Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για να φυλάξεις την ειρήνη της ψυχής σου, πρέπει να μάθεις να μη μαλώνεις με εκείνους που νομίζουν πως έχουν πάντοτε δίκιο.

Δεν είναι κάθε συζήτηση ευλογημένη.

Δεν είναι κάθε αντιλογία ωφέλιμη.

Δεν είναι κάθε άνθρωπος έτοιμος να δεχθεί έναν λόγο αληθείας, ακόμη κι αν αυτός ο λόγος λέγεται με αγάπη.

Υπάρχουν καρδιές που ακούν.

Υπάρχουν όμως και καρδιές που έχουν κλείσει από τον εγωισμό.

Και όταν ο άνθρωπος κλειστεί μέσα στο «εγώ» του, τότε δεν ζητά την αλήθεια· ζητά να επιβεβαιωθεί.

Δεν συνομιλεί για να φωτιστεί· αντιλέγει για να νικήσει.

Δεν ακούει τον άλλον· ακούει μόνο τη δική του φωνή.

Ο εγωισμός είναι μεγάλο σκοτάδι.

Κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει πως δεν έχει ανάγκη από διόρθωση, από συμβουλή, από μετάνοια.

Τον κάνει να βλέπει όλους τους άλλους λάθος και τον εαυτό του πάντοτε σωστό.

Κι έτσι, αντί να ανοίγει η ψυχή του στο φως του Θεού, κλείνεται όλο και περισσότερο στη σκληρότητα της γνώμης του. Ο Χριστιανός όμως δεν καλείται να κερδίζει καβγάδες.

Καλείται να κερδίζει την καρδιά του.

Δεν καλείται να αποδεικνύει διαρκώς ότι έχει δίκιο.

Καλείται να ζει με αλήθεια, ταπείνωση, πραότητα και διάκριση.

Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να μιλήσεις.

Υπάρχουν όμως και στιγμές που πρέπει να σωπάσεις.

Και η διάκριση είναι να γνωρίζεις πότε ο λόγος οικοδομεί και πότε γίνεται αφορμή ταραχής.

Η σιωπή δεν είναι πάντοτε αδυναμία.

Πολλές φορές είναι πνευματική αρχοντιά.

Η υποχώρηση δεν είναι πάντοτε ήττα.

Πολλές φορές είναι νίκη απέναντι στον θυμό.

Και το να μην απαντάς σε κάθε πρόκληση δεν σημαίνει πως δεν έχεις λόγο· σημαίνει πως έχεις μάθει να προστατεύεις την ειρήνη που σου χάρισε ο Θεός.

Όταν βλέπεις πως ο άλλος δεν θέλει να ακούσει, μην εξαντλείς την ψυχή σου σε άκαρπες αντιπαραθέσεις.

Μην αφήνεις τον θυμό του να γίνει δικός σου θυμός.

Μην αφήνεις τον εγωισμό του να ξυπνήσει τον δικό σου.

Μην επιτρέπεις σε έναν καβγά να σου κλέψει την προσευχή, την πραότητα και την εσωτερική σου γαλήνη.

Ο άνθρωπος του Θεού δεν είναι εκείνος που έχει πάντα την τελευταία λέξη.

Είναι εκείνος που ξέρει να λέει την αλήθεια με αγάπη και να σωπαίνει με προσευχή.

Είναι εκείνος που προτιμά να χάσει μια συζήτηση, παρά να χάσει την ειρήνη του.

Είναι εκείνος που δεν θέλει να ταπεινώσει τον άλλον, αλλά να μη χάσει ο ίδιος την ταπείνωση.

Και όταν ο λόγος σου δεν γίνεται δεκτός, άφησέ τον στα χέρια του Θεού.

Μη γίνεσαι σκληρός.

Μη γίνεσαι πικρός.

Μη λες μέσα σου: «Δεν καταλαβαίνει». Πες καλύτερα: «Κύριε, φώτισέ τον, όπως φωτίζεις κι εμένα.

Θεράπευσέ τον, όπως χρειάζομαι κι εγώ θεραπεία.

Φύλαξέ τον από τον εγωισμό, όπως φύλαξε κι εμένα από την υπερηφάνεια». Γιατί πολλές φορές, πίσω από έναν άνθρωπο που επιμένει πως έχει πάντα δίκιο, κρύβεται μια ψυχή πληγωμένη, φοβισμένη ή αδύναμη να δεχθεί την αλήθεια.

Κι εκεί χρειάζεται όχι περισσότερη φωνή, αλλά περισσότερη προσευχή.

Όχι περισσότερη αντιλογία, αλλά περισσότερη αγάπη.

Όχι περισσότερη ένταση, αλλά περισσότερη υπομονή.

Η αληθινή πνευματική νίκη δεν είναι να αποδείξεις ότι εσύ είσαι σωστός και ο άλλος λάθος.

Η αληθινή νίκη είναι να μείνεις του Χριστού μέσα στην ένταση.

Να μη χάσεις την καλοσύνη σου.

Να μη χάσεις την ειρήνη σου.

Να μη χάσεις την αγάπη σου.

Να μη βγει από το στόμα σου λόγος που πληγώνει, αλλά λόγος που θεραπεύει ή σιωπή που προσεύχεται.

Γι’ αυτό, παιδί μου, μη μαλώνεις με εκείνους που έχουν κάνει τον εγωισμό τους θρόνο και τη γνώμη τους νόμο.

Μίλησε όταν πρέπει, με αγάπη.

Σώπα όταν χρειάζεται, με ταπείνωση.

Προσευχήσου πάντοτε, με καρδιά καθαρή.

Και να θυμάσαι: η ειρήνη της ψυχής αξίζει περισσότερο από μια νίκη σε έναν καβγά.

Η ταπείνωση αξίζει περισσότερο από μια δικαίωση.

Και η αγάπη του Χριστού αξίζει περισσότερο από το να έχεις πάντοτε την τελευταία λέξη. **π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος**

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους