργοδοσίας, της κρατικής καταστολής και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Για τον λόγο αυτό θεωρείται σήμερα από πολλούς ιστορικούς ένα από τα σημαντικότερα προμηνύματα του "Θερμού Φθινοπώρου" του 1969 και της ανάπτυξης των νέων μορφών εργατικού αγώνα που χαρακτήρισαν την Ιταλία της δεκαετίας του 1960.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους