Η τριπλή ρωγμή μιας εξουσίας που θεωρεί τον εαυτό της άτρωτο. Η υπόθεση Ντόκου δεν είναι ένα ατύχημα. Είναι αποτέλεσμα μιας κουλτούρας που έχει παγιωθεί στην εξουσία με χαρακτηριστικά τη χαλαρότητα...
Η τριπλή ρωγμή μιας εξουσίας που θεωρεί τον εαυτό της άτρωτο.
Η υπόθεση Ντόκου δεν είναι ένα ατύχημα.
Είναι αποτέλεσμα μιας κουλτούρας που έχει παγιωθεί στην εξουσία με χαρακτηριστικά τη χαλαρότητα, την υπεροψία και την αλαζονεία.
Τρία χαρακτηριστικά που, όταν συνδυαστούν, διαπερνούν όλα τα συστήματα ασφαλείας. 1. Η χαλαρότητα δεν είναι απλή αμέλεια, αλλά πολιτική νοοτροπία.
Όταν κάποιος βρίσκεται χρόνια σε θέσεις ισχύος, αρχίζει να πιστεύει ότι οι κανόνες είναι για τους άλλους.
Τα πρωτόκολλα αντιμετωπίζονται επιπόλαια, όχι σαν δικλείδες ασφαλείας.
Το "έλα μωρέ, σιγά μην ψάχνω τώρα τη γραμματέα" δεν είναι μια απλή φράση.
Είναι η στιγμή που η εξουσία παύει να λειτουργεί ως θεσμός και αρχίζει να λειτουργεί ως παρέα.
Κι εκεί ακριβώς ξεκινά το πρόβλημα. 2. Η υπεροψία είναι το προωθητικό μέσο της παγίδας.
Οι φαρσέρ και οι επαγγελματίες της παραπληροφόρησης ξέρουν να παίζουν με το εγώ.
Παρουσιάζονται ως διεθνείς προσωπικότητες, ζητούν τη γνώμη του στελέχους, του χαρίζουν σημασία που δεν έχει.
Το στέλεχος, τυφλωμένο από την έπαρση και την ανάγκη επιβεβαίωσης, πιστεύει ότι τον καλούν επειδή είναι σημαντικός.
Η λογική εξαφανίζεται.
Η καχυποψία διαλύεται.
Το εγώ πιάνει τα γκέμια και οδηγεί κατευθείαν στον γκρεμό. 3. Η αλαζονεία είναι η τελική πράξη του δράματος.
Η πεποίθηση "εμένα δεν με πιάνει κανείς κορόιδο" είναι η πιο επικίνδυνη αυταπάτη που μπορεί να έχει αξιωματούχος.
Όσο πιο πολύ πιστεύει ότι είναι άτρωτος, τόσο πιο εύκολα γίνεται στόχος.
Η αυτοπεποίθηση μετατρέπεται σε τρωτό σημείο.
Η εμπειρία γίνεται παγίδα.
Και ο αντίπαλος, απλώς περιμένει να πέσει το θύμα μόνο του.
Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά δεν είναι μεμονωμένα.
Είναι δομικά.
Διαπερνούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη από πάνω μέχρι κάτω.
Η υπόθεση Ντόκου δεν είναι η εξαίρεση, είναι σύμπτωμα, είναι ο κανόνας Όταν μια κυβέρνηση λειτουργεί με χαλαρότητα, υπεροψία και αλαζονεία, δεν χρειάζεται εχθρούς. Αρκεί ένας φαρσέρ με λίγη φαντασία.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους