[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Ο πρώτος ήρωας Καθώς πλησιάζει η μαύρη επέτειος της 15ης Ιουλίου 1974, δεν αρκεί να θυμόμαστε μόνο τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας. Οφείλουμε να θυμόμαστε και τους ανθρώπους που χάθηκαν στη σκιά τους...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο πρώτος ήρωας Καθώς πλησιάζει η μαύρη επέτειος της 15ης Ιουλίου 1974, δεν αρκεί να θυμόμαστε μόνο τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας.

Οφείλουμε να θυμόμαστε και τους ανθρώπους που χάθηκαν στη σκιά τους.

Ανάμεσα στις πιο συγκλονιστικές ιστορίες βρίσκεται εκείνη του καταδρομέα Σωτήρη Αδάμου από τον Άγιο Δομέτιο.

Σύμφωνα με μαρτυρίες και στοιχεία που ήρθαν στο φως τα επόμενα χρόνια, ο νεαρός καταδρομέας, γνωστός για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και την πίστη του στη νομιμότητα, δεν πρόλαβε ποτέ να επιβιβαστεί στα φορτηγά που ξεκίνησαν για το Προεδρικό Μέγαρο.

Η ζωή του κόπηκε βίαια λίγα μόλις δευτερόλεπτα πριν.

Σύμφωνα με τον Σωτήρη Γιαννακό τον κάλεσαν πρωί πρωί της 15ης Ιουλίου στο Αρχηγείο.

Ήξεραν ότι ήταν Μακαριακος.

Τον μαχαίρωσαν και όταν γονάτισε από τον πόνο τον πυροβόλησαν πισώπλατα.

Η σφαίρα βρέθηκε να έχει διαδρομή από πάνω προς τον πνεύμονα σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση.

Δεν έπεσε απέναντι σε εχθρό.

Δεν σκοτώθηκε στη μάχη.

Δεν πρόλαβε καν να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Πενήντα δύο χρόνια μετά, το όνομά του εξακολουθεί να είναι άγνωστο στους περισσότερους.

Κι όμως, για όσους γνωρίζουν την ιστορία του, ο Σωτήρης Αδάμου συμβολίζει το βαρύ τίμημα που πληρώνουν οι άνθρωποι όταν η δημοκρατία καταλύεται και η βία αντικαθιστά το δίκαιο.

Η εκταφή και οι επιστημονικές εξετάσεις που πραγματοποιήθηκαν το 2007 έφεραν στο φως ευρήματα που αναζωπύρωσαν τα ερωτήματα γύρω από τον θάνατό του.

Για την οικογένειά του, όμως, τα ερωτήματα δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν.

Για εκείνους, ο χρόνος σταμάτησε εκείνο το πρωινό του Ιουλίου.

Μια κοινωνία που ξεχνά τους ανθρώπους της, κινδυνεύει να ξεχάσει και τα λάθη που πλήρωσε με αίμα.

Αν η ιστορία του Σωτήρη Αδάμου είναι αληθινά μέρος της συλλογικής μας μνήμης, τότε δεν ζητά εκδίκηση.

Ζητά δικαίωση.

Ζητά να ειπωθεί το όνομά του.

Ζητά να μη χαθεί στη λήθη.

Αιωνία του η μνήμη. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, η θυσία δεν πεθαίνει ποτέ. Πηγή πληροφοριών: Σωτήρης Γιαννακός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences