Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ... Οι Έλληνες δεν είναι πια "οδοιπόροι" ανάμεσα στο χθες, στο σήμερα και στο αύριο.

Δεν οραματίζονται και δεν σχεδιάζουν μελλούμενους και ανώτερους κόσμους.

Κοιτάζουν μακριά τη "γραμμή των οριζόντων", αλλά χάνουν αυτό που μπορούν να βλέπουν με τα μάτια τους.

Απομακρύνθηκαν και από τον τόπο των ιδεών και του πνεύματος.

Φαίνεται μάλιστα ότι αγνοούν ότι ο κόσμος που τους περιβάλλει ούτε ουσιώδης είναι, ούτε όλος.

Είναι ένα θραύσμα του Όλου.

Αδυνατούν να συλλάβουν το ελλείπον, να εκβάλλουν μέσα στους κόλπους του.

Αν και η συνείδησή τους είναι ελεύθερη και χρεωμένη να υπηρετεί διαιώνιες αξίες, δεν έδωσαν τη "μάχη" τους για την ανάγκη να έχει η Ηθική το προβάδισμα της πολιτικής.

Έτσι διαμορφώθηκε η "δασκαλεμένη" φαινιμενικά πειθαρχημένη, ενίοτε φανατισμένη και πάντως άβουλη μάζα.

Πως αυτή η άμορφη μάζα, που κατρακυλάει στην κλίση των επιπέδων που της στήνουν οι διάφοροι απατεώνες και δημοκόποι της εξουσιαστικής λαγνείας, μπορεί να μεταποιηθεί σε ανθρώπους σκεπτόμενους, είναι ένα βασανιστικό πράγματι ερώτημα.

Η απάντηση είναι, ωστόσο, ότι με την αυτογνωσία και την αυτεπίγνωση, μπορεί να κατανοηθεί η ιερότητα της εκλογής και της ψήφου, καθώς και η προσμέτρηση της ευθύνης για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Βραδυπορούντες και ενταγμένοι στη λογική του "ωχ μωρέ και δεν βαριέσαι", με τα αξιολογικά μας κριτήρια σε ληθαργική κατάσταση, φτάσαμε ασφαλώς στο χρονικό όριο "μηδέν" για την κοινωνία.

Μιας κοινωνίας που στο μεγαλύτερο εύρος της εξαθλιώνεται από ασύνετες πολιτικές, με την οδύνη κατάσαρκα να γλείφει τα κόκκαλά της, με τις στέγες των δυσπραγούντων πολιτών να "στάζουν" θλίψη και τα όνειρα των παιδιών τους να "αιμορραγούν". Γιατί η κοινωνία δεν είναι όσοι διαγκωνίζονται στα σοκάκια της Μυκόνου, είτε ως εθισμένοι επιδειξίες του πλούτου, είτε άλλοι ως "οφθαλμόπορνοι", που χορταίνουν τα μάτια τους παρακολουθώντας τους έχοντες και κατέχοντες, τους ντόπιους Σκύθες της πολιτικής, μα με άδεια στομάχια! Τελικά, όσες φορές ο νους μας κάθεται σταυροπόδι στην καρδιά μας και την κοιτά στα μάτια, διαπιστώνουμε τα ολέθρια λάθη μας.

Τι μας απομένει; να συνειδητοποιήσουμε μόνο ότι η Γη της Επαγγελίας βρίσκεται μέσα μας.

Και ίσως η μόνωση, η αποξένωση απ' όλα εκείνα που μας προξενούσαν νέκρωση πνευματική και κοινωνική, η χαρμολύπη μας που χαρτογραφεί το σκοτεινό βυθό της ψυχής και διαπορθεύει την νηπιότητα του νου, μας οδηγήσει στην νοσταλγία της συνένωσής μας με την ιδέα της Ελλάδας. Της Ελλάδας που πανδοχεύει προς το παρόν η φωτοφάνεια της άνωθεν αρχής. Και ίσως τότε νιώσουμε να "στάζουνε" ηδονή πάθους για την Ελλάδα οι μασχάλες μας!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους