Original Post

Πλήρες Κείμενο:

**Κήρυγμα Κυριακής Ε΄ Ματθαίου** **«Ο Χριστός ελευθερώνει τον άνθρωπο»** Αγαπητοί μου αδελφοί, Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς μεταφέρει στη χώρα των Γεργεσηνών.

Εκεί, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός συναντά δύο ανθρώπους ταλαιπωρημένους, βασανισμένους, δαιμονισμένους, που ζούσαν μακριά από την κοινωνία των ανθρώπων, μέσα στα μνήματα.

Ήταν άνθρωποι που είχαν χάσει την ειρήνη τους, την ελευθερία τους, την αξιοπρέπειά τους.

Δεν ζούσαν πραγματικά· υπέφεραν, φόβιζαν, πληγώνονταν και πλήγωναν.

Και όμως, ο Χριστός δεν τους αποφεύγει.

Δεν τους περιφρονεί.

Δεν τους καταδικάζει.

Πηγαίνει κοντά τους.

Διότι ο Χριστός ήρθε στον κόσμο όχι για τους «καθώς πρέπει», όχι για εκείνους που νομίζουν πως είναι υγιείς και τέλειοι, αλλά για κάθε πληγωμένη ψυχή, για κάθε άνθρωπο που βασανίζεται, για κάθε καρδιά που έχει χάσει τον δρόμο της.

Οι δαιμονισμένοι εκείνοι άνθρωποι ζούσαν στα μνήματα.

Αυτό δεν είναι τυχαίο.

Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό, όταν αφήνει μέσα του να κυριαρχήσει το σκοτάδι, ο εγωισμός, το πάθος, η κακία, η απελπισία, τότε μοιάζει να ζει μέσα σε πνευματικά μνήματα.

Μπορεί να κινείται, να εργάζεται, να μιλά, να φαίνεται ζωντανός, αλλά η ψυχή του να είναι κουρασμένη, δεμένη και άδεια από ειρήνη. Ο Χριστός όμως έρχεται για να λύσει τα δεσμά.

Έρχεται για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από κάθε μορφή σκλαβιάς.

Από τη σκλαβιά της αμαρτίας, από τη σκλαβιά των παθών, από τη σκλαβιά του φόβου, από τη σκλαβιά της απελπισίας.

Εκεί όπου ο άνθρωπος δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του, εκεί επεμβαίνει η δύναμη και η αγάπη του Θεού. Στο Ευαγγέλιο βλέπουμε και κάτι πολύ συγκλονιστικό.

Οι δαίμονες αναγνωρίζουν τον Χριστό και τρέμουν μπροστά Του.

Αυτό μάς δείχνει ότι καμία δύναμη του κακού δεν είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη του Θεού.

Όσο κι αν φαίνεται μερικές φορές το σκοτάδι δυνατό, όσο κι αν η αμαρτία πληγώνει τον άνθρωπο, όσο κι αν ο πειρασμός παρουσιάζεται ισχυρός, μπροστά στον Χριστό όλα αυτά χάνουν τη δύναμή τους.

Ο άνθρωπος όμως πρέπει να θέλει να δεχθεί τον Χριστό.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο τραγικό σημείο της σημερινής περικοπής.

Οι κάτοικοι της περιοχής, αντί να χαρούν που δύο άνθρωποι ελευθερώθηκαν, αντί να δοξάσουν τον Θεό για το θαύμα, παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει από τα όριά τους. Γιατί; Διότι έχασαν τους χοίρους τους.

Έβαλαν την ύλη πάνω από τον άνθρωπο.

Έβαλαν το συμφέρον πάνω από τη σωτηρία.

Έβαλαν την περιουσία πάνω από την παρουσία του Χριστού.

Αυτό, αγαπητοί μου, είναι ένα μεγάλο ερώτημα και για εμάς σήμερα.

Μήπως κι εμείς πολλές φορές ζητούμε από τον Χριστό να φύγει από τη ζωή μας, όταν ο λόγος Του ενοχλεί τα πάθη μας; Μήπως Τον θέλουμε μόνο όταν μας εξυπηρετεί, αλλά όχι όταν μας καλεί σε μετάνοια; Μήπως προτιμούμε την άνεσή μας, το συμφέρον μας, τη συνήθειά μας, από την αλήθεια του Ευαγγελίου; Ο Χριστός δεν παραβιάζει ποτέ την ελευθερία του ανθρώπου.

Όταν οι Γεργεσηνοί Τον παρακάλεσαν να φύγει, Εκείνος έφυγε.

Δεν επέβαλε την παρουσία Του.

Δεν εκβίασε την πίστη τους.

Αυτό είναι φοβερό και συνάμα συγκλονιστικό. Ο Θεός στέκεται στην πόρτα της καρδιάς μας και χτυπά. Αν Του ανοίξουμε, μπαίνει και μας γεμίζει με φως. Αν Του κλείσουμε την πόρτα, σέβεται την επιλογή μας, αλλά η ψυχή μας μένει φτωχή και μόνη.

Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς καλεί να κοιτάξουμε μέσα μας.

Να δούμε ποια είναι τα δεσμά μας.

Τι μας κρατά μακριά από τον Θεό; Ποιο πάθος μάς βασανίζει; Ποια κακία μάς τρώει; Ποιος φόβος μάς παραλύει; Ποια αμαρτία μάς έχει γίνει συνήθεια; Ποιο «κοπάδι χοίρων» προτιμούμε από την παρουσία του Χριστού; Και αφού τα δούμε, να μη φοβηθούμε.

Διότι ο Χριστός δεν έρχεται για να μας ντροπιάσει, αλλά για να μας θεραπεύσει.

Δεν έρχεται για να μας συντρίψει, αλλά για να μας αναστήσει.

Δεν έρχεται για να μας απορρίψει, αλλά για να μας πάρει από τα μνήματα της αμαρτίας και να μας οδηγήσει στο φως της ζωής.

Αδελφοί μου, Η αληθινή ελευθερία δεν είναι να κάνει ο άνθρωπος ό,τι θέλει.

Αληθινή ελευθερία είναι να μπορεί να αγαπά, να συγχωρεί, να προσεύχεται, να μετανοεί, να ζει με ειρήνη, να ανήκει στον Χριστό.

Ο άνθρωπος χωρίς Χριστό γίνεται δέσμιος των παθών του.

Ο άνθρωπος με Χριστό, ακόμη κι αν περνά δυσκολίες, έχει μέσα του φως, ελπίδα και ανάσταση.

Ας παρακαλέσουμε λοιπόν σήμερα τον Κύριο να μη φύγει ποτέ από τη ζωή μας. Να Του πούμε με ταπείνωση: Κύριε, μη με αφήσεις μόνο μου.

Μη με αφήσεις στα πάθη μου.

Μη με αφήσεις στους φόβους μου.

Έλα στην καρδιά μου, καθάρισέ την, φώτισέ την, ελευθέρωσέ την.

Και τότε θα γίνει και σε εμάς το θαύμα. Ο Χριστός θα μεταβάλει την ταραχή σε ειρήνη, το σκοτάδι σε φως, την πτώση σε μετάνοια, τον φόβο σε πίστη και τον θάνατο σε ζωή. Αμήν. **π. Δημήτριος Αργύρης** **Πρωτοπρεσβύτερος**

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους