Η αναλογία με τους «σύγχρονους Πέρσες της πολιτικής» μπορεί να λειτουργήσει ως λογοτεχνική και πολιτική μεταφορά, αλλά είναι σημαντικό να παρουσιάζεται ως ερμηνεία και όχι ως ιστορικό ή αντικειμενικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην τραγωδία Πέρσες, ο Αισχύλος δεν πανηγυρίζει απλώς τη νίκη των Ελλήνων.

Δείχνει την ύβρη μιας εξουσίας που πίστεψε ότι είναι ανίκητη. Ο Ξέρξης Α΄ παρουσιάζεται ως ηγεμόνας που παρασύρεται από την αλαζονεία, αγνοεί τις προειδοποιήσεις, οδηγεί τον λαό του στην καταστροφή και στο τέλος επιστρέφει ταπεινωμένος, αφήνοντας πίσω του θρήνο και ερείπια.

Αν μεταφέρουμε αυτό το σχήμα στη σημερινή πολιτική ζωή της Ελλάδας, οι «σύγχρονοι Πέρσες» δεν είναι ένας συγκεκριμένος λαός ή μια συγκεκριμένη παράταξη.

Είναι κάθε πολιτική νοοτροπία που θεωρεί ότι η επικοινωνία μπορεί να υποκαταστήσει την ουσία, ότι η αλαζονεία είναι δύναμη και ότι η εξουσία δεν λογοδοτεί.

Η σύγχρονη «ύβρις» μπορεί να είναι η απαξίωση των θεσμών, η προσωπολατρία, η πεποίθηση ότι ο αρχηγός είναι υπεράνω κριτικής, η αντικατάσταση της πολιτικής από το θέαμα και η αντίληψη ότι όποιος διαφωνεί είναι εχθρός.

Όταν αυτά κυριαρχούν, η πολιτική χάνει τον σκοπό της: να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.

Το διαχρονικό μήνυμα των Περσών είναι ότι καμία εξουσία δεν μένει στο απυρόβλητο.

Η ύβρις οδηγεί στη νέμεση και, τελικά, στην πτώση.

Αυτό δεν αφορά μόνο βασιλιάδες της αρχαιότητας· αφορά κάθε ηγεσία που πιστεύει ότι βρίσκεται πάνω από τους θεσμούς, την κοινωνία ή την πραγματικότητα.

Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα σήμερα δεν είναι ποιοι είναι οι «Πέρσες», αλλά αν η ελληνική πολιτική έχει διδαχθεί το μάθημα του Αισχύλου: ότι η δημοκρατία χρειάζεται μέτρο, αυτογνωσία και λογοδοσία περισσότερο από επικοινωνιακές νίκες και αλαζονικές βεβαιότητες. Η φωτό ευγενική χορηγία αγαπημένων φίλων που βρέθηκαν απόψε στην Επίδαυρο ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους