Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περί Πλήξης Αν ας πούμε η ζωή είναι θεατρική σκηνή, τότε η πλήξη είναι ο ηθοποιός που ξεχνά τα λόγια του και κοιτάζει αμήχανα το κοινό, ελπίζοντας να πέσει η αυλαία.

Δεν φέρει τον δραματικό στόμφο της θλίψης ούτε το ελπιδοφόρο χαμόγελο της χαράς, μου φαίνεται είναι κάτι ανάμεσα δηλαδή ένα γκρι που σέρνεται, μια σούπα άνοστη που επιμένει να σερβίρεται καθημερινά.

Η πλήξη δεν ταυτίζεται με την δυστυχία πάει περισσότερο προς προθέρμανση μεριά.

Είναι εκείνη η στιγμή που κοιτάς τον ανεμιστήρα να γυρίζει και νιώθεις πως ο μόνος που έχει στόχο στη ζωή του είναι το ανεμιστηράκι.

Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, η πλήξη δεν είναι προϊόν έλλειψης πραγμάτων.

Σήμερα μάλιστα έχει το πρόσωπο της υπερπροσφοράς.

Ζούμε σε εποχή όπου μπορείς να δεις έναν πιγκουίνο να παίζει μπάσο στο TikTok, έναν Ιάπωνα να φτιάχνει origami με τα φρύδια του και έναν Αμερικανό να δοκιμάζει 100 είδη αναψυκτικού σε 5 λεπτά κι όμως, βαριέσαι. Γιατί; Διότι ο εγκέφαλος σου είναι σαν παιδί που του έδωσαν δώρο ένα τεράστιο κουτί, αλλά μέσα στο κουτί είχε μόνο ένα εγχειρίδιο χρήσης.

Θυμάμαι, παιδί, είχαμε δύο τηλεοπτικά κανάλια.

Και η πλήξη τότε είχε γεύση απόγευμα Κυριακής με Στρουμφάκια.

Καθόσουν στο πάτωμα, έβλεπες τον Μπαμπαστρούμφ να επαναλαμβάνει τις ίδιες ηθικοδιδακτικές οδηγίες, τον Σκουντούφλη να πέφτει για δέκατη φορά σε πέντε λεπτά και τον Δρακουμέλ να αποτυγχάνει ξανά και ξανά, με αξιοθαύμαστη προσήλωση.

Ήξερες βαθιά μέσα σου ότι αυτό είναι.

Δεν θα υπάρξει climax, δεν θα σωθεί κανείς ούτε θα χαθεί.

Ήταν μια πλήξη δηλαδη καθαρή, έντιμη, χωρίς προσδοκίες, κάτι σαν φακές χωρίς αλάτι.

Σήμερα η πλήξη εχει τη μάσκα του ενθουσιασμού.

Είναι η ώρα που ανοίγεις Netflix και κοιτάς 500 ταινίες για μια ώρα, μόνο και μόνο για να καταλήξεις να βλέπεις ξανά το επεισόδιο του “Friends” όπου ο Ross φωνάζει “We were on a break!”. Είναι η κουβέντα με φίλους που έχει καταντήσει να είναι ανταλλαγή λογαριασμών streaming και συστάσεων για podcastsι.

Είναι το doomscrolling, δηλαδή το scrolling της καταδίκης, ένα τελετουργικό νευρικό τικ που κάνει τον αντίχειρά σου πιο μυώδη από το μυαλό σου.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι ήρωες της πλήξης.

Είναι εκείνοι που κάθονται σε μια καρέκλα χωρίς κινητό, χωρίς βιβλίο, χωρίς μουσική, και κοιτάζουν τον τοίχο.

Όχι γιατί διαλογίζονται, αλλά γιατί έχουν παραδοθεί.

Αυτοί είναι οι Στωικοί της εποχής μας.

Δεν περιμένουν κάτι από τη ζωή, κι έτσι η πλήξη τους είναι καθαρή και αδιαπραγμάτευτη.

Δεν παλεύουν με τον χρόνο και αφήνονται να τους περάσει από πάνω.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν αντέχει ούτε την ησυχία ούτε την επανάληψη.

Θέλει κάθε στιγμή του να είναι γεμάτη ενδιαφέρον, σαν να είναι κριτής σε διαγωνισμό ταλέντων.

Αλλά αυτός ο πυρετός και αυτή η μανία του "αμέσως τώρα", καταλήγει σε έναν τεράστιο, συλλογικό χασμουρητό.

Και τελικά τι είναι η πλήξη; Ίσως είναι η κραυγή του νου που δεν αντέχει την απουσία νοήματος.

Ίσως είναι το σύμπτωμα της αλήθειας ότι τίποτα, μα τίποτα, δεν είναι τόσο ενδιαφέρον όσο μας υποσχέθηκαν.

Ίσως είναι το αόρατο χέρι που μας σπρώχνει προς τη δημιουργία, όχι απαραίτητα επειδή έχουμε κάποιου είδους έμπνευση.

Κι αν η πλήξη είναι αναπόφευκτη, ας την αντιμετωπίσουμε με το μόνο όπλο που μας μένει: τον ελαφρύ σαρκασμό.

Άλλωστε, τίποτα δεν κάνει πιο ευχάριστο το ανούσιο από ένα χαμόγελο με μισόκλειστο βλέμμα και μια δόση ειρωνείας.

Κι αυτό, φίλε αναγνώστη, είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που είχα να σου πω σήμερα και το αφιερώνω σε όσους βλέπουν ακόμα μαύρο στους δέκτες της τηλεόρασης τούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους