@christyiero Δεν ξέρω αν ο γιος μου σήμερα καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημα της προσευχής. Είναι ακόμη μικρός. Ξέρω όμως ότι τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο με όσα τους λέμε. Μεγαλώνουν κυρίως με όσα ζουν καθημερινά μέσα στο σπίτι τους. Γι’ αυτό, κάθε πρωί πριν ξεκινήσει η ημέρα μας και κάθε βράδυ πριν κοιμηθούμε, αφιερώνουμε λίγα λεπτά στην προσευχή. Δεν είναι κάτι που γίνεται από υποχρέωση ούτε από φόβο. Είναι μια μικρή στιγμή ηρεμίας, ευγνωμοσύνης και επικοινωνίας με τον Θεό. Είναι ο τρόπος μας να ξεκινάμε την ημέρα με ευλογία και να την ολοκληρώνουμε με γαλήνη. Το πρωί ζητάμε από τον Θεό να φωτίζει τον δρόμο μας, να μας δίνει δύναμη να κάνουμε το καλό, να προστατεύει την οικογένειά μας και όλους τους ανθρώπους. Το βράδυ Τον ευχαριστούμε για όσα ζήσαμε Του εμπιστευόμαστε όσα μας απασχολούν και αφήνουμε στα χέρια Του την επόμενη ημέρα. Μέσα σε αυτά τα λίγα λεπτά δεν προσπαθώ να μάθω στο παιδί μου απλώς μερικά λόγια. Προσπαθώ να του δείξω ότι υπάρχει πάντα ένας τόπος όπου μπορεί να βρει παρηγοριά, δύναμη και ελπίδα. Ότι στις όμορφες στιγμές υπάρχει χώρος για ευγνωμοσύνη και στις δύσκολες υπάρχει χώρος για προσευχή. Πιστεύω ότι η πίστη δεν μεταδίδεται με πίεση ούτε με μεγάλα λόγια. Καλλιεργείται μέσα από το παράδειγμα. Μέσα από μικρές καθημερινές συνήθειες που γίνονται κομμάτι της ζωής. Όταν ένα παιδί βλέπει τους γονείς του να προσεύχονται με ειλικρίνεια, μαθαίνει ότι ο Θεός δεν είναι κάτι μακρινό, αλλά μια ζωντανή παρουσία στην καθημερινότητά του. Δεν ξέρω τι θα θυμάται όταν μεγαλώσει. Ίσως να μη θυμάται όλες τις λέξεις που λέγαμε μαζί. Εύχομαι όμως να θυμάται την αίσθηση εκείνων των στιγμών. Την ηρεμία του σπιτιού, το φως μπροστά στις εικόνες, το χέρι μας ενωμένο την ώρα της προσευχής και τη βεβαιότητα ότι ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Σε έναν κόσμο που κινείται όλο και πιο γρήγορα, θεωρώ ότι αυτά τα λίγα λεπτά έχουν ανεκτίμητη αξία. Είναι μια υπενθύμιση να σταματήσουμε για λίγο, να ευχαριστήσουμε, να αναλογιστούμε, να ζητήσουμε δύναμη και να συνεχίσουμε με περισσότερη αγάπη και ταπείνωση. Δεν γνωρίζω τι επιφυλάσσει η ζωή για το παιδί μου. Εύχομαι όμως, όπου κι αν βρεθεί, ό,τι κι αν αντιμετωπίσει, να θυμάται ότι μπορεί πάντα να στραφεί στον Θεό. Αν κάποτε η προσευχή γίνει το στήριγμά του, η παρηγοριά του και η ελπίδα του στις δύσκολες στιγμές, τότε θα αισθάνομαι πως του έχω αφήσει μια από τις πιο πολύτιμες κληρονομιές. Γιατί οι μεγαλύτερες παρακαταθήκες που δίνουμε στα παιδιά μας δεν είναι υλικές. Είναι οι αξίες, η πίστη, η αγάπη και το παράδειγμα που τους αφήνουμε μέσα από την ίδια μας τη ζωή. #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω αν ο γιος μου σήμερα καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημα της προσευχής.

Είναι ακόμη μικρός.

Ξέρω όμως ότι τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο με όσα τους λέμε.

Μεγαλώνουν κυρίως με όσα ζουν καθημερινά μέσα στο σπίτι τους.

Γι’ αυτό, κάθε πρωί πριν ξεκινήσει η ημέρα μας και κάθε βράδυ πριν κοιμηθούμε, αφιερώνουμε λίγα λεπτά στην προσευχή.

Δεν είναι κάτι που γίνεται από υποχρέωση ούτε από φόβο.

Είναι μια μικρή στιγμή ηρεμίας, ευγνωμοσύνης και επικοινωνίας με τον Θεό.

Είναι ο τρόπος μας να ξεκινάμε την ημέρα με ευλογία και να την ολοκληρώνουμε με γαλήνη.

Το πρωί ζητάμε από τον Θεό να φωτίζει τον δρόμο μας, να μας δίνει δύναμη να κάνουμε το καλό, να προστατεύει την οικογένειά μας και όλους τους ανθρώπους.

Το βράδυ Τον ευχαριστούμε για όσα ζήσαμε Του εμπιστευόμαστε όσα μας απασχολούν και αφήνουμε στα χέρια Του την επόμενη ημέρα.

Μέσα σε αυτά τα λίγα λεπτά δεν προσπαθώ να μάθω στο παιδί μου απλώς μερικά λόγια.

Προσπαθώ να του δείξω ότι υπάρχει πάντα ένας τόπος όπου μπορεί να βρει παρηγοριά, δύναμη και ελπίδα.

Ότι στις όμορφες στιγμές υπάρχει χώρος για ευγνωμοσύνη και στις δύσκολες υπάρχει χώρος για προσευχή.

Πιστεύω ότι η πίστη δεν μεταδίδεται με πίεση ούτε με μεγάλα λόγια.

Καλλιεργείται μέσα από το παράδειγμα.

Μέσα από μικρές καθημερινές συνήθειες που γίνονται κομμάτι της ζωής.

Όταν ένα παιδί βλέπει τους γονείς του να προσεύχονται με ειλικρίνεια, μαθαίνει ότι ο Θεός δεν είναι κάτι μακρινό, αλλά μια ζωντανή παρουσία στην καθημερινότητά του.

Δεν ξέρω τι θα θυμάται όταν μεγαλώσει.

Ίσως να μη θυμάται όλες τις λέξεις που λέγαμε μαζί.

Εύχομαι όμως να θυμάται την αίσθηση εκείνων των στιγμών.

Την ηρεμία του σπιτιού, το φως μπροστά στις εικόνες, το χέρι μας ενωμένο την ώρα της προσευχής και τη βεβαιότητα ότι ποτέ δεν είμαστε μόνοι.

Σε έναν κόσμο που κινείται όλο και πιο γρήγορα, θεωρώ ότι αυτά τα λίγα λεπτά έχουν ανεκτίμητη αξία.

Είναι μια υπενθύμιση να σταματήσουμε για λίγο, να ευχαριστήσουμε, να αναλογιστούμε, να ζητήσουμε δύναμη και να συνεχίσουμε με περισσότερη αγάπη και ταπείνωση.

Δεν γνωρίζω τι επιφυλάσσει η ζωή για το παιδί μου.

Εύχομαι όμως, όπου κι αν βρεθεί, ό,τι κι αν αντιμετωπίσει, να θυμάται ότι μπορεί πάντα να στραφεί στον Θεό.

Αν κάποτε η προσευχή γίνει το στήριγμά του, η παρηγοριά του και η ελπίδα του στις δύσκολες στιγμές, τότε θα αισθάνομαι πως του έχω αφήσει μια από τις πιο πολύτιμες κληρονομιές.

Γιατί οι μεγαλύτερες παρακαταθήκες που δίνουμε στα παιδιά μας δεν είναι υλικές.

Είναι οι αξίες, η πίστη, η αγάπη και το παράδειγμα που τους αφήνουμε μέσα από την ίδια μας τη ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους