Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Moυ ζήτησαν ένα κείμενο για τις επιπτώσεις του δημογραφικού προβλήματος στη γλώσσα, τη λογοτεχνία και τη συλλογική μνήμη.

Με αφορμή το κείμενο που έστειλα, μοιράζομαι μαζί σας κάποιες σκέψεις.

Όταν μια χώρα γερνά και συρρικνώνεται πληθυσμιακά, δεν χάνει απλώς εργατικό δυναμικό και φορολογουμένους πολίτες.

Δεν συμπιέζεται μόνο το υγειονομικό της σύστημα και το συνταξιοδοτικό της πρόγραμμα.

Χάνει τους φυσικούς φορείς και αναμεταδότες του πολιτισμού και την ιστορίας της.

Χάνεται η ίδια.

Ο ρόλος των νέων στη διαγενεακή μεταβίβαση και τη ρύθμιση της γλώσσας είναι καταλυτικός, γιατί δεν είναι απλώς οι αποδέκτες και οι φυσικοί, παθητικοί ομιλητές της, αλλά αυτοί που την ανανεώνουν και διασφαλίζουν τη συνέχειά της μέσω της απλοποίησης, επικαιροποίησης και προσαρμογής της στη νέα πραγματικότητα.

Μέσω των κοινωνιολέκτων τους, εισάγουν στη γλώσσα νέες λέξεις και εκφράσεις, ενδεικτικές των βιωμάτων τους αλλά και των κοινωνικών, οικονομικών, πολιτιστικών και τεχνολογικών αλλαγών που συντελούνται γύρω τους, αλλαγές στις οποίες οι ίδιοι είναι πιο δεκτικοί για βιολογικούς και ψυχολογικούς λόγους.

Λόγω της διαλεκτικής σχέσης γλώσσας και νέων, όταν μία γλώσσα χάνει βαθμιαία τους νεαρούς ομιλητές της χάνει σταδιακά και τον παλμό της, ατονεί, περιέρχεται σε καθεστώς γλωσσικού συντηρητισμού και παύει να εκφράζει τους νέους, οι οποίοι στρέφονται προς άλλες γλώσσες, που ανταποκρίνονται στις προσλαμβάνουσες και τις ανάγκες τους, με τη μητρική τους γλώσσα να παίρνει τη θέση του αρχειακού είδους.

Η συρρίκνωση όμως της γλώσσας, της λογοτεχνίας και της συλλογικής μνήμης δεν είναι ακαριαία, αλλά βαθμιαία.

Δρομολογείται δεκαετίες τώρα μέσω της παγκοσμιοποίησης και της επέλασης της τεχνολογίας.

Μέσω της σταδιακής ομογενοποίησης προς ένα κοινό πολιτιστικό πρότυπο.

Και η ταχύτητα που επιτελείται πλέον αυτή είναι βίαιη.

Οι μικρές γλώσσες, όπως η ελληνική, είναι και οι πιο ευάλωτες.

Η ασύμμετρη, λοιπόν, για την ελληνική γλώσσα απειλή επιβάλλει μια ασύμμετρη από μέρους μας απάντηση.

Και το «όπλο» στα χέρια μας είναι η ίδια η γλώσσα και ο πολιτισμός ως φορέας ενός βαθύτερου ουμανισμού.

Ενός ουμανισμού που αναβλύζει από σπουδαία αρχαία ελληνικά και νεότερα φιλοσοφικά και λογοτεχνικά κείμενα.

Που ξεπερνάει τα σύνορα της χώρας και αγκαλιάζει τον σύγχρονο άνθρωπο και τις ανησυχίες του.

Που ντύνεται τη μορφή του Μπολιβάρ και γίνεται «ωραίος σαν Έλληνας». Που ντύνεται τη μορφή του Περικλή και μιλά για τη Δημοκρατία.

Την ισονομία, την ελευθερία και την αξιοκρατία. Η διάσωση των αξιών αυτών πρέπει να είναι η δική μας απάντηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους