Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννήθηκα χωρίς να γνωρίζω τον ήλιο 💔 Η ζωή μου ξεκίνησε ανάμεσα σε σιδερένιες μπάρες και τσιμεντένια πατώματα.

Ποτέ δεν έχω βυθίσει τη μουσούδα μου στο υγρό χώμα, ποτέ δεν κυνήγησα γρασίδι που το φυσάει ο άνεμος.

Δεν ξέρω πώς μυρίζει η βροχή όταν πέφτει στο γρασίδι, ούτε η ζεστασιά του φωτός που χαϊδεύει το δέρμα τις πρώτες πρωινές ώρες.

Ξέρω μόνο την όξινη μυρωδιά της αμμωνίας, τον αδιάκοπο θόρυβο του μετάλλου, την κραυγή άλλων σαν εμένα.

Είμαστε συσσωρευμένα σώματα, αριθμοί που μεγαλώνουν γρήγορα, μάτια που συναντιούνται χωρίς να μπορούν να αναζητήσουν έναν ορίζοντα.

Κάθε μέρα είναι ίδια με την προηγούμενη.

Δεν υπάρχει άνοιξη, δεν υπάρχει χειμώνας.

Ο χρόνος εδώ μέσα δεν μετριέται από τις εποχές, αλλά από το βάρος που αυξάνεται και τον χώρο που μειώνεται.

Αναπνέω έναν αέρα που δεν γνωρίζει ελευθερία.

Ζω χωρίς να έχω μυρίσει ποτέ τον κόσμο.

Μου αρνήθηκαν τη γη κάτω από τις οπλές μου και τον ουρανό πάνω από το κεφάλι μου.

Μου αρνήθηκαν ακόμα και την περιέργεια, αυτή που κάθε ζωντανό ον κουβαλάει μαζί του όταν γεννιέται.

Κι όμως η καρδιά μου χτυπά όπως όλων των άλλων. Φοβάμαι.

Νιώθω πόνο.

Ψάχνω για επαφή, χάδι που δεν έρχεται ποτέ.

Τότε μια μέρα, ανοίγουν οι πύλες.

Για μια στιγμή νομίζω ότι ίσως κάτι πραγματικά υπάρχει πέρα από αυτούς τους τοίχους.

Ίσως υπάρχει ήλιος.

Ίσως υπάρχει ο άνεμος για τον οποίο μιλούσαν οι μακρινές κλήσεις, που μερικές φορές διέρρευσε μέσα από κάποια σχισμή.

Ίσως υπάρχει ζωή.

Αλλά η ελευθερία δεν είναι αυτό που με περιμένει.

Είναι το τελευταίο ταξίδι.

Τα χέρια που με σπρώχνουν δεν θέλουν να με σώσουν.

Ο διάδρομος είναι στενός, εμποτισμένος με τη μυρωδιά του φόβου.

Άλλοι στέκονται μπροστά μου.

Πίσω μου οι άλλοι προχωρούν μπροστά.

Κανείς δεν πάει πίσω.

Δεν έχω δει ποτέ λιβάδι.

Ποτέ δεν ένιωσα λάσπη ανάμεσα στις οπλές μου.

Ποτέ δεν κοιμήθηκα κάτω από έναν έναστρο ουρανό.

Η ύπαρξή μου ξοδεύεται σε ένα κλουβί και ένα σφαγείο.

Και καθώς η καρδιά μου χτυπάει για τελευταία φορά, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να ζεις, αντί απλά να μεγαλώνεις για να πεθάνεις. Gabriella Demastrodonato

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους