Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι “δύσκολα παιδιά”. Είναι δύσκολοι δρόμοι σε μια κοινωνία που αρνείται να τους στρώσει…κάθε μέρα, κάποιες οικογένειες δεν ζουν απλώς…. Αναμετριούνται με ένα σύστημα που τους θυμάται μόνο όταν συγκινηθεί….Μετά ξεχνά…! Ξεχνά ότι το “αυτονόητο” για κάποιους … είναι καθημερινή μάχη για άλλους.

Ότι η πρόσβαση δεν είναι πολυτέλεια.

Ότι η υποστήριξη δεν είναι χάρη.

Δεν είναι “ειδικές ανάγκες”…. Είναι καθημερινές ανάγκες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες.

Μια οικογένεια που μεγαλώνει παιδί ΑμεΑ δεν ζητάει προνόμια.

Ζητάει να μπορεί το παιδί της να ζήσει, να εκπαιδευτεί, να μετακινηθεί, να υπάρχει μέσα σε έναν κόσμο που σχεδιάστηκε χωρίς αυτό.

Και μέσα σε αυτόν τον αγώνα… δεν υπάρχει ρομαντισμός.

Υπάρχει εξάντληση….Υπάρχει γραφειοκρατία.

Υπάρχει αναμονή… Υπάρχει μια διαρκής διαπραγμάτευση για τα αυτονόητα.

Και εμείς; Συγκινούμαστε εύκολα.

Σχολιάζουμε όμορφα.

Και συνεχίζουμε σαν να μην είδαμε τίποτα…. όμως η αλήθεια δεν αλλάζει με την αποστροφή του βλέμματος: Η αποδοχή όμως δεν είναι reaction.

Η συμπερίληψη δεν είναι λεζάντα…Η υποστήριξη δεν είναι στιγμιαία ευαισθησία…! Είναι δομές.

Είναι πρόσβαση.

Είναι εκπαίδευση.

Είναι υγεία.

Είναι παρουσία.

Είναι δικαίωμα.

Κάθε φορά που λέμε “μπράβο στους γονείς που παλεύουν”, ας αναρωτηθούμε: γιατί πρέπει να παλεύουν μόνοι τους; Κάθε φορά που συγκινούμαστε, ας αναρωτηθούμε: τι αλλάξαμε μετά τη συγκίνηση; Η αλήθεια είναι σκληρή: η κοινωνία δεν αποτυγχάνει από άγνοια…. Αποτυγχάνει από συνήθεια να θεωρεί το δύσκολο, “πρόβλημα των άλλων”. Όταν ένα παιδί αποκλείεται, δεν είναι η αναπηρία που το περιορίζει.

Είναι η κοινωνική μας άνεση που δεν θέλει να ενοχληθεί… και όσο βαφτίζουμε την αδράνεια “ευαισθησία”, θα συνεχίσουμε να χειροκροτούμε τις οικογένειες που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν…. Όχι να ζήσουν… Να επιβιώσουν!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους