Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πίστη στο Θεό ή θα πεθάνει με φυσικό τρόπο ή θα πρέπει να εξαλειφθεί μέσω βίαιης καταστολής.

Αυτή, εν ολίγοις, ήταν η προσδοκία της χρυσής εποχής του αθεϊσμού.

Επρόκειτο για τη βεβαιότητα μιας ολόκληρης εποχής, μία θετική πίστη υπέρ της οποίας οι Φόιερμπαχ, Μαρξ και Φρόιντ είχαν παρουσιάσει σθεναρές και πειστικότατες φιλοσοφικές, κοινωνιολογικές και ψυχολογικές αποδείξεις.

Η θρησκεία αναμενόταν να εξαφανιστεί από όλους τους τομείς του Δυτικού πολιτισμού με εξαίρεση τους πιο πρωτόγονους.

Εντούτοις, στα 1980 ήταν σαφές ότι αυτές οι μεγάλες προφητείες είχαν διαψευστεί.

Όπως τόνισαν οι Ουίλιαμ Σ. Μπέινμπριτζ και Ρόντνεϊ Σταρκ στην εκ μέρους τους επιβλητική μελέτη της Δυτικής θρησκευτικότητας υπό τον τίτλο Το μέλλον της θρησκείας: εκκοσμίκευση, αναβίωση και σχηματισμός νέων μορφών λατρείας: «Οι περιφημότεροι εκπρόσωποι της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας και της ψυχολογίας είχαν εκφράσει ομοθυμαδόν την πεποίθηση τους ότι τα παιδιά τους -ή έστω τα εγγόνια τους- θα ζούσαν για να δουν της αυγή μιας νέας εποχής, στην οποία - για να παραφράσουμε τον Φρόιντ- οι παιδικές φαντασιώσεις της θρησκείας θα παρέρχονταν». Δεν παρήλθαν όμως.

Τουναντίον, ισχύει το αντίθετο.

Ίσως ο Καρλ Γιάσπερς είχε δίκιο όταν υποστήριζε ότι στα μυθολογικά αρχέτυπα ο θάνατος του Θεού ακολουθείται πάντοτε από την ανάστασή του.

Η πολιτισμική αντίληψη περί θανάτου του Θεού έχει παραχωρήσει τη θέση της σ' ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για την πνευματικότητα, προς έκπληξη και εντονότατο εκνευρισμό εκείνων που υποστηρίζουν ότι αυτά τα πράγματα είναι δεισιδαιμονικές ανοησίες.

Στη μετα-αθεϊστική Ρωσία έλαβε χώρα μία εκπληκτική αναγέννηση της θρησκείας, διαπιστούμενη τόσο στο επίπεδο της αναβίωσης παραδοσιακών θρησκευμάτων, ειδικά του ρωσικού Ορθόδοξου Χριστιανισμού... (Alister McGrath, "To λυκόφως του αθεϊσμού", εκδ. Ουρανός, σελ. 253,254)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους